Wyróżniony absolwent

Regulamin Odznaki Wyróżniony Absolwent

Wyróżnieni Absolwenci: 2016 2015 2014 2013 2012 2011 2010 2009 2008 2007 2006 2005

Wyróżniony Absolwent Politechniki Wrocławskiej 2016

Piotr
Fokczyński
Wydział Architektury
1985

PIOTR FOKCZYŃSKI ukończył studia na Wydziale Architektury  w 1985 roku. Zawód architekta wykonywał w Pracowni Projektowej KONCEPT, rodzinnej firmie projektowej. Oprócz wykonywanej praktyki, uczestniczył w wielu konkursach architektonicznych  i jako współautor zdobył wyróżnienie w Konkursie architektoniczno- urbanistycznym na zagospodarowanie Placu Wolności we Wrocławiu. 
W 2000 roku był jednym z założycieli IZBY ARCHITETKÓW RP,  do dnia dzisiejszego piastuje w niej stanowisko Wiceprzewodniczącego DOLNOŚLĄSKIEJ OKRĘGOWEJ IZBY ARCHITEKTÓW. 
Jest głównym autorem bardzo ważnego dokumentu dla wszystkich czynnych zawodowo architektów tj. STANDARDÓW WYKONYWANIA ZAWODU.
W 2003 roku mgr inż. arch. Piotr Fokczyński został powołany przez Prezydenta Miasta Wrocławia na stanowisko Architekta Miasta.
Po powołaniu na stanowisko utrzymuje stały kontakt z Uczelnią i macierzystym wydziałem. Zawsze miał na uwadze dobro i rozwój Wydziału Architektury, aktywnie wspierając  jego działalność w zakresie kształcenia specjalistów . Bierze czynny udział w życiu akademickim wspomagając proces dydaktyczny Wydziału, uczestnicząc w licznych warsztatach studenckich na aktualne tematy związane z Wrocławiem  oraz organizuje studenckie konkursy architektoniczne, w tym prestiżowy konkurs na najlepszą pracę magisterską o tematyce związanej z Wrocławiem pod Honorowym Patronatem Prezydenta Wrocławia, w wyniku którego nagradzane są najlepsze prace dyplomowe  na kierunkach Architektura i Urbanistyka, oraz Gospodarka Przestrzenna. Jest stałym gościem uroczystości wydziałowych i uczelnianych. Jednocześnie Wydział Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta Wrocławia był i jest zawsze otwarty na współpracę ze studentami  i pracownikami Wydziału Uczelni. 
Jako Architekt Miasta wprowadził do planowania przestrzennego szereg zasad projektowania architektonicznego i poprzez modele przestrzenne konfrontację zamierzeń planistycznych z warunkami technicznymi. Jego największym osiągnieciem jest propagowanie rozwiązań architektoniczno-urbanistycznych problemów miasta poprzez konkursy architektoniczne.
Sposób organizacji Urzędu Architekta Miasta Wrocławia stał się w skali Polski wzorcem do naśladowania, stąd liczne zaproszenia z różnych miast na terenie całego kraju, które podjęły próbę stworzenia stanowiska architekta miasta. 
O jego autorytecie i doświadczeniu świadczy fakt, że często jest powoływany do kolegiów konkursowych na terenie woj. dolnośląskiego i całego kraju. 
W 2011 roku jeden z głównych pomysłodawców budowy wzorcowego osiedla Nowe Żerniki, unikalnego w skali Polski projektu, którego jest koordynatorem ze strony miasta.

 

 

 

 

Katarzyna
Hawrylak-Brzezowska
Wydział Architektury
1973

KATARZYNA HAWRYLAK-BRZEZOWSKA  od początku swojego życia jest związana z Wydziałem Architektury Politechniki Wrocławskiej ponieważ studia architektoniczne ukończyła jej matka – Jadwiga Grabowska-Hawrylak – absolwentka pierwszego powojennego rocznika studentów. Katarzyna Hawrylak poszła w jej ślady i ukończyła naukę na wydziale Architektury w 1973 roku. Tradycja rodzinna sprawiła,  że architektem został również jej brat Maciej Hawrylak (obecnie adiunkt na wydziale Architektury PWr) a później synowie – kolejne pokolenie Brzezowskich i Hawrylaków. Warto nadmienić że ojciec pani Katarzyny, prof. Henryk Hawrylak całe życie zawodowe związał z Politechniką Wrocławską i uzyskał tytuł Doctor honoris causa Politechniki Wrocławskiej a najmłodszy brat, prof. Paweł Hawrylak w 2010 roku został przyjęty w poczet profesorów honorowych Politechniki Wrocławskiej.
Jako absolwentka pani Hawrylak-Brzezowska rozpoczęła studia doktoranckie w Instytucie Historii Architektury, Sztuki i Techniki na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej. Następnie w 1977 roku mając już zainteresowania ukierunkowane na ochronę zabytków, podjęła pracę w Przedsiębiorstwie Państwowym Pracownie Konserwacji Zabytków Oddział Wrocław. Przerwało ją macierzyństwo i wyjazd za granicę wraz z mężem Wojciechem Brzezowskim (architektem, prof. PWr)
Po powrocie do kraju w 1987 roku kontynuowała pracę zawodową w Biurze Studiów i Dokumentacji Zabytków we Wrocławiu. W 1990 roku została zatrudniona w Urzędzie Miejskim Wrocławia, początkowo w wydziale Architektury i Budownictwa w Pracowni Urbanistycznej. W międzyczasie zdobyła doświadczenie i dorobek pracy naukowej, badawczej i projektowej związanej z obiektami historycznymi . w 1994 roku zdobyła w drodze konkursu stanowisko Miejskiego Konserwatora Zabytków. Urząd taki istniał we Wrocławiu w latach 1965-1972. Po 25 latach przerwy musiała od podstaw zorganizować pracę zespołu, który miał zajmować się wszystkimi zabytkami znajdującymi się w granicach miasta (wpisanych do rejestru zabytków jest ponad tysiąc obiektów i zespołów zabytkowych a kolejne tyle czeka na wpis). Od 2003 roku Katarzyna Hawrylak-Brzezowska jest konserwatorem samorządowym w randze dyrektora Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków.
Od początku z wielką pasją zajęła się ratowaniem materialnych świadectw dawnych czasów i wielokulturowych spuścizn tworzących tożsamość Wrocławia i poczucie więzi jego obecnych mieszkańców. We wszystkich działaniach wykazywała się rozległą wiedzą teoretyczną i praktyczną oraz umiejętnością kierowania ludźmi i współpracy z inwestorami, często nie umiejącymi zrozumieć słowa „zabytek”. Z jej pomocą musieli oni sprostać wyśrubowanym wymogom konserwatorskim, stosować technologie i materiały typowe dla epoki tak aby w maksymalnym stopniu dochować autentyzmu wiernie odtwarzając dawny stan obiektu. Również funkcjonalność takich budynków, wznoszonych przecież i innej epoce, musiała sprostać dzisiejszym  oczekiwaniom i wymogom  konserwatorskim. Odbywa się to dzięki  ścisłej współpracy z zespołem Urzędu Miejskiego Konserwatora, kierowanego przez Panią Hawrylak-Brzezowską ale również przy jej osobistej stałej kontroli. Niewiele osób spoza branży ma świadomość  tego , ze konserwator musi nieustannie walczyć o zabytki. Także w sensie dosłownym, co pokazała w czasie powodzi w mieście w 1997 roku.
Ostatnie 23 lata wykazały, że doskonale sprawdziła się ona w na swym stanowisku, a przy jej czynnym udziale uratowano liczne zabytki o wysokiej klasie niezwykle ważne dla miasta (ostatnio DH Renoma, Dworzec Główny PKP, Teatr Muzyczny Capitol ) a także na terenie Starego Miasta wzniesiono z szacunkiem dla otaczających je obiektów zabytkowych liczne nowe budynki i kompleksy usługowe. 
Należy też zwrócić uwagę na częstą i bardzo owocna współpracę Pani Konserwator z Politechniką Wrocławską, która jest właścicielem wielu zabytkowych obiektów we Wrocławiu. Prace prowadzone przez Uczelnie są pod szczególną opieka Jej całego zespołu działającego przy Konserwatorze Miejskim, który zawsze służy radą i pomocą. Wielkie znaczenie ma fakt, że zwraca się ona zwykle do naukowców zatrudnionych na Uczelni, by wykonali jako prace przedwstępne ekspertyzy i opracowania naukowe zawierające studia i wytyczne do projektów przebudów. Honoruje wszystkie zawarte w nich wnioski co znacznie przyspiesza zatwierdzanie projektów a jej wizyty na budowie nadają szybkiego tempa pracom. 
Tak było w przypadku zabytkowego kompleksu budynków Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej, który od kilku lat poddawany jest pracom rewaloryzacyjno-konserwatorskim i rozbudowie. Efekty tej współpracy robią na wszystkich wielkie wrażenie gdyż widoczne jest tu indywidualne podejście do zabytku, oparte o badania naukowe i dążenie do odtworzenia utraconych wartości kulturowych. 
Trzeba również podkreślić fakt, że Katarzyna Hawrylak-Brzezowska aktywnie przyczyniła się do tego, ze w 2016 roku Wrocław został wyróżniony za „kwitnące środowisko kulturowe i społeczne” i uznany za jedno z dwóch polskich miast, w którym żyje się najlepiej.

 

 

 

Tomasz
Urbanowicz
Wydział Architektury
1985

TOMASZ URBANOWICZ– architekt, artysta szkła do architektury. W 1985 roku obronił dyplom na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej. Jest absolwentem XIV LO we Wrocławiu.W latach  1982-1985 odbywał studia nad witrażem na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. W latach 1985-1989 pracował jako asystent prof. M. Poźniaka w Zakładzie Rysunku Malarstwa i Rzeźby Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej.
W czerwcu 1989 roku decyduje się na samodzielną pracę twórczą zakładając pracownię ARCHIGLASS. Tworzy i realizuje projekty kompozycji ze szkieł artystycznych do architektury. Wielkoformatowe szkła powstają w zaawansowanych technologicznie piecach z wykorzystaniem opracowanych własnych technik odlewania i barwienia szkła. Charakterytyczne jest ciągłe twórcze eksperymentowanie w tworzeniu unikatow, które zawsze powstają do konkretnego miejsca, uwzględniając zmieniające się światło. Specyfiką wieloletniej twórczości są realizacje do prestiżowych budynków użyteczności publicznej. 
Można je podziwiać głównie w Polsce, ale i na całym świecie np. : w Operze i Filharmonii Podlaskiej Europejskim Centrum Kultury w Białymstoku, Polskiej Filharmonii Bałtyckiej w Gdańsku, w Sądzie Najwyższym w Warszawie, w Kampusie Uniwersytetu w Białymstoku, na Wydziale Elektrycznym Politechniki Wrocławskiej,  na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, na Uniwersytecie Ekonomicznym w Katowicach, w gmachu głównym Uniwersytetu Wrocławskiego, w Muzeum Architektury we Wrocławiu, w wielu bankach, w kościele w Działdowie i w wielu innych miejscach.
Szklana kula ’’Zjednoczony Świat’’ o średnicy 180 cm od 2004 roku stanowi centralny punkt Agory Parlamentu Europejskiego w Strasburgu będąc darem miasta Wrocławia. Rzeźba ta została wyróżniona przez The Corning Museum of Glass, New York, USA za jedno ze stu najwybitniejszych szklanych dzieł na świecie w New Glass Review 21.
Jedna z kompozycji Tomasza Urbanowicza pływa na największym transatlantyku świata Queen Mary II, inna zdobi  College G. Brassens’a w Paryżu, zielone kompozycje hol browaru Holsten w Hamburgu, a kompozycja z aniołem  Instytut Polski w Pradze.
Największym zaszczytem dla autora był trzykrotny udział w prezentacjach Polski na Światowych Wystawach EXPO : na EXPO 2000 w Hanowerze gdzie wystawiany był szklany miś oraz kula, na EXPO 2005 w japońskim Aichi gdzie kompozycja ‘’Dusza Fortepianu’’  stanowiła główny artefakt wnętrza Polskiego Pawilonu, oraz na EXPO 2008 w hiszpańskiej Saragossie gdzie kompozycja ‘’Polska – wiatr w żaglach’’ wpisywała się w ideę narodowej prezentacji. Kompozycje szklane powstają czasem do wnętrz firm i wyjątkowych rezydencji prywatnych. Tomasz Urbanowicz wystawiał swoje szklane dzieła na licznych wystawach w kraju i za granicą m.in. na Festival del’Arte w Pałacu w Wojanowie w 2012-2016, w Zamku Cannenburch w Holandii w 2013 i w 2016 roku, na wystawie ‘’Obszary sensualne’’ w Muzeum Miejskim we Wrocławiu w 2016 roku, na wystawie ‘’Glasshenge ‘’ w holu wrocławskiego  Portu Lotniczego w 2013/2014 roku, w Muzeum Architektury w 1990 i 1999 roku, w ogrodach Ambasady RP w Pradze. Prace w zbiorach prywatnych w USA, Australii, Izraelu, Niemczech, Holandii, Francji oraz w Polsce np. w Muzeum Karkonoskim w Jeleniej Górze. Tomasz Urbanowicz posiada nagrody i wyróżnienia za swoją szklaną twórczość np. nagrodę w konkursie  im. Macieja Nowickiego pt. ‘‘Architektura koloru’’ za wielkoformatowe kompozycje ze szkła w holu Centrum Naukowo Badawczego Wydziału Elektrycznego Politechniki Wrocławskiej. 
Szklane kompozycje Urbanowicza opisane zostały w światowych publikacjach np. w ‘’Architectural Glass Art – Andrew Moor – London GB 1997’’, ‘’Colour in Architecture – Andrew Moor- London GB 2006’’, ‘’Contemporary Kiln-Formed Glass – Keith Cummings, A&C Black Publishers Ltd 2009’’.
W 2013 roku w kinie Nowe Horyzonty we Wrocławiu odbyła się premiera filmu ‘’850 oC – Szkło Tomasza Urbanowicza’’ https://vimeo.com/60897837

 

Tomasz
Smolarz
Wydział Budownictwa Lądowego i Wodnego
1992

TOMASZ SMOLARZ ukończył studia na Wydziale Budownictwa Politechniki Wrocławskiej  w 1992 roku. 
Po zakończeniu nauki rozpoczął pracę jako inspektor ds. budownictwa w Urzędzie Miasta w Dzierżoniowie. Sześc lat później został wiceprezesem spółdzielni mieszkaniowej w Bielawie. Stanowisko to piastował przez kolejne cztery lata. Po zakończeniu kadencji, w latach 2002 – 2007 pracował jako zastępca burmistrza Dzierżoniowa. Od 2007 roku Poseł na sejm RP VI i VII kadencji – członek Sejmowej Komisji Kultury Fizycznej i Sportu oraz Komisji Skarbu Państwa, Komisji Infrastruktury i Komisji Gospodarki. 12 marca 2014 powołany na stanowisko wojewody dolnośląskiego. W konsekwencji wygasł jego mandat poselski. Stanowisko wojewody zajmował do grudnia 2015 roku. Tomasz Smolarz obecnie jest wiceprezesem Wrocławskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. 
Tomasz Smolarz jest członkiem wielu organizacji społecznych, m.in. Obywatelskiego Bloku Samorządowego, MZKS Żagiew Dzierżoniów, Stowarzyszenia na rzecz Remontu i Renowacji Zabytkowego Kościoła im. Św. Jerzego, Związku Kynologicznego, Stowarzyszenia Wielka Sowa, Towarzystwa Miłośników Dzierżoniowa. Jest również członkiem Rady nadzorczej Fundacji Salus ProFamilia, członkiem Rady Kuratorów Zakładu Narodowego im. Ossolińskich i członkiem Rady Fundacji KGHM Polska Miedź S.A.
Uhonorowany szeregiem odznaczeń, min.: w 2014 roku „Złota Odznaka Politechniki Wrocławskiej” przyznana przez Rektora Politechniki Wrocławskiej prof. Tadeusza Więckowskiego. W 2015 roku. otrzymał „Srebrny Medal za Zasługi dla Policji” przyznany przez Ministra Spraw Wewnętrznych Teresę Piotrowską, Medal „Za wybitne zasługi Związku Kombatantów RP i byłych Więźniów Politycznych” oraz Odznakę Honorową „Przyjaciel Panoramy Racławickiej” przyznaną przez Dyrektora muzeum Narodowego we Wrocławiu dr hab. Piotra Oszczanowskiego.
Współpraca z Politechniką Wrocławską po ukończeniu studiów zaowocowała członkostwem Honorowego Konwentu Politechniki wrocławskiej od 2014 roku. W okresie pracy parlamentarnej w Komisji Infrastruktury i Komisji Gospodarki wspierał projekty związane z rozwojem infrastruktury transportowej na Dolnym Śląsku, które były realizowane przy dużym udziale absolwentów Politechniki Wrocławskiej a szczególnie Wydziału Budownictwa Lądowego i Wodnego. Tomasz Smolarz współpracuje również z Dolnośląską Izba Okręgową Inżynierów Budownictwa oraz ze związkami należącymi do Wrocławskiej Rady Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych zrzeszającymi absolwentów Politechniki Wrocławskiej. Koordynował również zapisy listu intencyjnego w sprawie budowy centrum naukowo-badawczo-rozwojowego na terenie byłego lotniska w Oleśnicy.

 

 

Julia
Saloni
Wydział Chemiczny
2001

JULIA SALONI – Absolwentka Wydziału Chemicznego Politechniki Wrocławskiej, rocznik 2001.
W latach 1996-2001 studiowała na Wydziale Chemiczym Politechniki Wrocławskiej na kierunku Technologia Chemiczna, gdzie w 2001 roku uzyskała tytuł magistra inżyniera chemii. Pracę magisterską poświęconą teoretycznym badaniom pochodnych kokainy wykonała pod opieką prof. Szczepana Roszaka. 
Następnie rozpoczęła studia doktoranckie w Stanach Zjednoczonych na Uniwersytecie Stanowym w Jackson pod kierunkiem prof. Jerzego Leszczyńskiego, obecnie Doctora honoris causa Politechniki Wrocławskiej. Studia doktoranckie w dziedzinie chemii obliczeniowej ukończyła w 2007 roku otrzymując tytuł doktora chemii.
Obecnie jest wykładowcą na Jackson State University w stanie Missisipi w USA. Naukowo zajmuje się teoretycznymi badaniami nad zastosowaniem polimerόw do wykrywania substancji niebezpiecznych.  Jest autorką podręcznika do obliczeń z chemii ogόlnej wydanego w wersji angielskiej. 

 

 

 

 

Andrzej 
Jędrczak
Wydział Chemiczny
1975

ANDRZEJ JĘDRCZAK ukończył studia wyższe w roku 1975 na Wydziale Chemii, z wyróżnieniem. Naukę kontynuował na studiach doktoranckich w Instytucie Chemii Nieorganicznej i Metalurgii Pierwiastków Rzadkich, gdzie w roku 1979 uzyskał stopień doktora nauk chemicznych, za pracę pt.: Transport jonów przez przepony w elektrolizerze do otrzymywania miedzi. Stopień naukowy doktora habilitowanego, specjalność technologia wody i ścieków, uzyskał w 1993 roku decyzją Rady Wydziału Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej, na podstawie przedstawionej rozprawy habilitacyjnej pt.: Skład chemiczny wód pojezierza antropogenicznego w Łuku Mużakowskim. 
Od roku 1979 pracuje w Instytucie Inżynierii Środowiska Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Zielonej Górze (która przekształciła się kolejno w Politechnikę Zielonogórską (1996) i Uniwersytet Zielonogórski (2001)), kolejno na stanowiskach adiunkta (1979-1993), adiunkta z habilitacją (1993-1994), profesora nadzwyczajnego (od 1994). 23 lutego 2011 roku Prezydent Rzeczypospolitej nadał mu tytuł naukowy profesora nauk technicznych. Od 1996 roku jest dyrektorem Instytutu Inżynierii Środowiska.
Prof. dr hab. inż. Andrzej Jędrczak jest uznanym w kraju specjalistą z zakresu biologicznego przetwarzania odpadów. Jest autorem licznych artykułów z zakresu technologii zagospodarowania i recyclingu odpadów, modelowania, ochrony i odnowy środowiska zdegradowanego przez przemysł oraz chemii wód podziemnych i powierzchniowych. Łączny dorobek naukowy obejmuje ponad 130 oryginalnych prac twórczych. Niewątpliwym osiągnięciem prac w zakresie gospodarki odpadami było wydanie w 2007 roku książki: Biologiczne przetwarzanie odpadów. Była to pierwsza tego typu praca w piśmiennictwie polskim, która tak kompleksowo traktuje problematykę biologicznych metod przetwarzania odpadów. Był promotorem siedmiu zakończonych przewodów doktorskich. 
Ważnym obszarem aktywności Andrzeja Jędrczaka, poza pracą naukowo-badawczą, jest działalność projektowo-inżynierska. Jest On autorem lub współautorem 55 prac projektowych (w większości obiekty wybudowane), około 50 prac naukowo-badawczych niepublikowanych, ponad 200 ekspertyz, ocen i opinii rozwiązań projektowych oraz 2 patentów. W grupie prac projektowych wyróżnić warto projekty budowlane pierwszych dwóch w kraju instalacji do ko-fermentacji odpadów komunalnych i osadów ściekowych wykonane przez zespół pod Jego kierunkiem. Za realizację zakładu w Puławach, Jury Konkursu Ekologicznego pod Patronatem Honorowym Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Aleksandra Kwaśniewskiego przyznało firmie ECOSERVICE”, Sp. z o.o. certyfikat „Technologia godna polecenia” (2002).
Był lub jest członkiem organizacji i komitetów naukowych: Komitetu Inżynierii Środowiska PAN (2007-2016), Komisji Analizy Odpadów Komitetu Chemii Analitycznej PAN (1994-2006), Sekcji Inżynierii Sanitarnej Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN (1997-2006), komitetów naukowych kilkunastu konferencji naukowych oraz kolegium redakcyjnego czasopisma Civil and Environmental Engineering.
Za osiągnięcia naukowe, dydaktyczne i wychowawcze był wielokrotnie uhonorowany nagrodami JM Rektora Politechniki Wrocławskiej i JM Rektora Uniwersytetu Zielonogórskiego oraz został odznaczony: Srebnym Krzyżem Zasługi – 1998 r. i Medalem Komisji Edukacji Narodowej – 2001 r. Za zasługi dla ochrony środowiska i gospodarki wodnej został odznaczony Srebrną Odznaką Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych (1990), Oznaką Honorową „Za zasługi w rozwoju województwa zielonogórskiego” (1998) i medalem „Przyjaciel środowiska województwa zielonogórskiego” (1998).

 

 

 

Roman
Sakowicz
Wydział Podstawowych Problemów Techniki kierunek BIOTECHNOLOGIA
1988

ROMAN SAKOWICZ absolwent Wydziału Podstawowych Problemów Techniki na kierunku Biotechnologia W 1988 roku obronił pracę dyplomową, która zakończyła się publikacją : Dobryszycki P., Sakowicz. R., Kochman M. Site-specific modification or rabbit muscle aldolase with fluorescent probes. Acta Biochim Pol. 1990; 34(4): 463-74.
Po wyjeździe na przełomie lat 80-tych I 90-tych pracował naukowo w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych nad białkami motorycznymi co zaowocowało świetnymi publikacjami m.in. podczas pobytu w grupie prof. Larry Goldsteina w Univ. Calif. San Diego Dept. Of Cell and Molec. Medicine współpracował z laboratorium późniejszego laureata Nagrody Nobla W. E. Moernera (mikroskopia fluorescencyjna pojedynczych cząstek) co zakończyło się wspólną publikacją. 
W firmie farmaceutycznej Cytokinetics,  w latach 1998-2006 pracował nad lekami wpływającymi na białkowe motory molekularne (kinezyny, mitozyny) związane z zaburzeniami cyklu komórkowego i skurczy mięśnia sercowego.
W 2006 roku przeszedł do koncernu farmaceutycznego GILEAD i tam pracuje do dziś na stanowisku Senior Director, Biology. 
Dorobek naukowy dra Sakowicza to m.in. 78 publikacji , cytowanych 1995 razy (bez autocytowań), indeks Hirscha=22 i ponad 40 patentów. 
Dr Roman Sakowicz jest współtwórca ponad 25 leków antynowotworowych, antywirusowych i pierwszego i dotychczas jedynego działającego leku na żółtaczkę typu C w tym 7 na rynku a reszta w badaniach klinicznych.
W 2016 roku dr R. Sakowicz sponsorował i współorganizował z Politechniką Wrocławską  i Uniwersytetem Wrocławskim międzynarodowy kongres BIOCongress 2016.
Dr Roman Sakowicz udziela konsultacji naukowych i niesie pomoc  w postaci odczynników w projekcie związanym  z fluorescencyjnym znakowaniem białek, realizowanym  w Zakładzie Biochemii Politechniki Wrocławskiej. Aktywnie współpracuje też z  uczonymi polskiego pochodzenia (m.in. Doktorantka zakładu Biochemii, dr. Anita Majka-Niedziela)
Cały czas utrzymuje kontakty z krajem i Polakami (część badań klinicznych GILEADA prowadzona jest w Polsce). Na wiosnę 2017 roku przygotowywany jest cykl wykładów dra R. Sakowicza na Politechnice Wrocławskiej dotyczący projektowania leków.

 

 

 

Edward
Ziaja
Wydział elektryczny
1971

EDWARD ZIAJA specjalizował się z w Automatyce na kierunku Elektrotechniki na Wydziale Elektrycznym Politechniki Wrocławskiej, gdzie w roku 1971 obronił prace dyplomową. Po ukończeniu nauki rozpoczął pracę w Instytucie Układów Elektromaszynowych Politechniki Wrocławskiej, gdzie pracował jako pracownik naukowy na stanowisku asystenta i starszego asystenta do roku 1981. W latach 1983-1988 był zatrudniony na budowach za granicą za pośrednictwem Centrali „Polservice” Warszawa jak główny inżynier w algierskiej firmie EPBTP SAIDA koło Oranu oraz w USA w roku 1991. 
Od 2006 roku pracuje na stanowisku Prezesa Zarządu w Instytucie Automatyki Systemów Energetycznych sp. z o.o. we Wrocławiu. Przed objęciem tego zaszczytnego stanowiska, przeszedł przez wszystkie szczeble kariery w Instytucie, począwszy od Specjalisty w Dziale projektowania Układów Automatyki (1989-1990), Kierownika Marketingu (1990-1992), pełnomocnika Dyrektora ds. Marketingu (1992-1993),  I-ego Zastępcy Dyrektora (1993-2003), Zastępcy Dyrektora ds. Rozwoju i Marketingu (2003-2006), Zastępcy Dyrektora ds. Rozwoju i Kluczowych Klientów (2006), oraz Dyrektora (2006-2007).
W okresie przekształcania Instytutu IASE w spółkę z o.o. doprowadził do odbudowania pozycji rynkowej firmy, za co został odznaczony w 2008 roku Laurem Białego Tygrysa. Jako wieloletni Prezes IASE przyczynił się do rozwoju i pozycji spółki oraz wprowadzenia wielu nowoczesnych rozwiązań technologicznych w polskiej energetyce. 
Jest szczególnie zasłużony dla utrzymania Instytutu IASE na trudnym konkurencyjnie rynku energetycznym.
Edward Ziaja jest autorem i współautorem 16 patentów oraz wzorów użytkowych, zdobywcą 8 nagród Rektora Politechniki Wrocławskiej za działalność naukową i wynalazczą (w okresie pracy na Politechnice Wrocławskiej)
Jest autorem i współautorem wdrożeń 6 patentów w elektroenergetyce polskiej oraz około 60 prac publikowanych w prasie branżowej.
Uczestniczy w pracach Polskiego Komitetu Światowej Rady Energetycznej i Komitetu Wielkich Sieci Energetycznych. Jest członkiem Rady Konsultacyjnej czasopisma „Poradnik producenta i użytkownika- Energia” oraz Przewodniczącym  Rady programowej Biuletynu IASE w czasopiśmie Energetyka.
Jego działalność wynalazcza została uhonorowana Krzyżem Komandorskim oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Wynalazczości Królestwa Belgii. Dwukrotnie, w latach 1995 i 2006 został odznaczony medalem „Za zasługi dla Energetyki ”. Posiada również medal „Zasłużony dla Elektrowni Turów”
Od 1968 roku jest członkiem Stowarzyszenia Elektryków Polskich. W kadencji 2012-2016 przewodniczył Oddziałowemu Kolegium Sekcji Automatyki i Pomiarów. Przez wrocławski Oddział SEP został wyróżniony medalem im Prof. Kazimierza Idaszewskiego i Złotą Odznaka Honorową SEP (2013).
Edward Ziaja po ukończeniu studiów ściśle współpracuje z Politechniką Wrocławską poprzez jej promowanie w środowisku energetyki krajowej.  Aktywnie bierze udział w pracach Konwentu Wydziału Energetycznego, którego jest członkiem. Udziela pomocy w organizacji imprez, konferencji studenckich a w szczególności Balu Elektryka który już dwukrotnie odbył się w Auli Instytutu. Pracownicy Wydziału często śą przez niego zapraszani do udziału w pracach Rady Naukowej IASE.
Kierowany przez  Edwarda Ziaję Instytut organizuje praktyki studenckie, a absolwenci Politechniki Wrocławskiej są pożądanymi i cenionymi pracownikami instytutu gdzie często awansują na stanowiska kierownicze. 

 

 

 

 

 

Janusz
Zacharewicz
Wydział Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii
1977

JANUSZ ZACHAREWICZ ukończył Wydział Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii ze specjalnością Technika Eksploatacji Złóż w 1977 roku. W tym też roku rozpoczął swoja karierę w KWK Wałbrzych na stanowisku sztygara zmianowego by trzy lata później zostać najmłodszym kierownikiem największego oddziału wydobywczego w historii KWK Wałbrzych. W dalszych latach piął się po szczeblach kariery zawodowej, przez stanowisko Nadsztygara Górniczego(1982-1985), Kierownika Robót Górniczych(1985-1986),by w 1986roku rozpocząć pracę w Dolnośląskim Gwarectwie Węglowym jako inspektor kopalń. Po powrocie do KWK Wałbrzych(1988-1992) piastował stanowiska Kierownika Robót Górniczych , Głównego Inżyniera  Górniczego, i I-ego Zastępcy Kierownika Ruchu ZG. W latach 1993-2006 Był V-ce prezesem Zarządu HYDROPURE POLEN Sp. Z o.o. (1993-1997), Prezesem Zarządu AQUARIS Sp. z o.o. (1997-2001) i Głównym Inżynierem Górniczym  w PRGM Polkowice(2001-2006).
Od 2006 roku zasila szeregi KGHM Polska Miedź S.A. najpierw jako nadsztygar górniczy  w O/ZG Rudna  a od 2014 do dziś  KGHM Zanam na takim samym stanowisku.
Janusz Zacharewicz ścisłe współpracuje z Politechniką Wrocławską przez cały czas po ukończeniu studiów. Bezpośrednio z Wydziałem Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii w zakresie realizacji prac badawczych i wspólnego rozwiązywania problemów górnictwa początkowo węgla kamiennego a następnie miedziowego w zakresie zwalczania zagrożenia wyrzutami gazów i skał oraz bezpieczeństwa eksploatacji w warunkach zagrożenia tąpaniami, oraz przez organizowanie na terenie KWK Wałbrzych i KGHM praktyk zawodowych i dyplomowych  dla studentów Wydziału. 
Janusz Zacharewicz opiekuje się też absolwentami podejmującymi pracę w kopalniach. Jest członkiem zarządu Koła absolwentów Wydziału Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii w KGHM. Jest też członkiem Stowarzyszenia Absolwentów Wydziału Górniczego a od 1982 roku członkiem Zarządu Stowarzyszenia. 
Aktywnie bierze udział i kultywuje tradycje górnicze na Wydziale zwłaszcza w czasie corocznych obchodów Święta Górniczego oraz przez prowadzenie kilkunastu tradycyjnych spotkań górniczych dla studentów, pracowników i absolwentów a od szeregu lat prowadzi Barbórki Wydziałowe. 

 

 

Marek
Marzec
Wydział Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii
1988

MAREK MARZEC  ukończył WydziaŁ Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii Politechniki Wrocławskiej w 1988 roku.  W latach 1988-1994 pracował pod ziemią w KWK Wałbrzych  na stanowiskach: Stażysty, Specjalisty ds. Górniczych, Sztygara Zmianowego Oddziału Wydobywczego oraz Nadsztygara Górniczego. W latach 1994-1996 również pod ziemią pełnił funkcję Nadsztygara Górniczego ds. Robót eksploatacyjnych  i Zastępcy Kierownika Robót Górniczych. W październiku 1997 roku przeszedł do KGHM Polska Miedź S.A. gdzie w ciągu 11 lat w O/ZG Rudna w Polkowicach przeszedł ścieżkę kariery pracy pod ziemią od Sztygara Zmianowego, Zastępcy Sztygara Oddziałowego Oddziału wydobywczego, Sztygara Oddziału, Nadsztygara Górniczego, przez Kierownika Działu Robót Górniczych, do Dyrektora i Pełnomocnika Zarządu.
Latem 2006 roku  w O/ZG „Lubin” w Lubinie objął stanowisko  Dyrektora Oddziału – Jednostka Ratownictwa Górniczo-Hutniczego, by awansować na Dyrektora ds. Technicznych w 2010 roku.
Od kwietnia 2016 jest Dyrektorem Naczelnym Oddziału „Lubin”.
Marek Marzec ścisłe współpracuje z Politechniką Wrocławską przez cały czas po ukończeniu studiów. Bezpośrednio z Wydziałem Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii  w zakresie realizacji prac badawczych i wspólnego rozwiązywania problemów górnictwa początkowo węgla kamiennego a następnie miedziowego w zakresie zwalczania zagrożenia wyrzutami gazów i skał oraz bezpieczeństwa eksploatacji w warunkach zagrożenia tąpaniami, oraz przez organizowanie na terenie KWK Wałbrzych i KGHM praktyk zawodowych i dyplomowych  dla studentów Wydziału. Roztacza też opiekę nad absolwentami Wydziału Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii podejmującymi pracę w kopalniach.  

 

 

 

Anita
Fokczyńska
Wydział Inżynierii Środowiska
1991

ANITA FOKCZYŃSKA studiowała na Politechnice Wrocławskiej  na Wydziale Inżynierii Środowiska w latach 1986-1991, specjalizacja: Technologia Wody, Ścieków i Odpadów. W trakcie studiów w 1989 roku odbyła praktykę w Szwecji w Sztokholmie i pracowała tam 6 tygodni w Instytucji Państwowej zajmującej się ochroną środowiska – kontrolą wód.
Po ukończeniu studiów rozpoczęła pracę w małych biurach projektowych oraz zdobywała praktykę zawodową  na budowie. W 1998 roku uzyskała  uprawnienia do projektowania w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, cieplnych, wentylacyjnych i gazowych bez ograniczeń. 
Następnie prowadziła własną działalność gospodarczą. W pracy zawodowej poszerzała wiedzę, zdała egzamin w Ministerstwie Ochrony Środowiska i  w 1988 roku uzyskała tytuł  biegłego w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko.
Obecnie pracuje we własnej rodzinnej firmie i wykonuje projekty kanalizacji sanitarnych, deszczowych, wodociągowych i gazowych w drogach publicznych w zwartej zabudowie, oraz projekty instalacji wewnętrznych. Ponadto zajmuje się sporządzaniem raportów oddziaływania na środowisko, operatów wodnoprawnych, programów gospodarki odpadami dla zakładów pracy, operatów ochrony atmosfery itp. 
Pracując jako inżynier angażuje się w działalność organizacji społecznych (Polskie Zrzeszenie Inżynierów i Techników Sanitarnych – PZiTS, Izby: Dolnośląska Izba Inżynierów Budownictwa oraz Baukammer Berlin). W latach 2010-2014 pełniła funkcję Sekretarza Rady Dolnośląskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budowlanych. Obecnie jest członkiem Rady DOIIB.
Za osiągniecia w działalności społecznej została odznaczona odznakami PIIB (Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa): srebrną (2009 rok) i złotą (2013 rok).

 

 

 

 

Tomasz
Konieczny
Wydział Inżynierii Środowiska
2007

TOMASZ KONIECZNY studiował na Politechnice Wrocławskiej na Wydziale Inżynierii Środowiska na kierunku zaopatrzenie w wodę, unieszkodliwianie ścieków i odpadów o specjalizacji Wodociągi i Kanalizacja. Wybór uczelni oraz kierunku studiów nie był przypadkowy, związany był on z chęcią kontynuowania tradycji rodzinnych oraz zaszczepianiem przez ojca – od najmłodszych lat – profesjii inżyniera sanitarnego. Uczelnię ukończył w 2007 roku, broniąc pracę magisterska  pt. „Koncepcja systemu tłocznego kanalizacji bytowo gospodarczej w miejscowości B”, której promotorem był Prof. dr hab. inż. Andrzej Kotowski. 
Po studiach rozpoczął pracę w Miejskim Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji we Wrocławiu (MPWiK S.A.) i pracuje w nim nieprzerwanie do dnia dzisiejszego. Pracę rozpoczął od stanowiska dyspozytora ds. utrzymania ruchu, następnie piastował stanowiska kierownicze. 
W pracy zawodowej stale poszerzał wiedzę na kursach zarządzania a także na studiach podyplomowych EUROMENADŻER organizowanych przez Centrum Kształcenia Ustawicznego Politechniki Wrocławskiej na Wydziale Informatyki i Zarządzania.
Tomasz Konieczny może poszczycić się także osiągnięciami w swojej specjalności w postaci licznych wystąpień i referatów na konferencjach a także publikacjami w czasopismach naukowych i branżowych. 
W chwili obecnej jest Dyrektorem Centrum Nowych Technologii będącym pionem badawczo-rozwojowym MPWiK S.A. Szczególnie interesuje go pozyskiwanie i propagowanie wiedzy oraz współpraca ze środowiskiem naukowym w zakresie projektów B+R. Realizuje to m.in. poprzez opiekę nad stażystami i praktykantami, udostępnianiem danych na potrzeby publikacji naukowych, prac magisterskich i doktorskich a także jako Kierownik dwóch projektów badawczo-rozwojowych dofinansowanych ze środków Narodowego Centrum Badań i Rozwoju. 
Pierwszy projekt o akronimie WODTECH realizowany jest w konsorcjum MPWiK S.A., Politechnika Wrocławska. Badania prowadzone są z wykorzystaniem nowoczesnej Stacji Badawczej ZPW Mokry Dwór i mają na celu optymalizację klasycznych procesów oczyszczania wody a także zbadanie możliwości aplikacji nowoczesnych procesów membranowych – mikro-, ultra-, nanofiltracja w procesie oczyszczania wody.
Drugi  projekt o akronimie NWOŚ realizowany jest w konsorcjum MPWiK S.A., Politechnika Wrocławska oraz Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu. Badania prowadzone są z wykorzystaniem nowoczesnej Stacji Badawczej Wrocławskiej Oczyszczalni Ścieków i mają na celu wybór efektywnej metody usuwania związków azotu z odcieków pochodzących z procesu odwadniania osadu. Dodatkowo w ramach projektu prowadzone są  badania nad metodą produkcji koncentratów azotanowych, które mają potencjał aplikacyjny w likwidacji odorów pochodzących z sieci kanalizacyjnej.
Szczególnym zawodowym osiągnięciem, jest współudział w opracowaniu sposobu wydajnego wytwarzania bakterii nitryfikacyjnych, który jest przedmiotem zgłoszenia patentowego. 

 

 

 

Michał
Mańczak
Wydział Inżynierii Środowiska
1970

MICHAŁ MAŃCZAK ukończył studia na Wydziale Inżynierii Środowiska (dawniej Inżynierii  Sanitarnej)  w  1970 roku i w tym roku podjął pracę w Politechnice Wrocławskiej najpierw jako stażysta, następnie asystent a od 1975, po obronie pracy doktorskiej pracował do roku 2012 na stanowisku adiunkta. Przez całe życie zawodowe był związany z Wydziałem Inżynierii Środowiska Politechniki Wrocławskiej.  
Jego dorobek naukowy to 417 udokumentowanych pozycji w tym 148 prac naukowych (23 patenty, 107 artykułów i referatów konferencyjnych, wzory użytkowe, rozdziały w książkach) oraz 267 materiałwó niepublikowanych, w tym 232 raporty z badań dla przemysłu. Tematyka badawcza dotyczyła  wysokosprawnych metod oczyszczania  ścieków komunalnych, zwłaszcza w aspekcie głębokiego usuwania związków biogennych (wyniki badań wdrożone zostały w kilkunastu oczyszczalniach ścieków Dolnego Śląska), jak również oczyszczania ścieków przemysłowych: ścieki z zakładów rolno-spożywczych oraz ścieki przemysłu miedziowego. Badania nad oczyszczaniem ścieków przemysłu miedziowego zakończyły się wdrożeniem nowych technologii  w oczyszczalniach ścieków  Huty Miedzi Legnica oraz Głogów I i II. 
W ramach działalności dydaktycznej Michał Mańczak prowadził zajęcia z zakresu oczyszczania ścieków (wykłady, seminaria, ćwiczenia projektowe), był promotorem 190 prac dyplomowych (magisterskich i inżynierskich) studentów Wydziału Inżynierii Środowiska Politechniki Wrocławskiej i prac słuchaczy Studium Podyplomowego oraz promotorem pomocniczym pracy doktorskiej. Ponadto opiekował się studentami zrzeszonymi w studenckich kołach naukowych. Systematycznie organizował wycieczki dydaktyczne do dolnośląskich oczyszczalni ścieków, zarówno dla  studentów studiów stacjonarnych jak i niestacjonarnych, słuchaczy studium podyplomowego oraz członków kół naukowych Wydziału Inżynierii Środowiska. Był organizatorem i opiekunem  obozów naukowych.
Oprócz działalności dydaktycznej i naukowej pełnił w Politechnice Wrocławskiej funkcje organizacyjne: pełnomocnika d.s. studenckich a później zastępcy dyrektora Instytutu Inżynierii Ochrony Środowiska d.s. studenckich, kierownika Zespołu Badawczego Technologii Ścieków, zastępcy Dyrektora Instytutu Inżynierii Ochrony Środowiska do spraw badań naukowych. Był członkiem Komisji Przetargowej przy Prorektorze oraz członkiem Senatu Politechniki Wrocławskiej. 
Od roku 2006 jest koordynatorem Wydziału Inżynierii Środowiska do współpracy ze Stowarzyszeniem Absolwentów a od roku 2012 członkiem Zarządu Stowarzyszenia Absolwentów Politechniki Wrocławskiej.
Uzyskanie uprawnień inżynierskich do projektowania oraz rzeczoznawcy budowlanego w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie ochrony środowiska, wód i gleby pozwoliło na rozszerzenie działalności zawodowej na obszar projektowania: jest projektantem 25 oczyszczalni ścieków komunalnych i przemysłowych. W prowadzonym od 1991 r. w ramach działalności gospodarczej Biurze Studiów  i Projektów Ochrony Wód umożliwiał realizowanie i był opiekunem  praktyk zawodowych  studentów Wydziału Inżynierii Środowiska Politechniki Wrocławskiej.
Michał Mańczak brał udział w realizacji Programów Europejskich: opracowanie dokumentacji przetargowych  (programy PHARE, SAPARD, wg procedur FIDIC/PRAG), funkcja eksperta lokalnego I kategorii wg PRAG – specjalista ds. technologii  (Poznań Wastewater Treatment and Water Supply Construction Management and Supervision Poznan/ Poland 2000/PL/16/P/PE/015 07.)
Funkcje organizacyjne pełnione poza Politechniką to m. innymi:  członkostwo w  Panelu Ekspertów Marszałka Województwa Dolnośląskiego do oceny projektów w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego, ekspert Departamentu Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego oceniający projekty w ramach Programu Inicjatywy Wspólnotowej INTERAGRA III A Czechy – Polska. Jest członkiem Rady Ekspertów przy Miejskim Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji w Warszawie, członkiem IWA (The International Water Association ).
Był nagradzany nagrodami Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, Rektora Politechniki Wrocławskiej, Dziekana Wydziału W-7 i Dyrektora Instytutu. Odznaczony m. innymi Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Złotym Medalem za Długoletnią Służbę. Od 2014  jest na emeryturze.

 

 

 

Adam Edward 
Heimrath
Wydział Podstawowych Problemów Techniki
1979

ADAM EDWARD HEIMRATH absolwent Wydziału Podstawowych Problemów Techniki z roku 1979. Specjalność Optyka na kierunku Fizyka. Studia doktoranckie na tym samym wydziale zakończył obroną w 1984 roku.  Przez kolejnych pięć lat pracował w Instytucie Fizyki Politechniki Wrocławskiej  na stanowisku asystenta.  W 1989 roku wyjechał za granicę by objąć posadę visiting profesor w HEC-ISA Jouy-en-Josas we Francji. Stypendysta (post-doc) w Instytucie Weizmanna, Rehovot, Izrael, w latach 1989-1991, powrócił do Instytutu Fizyki na Politechnice Wrocławskiej, by w latach 1991-1996 piastować stanowisko adiunkta. W międzyczasie, w 1994 współzałożył Hologram Industries Polska sp. z o.o. gdzie był Prezesem Zarządu. W 2001 roku założył i został generalnym dyrektorem  Aimward Limited w Londynie a w 2003 założył Silesia Invest sp. z o.o. W latach 2006-2010 członek Rady Nadzorczej Grupy Hologram Industries SA we Francji.
Adam Edward Heimrath w latach 1992-1995 opracowywał  a następnie systematycznie wdrażał zaawansowane systemy zabezpieczeń optycznych dla dokumentów istotnych z punktu widzenia bezpieczeństwa Państwa Polskiego takich jak: legitymacje służb specjalnych, policji, powszechne świadectwa udziałowe PPP, dokumenty rejestracyjne pojazdów, tablice rejestracyjne, paszporty, dowody osobiste, prawa jazdy, banknoty itp. Elementy podobnych zabezpieczeń wprowadzał także w innych krajach m.in.: w Austrii, Słowacji, Węgrzech, Irlandii, Kazachstanie, Bangladeszu, Serbii, Szwecji, a ostatnio na Ukrainie (biometryczny paszport oraz dowód osobisty). W latach 1999-2000 brał udział w projekcie wdrożenia zabezpieczeń typu Alphagram® Hologram Industries na banknotach 50€, 100€, 200€ i 500€.
Czterokrotnie zarządzał rewolucją technologiczną w swojej firmie, wprowadzając kolejne generacje zabezpieczeń optycznych zrywając z dotychczasową koncepcją ochrony dokumentów przed fałszerstwami. Zmiany technologiczne każdorazowo przekładały się na głęboką transformacją na rynku. 
Kilkakrotnie organizował staże studenckie dla studentów Politechniki Wrocławskiej (we współpracy z Działem Współpracy z Zagranicą Politechniki Wrocławskiej). Co drugi rok prowadzi wykład dla studentów Wydziały Podstawowych Problemów Techniki (wspólnie z prof. Janem Masajadą) na temat holografii jako techniki pozwalającej na zbudowanie nowoczesnej firmy o zasiągu globalnym.
W latach 1980-1991 był członkiem NSZZ Solidarność przy Politechnice Wrocławskiej. W 1982 roku internowany za niezaprzestanie działalności w stanie wojennym, w latach 1988-1989 był członkiem Prezydium Komisji Zakładowej NSZZ Solidarność przy PWr.
 Na szczególne uznanie zasługuje fakt, że Adam Edward Heimrath cały czas intensywnie współpracuje z Politechniką Wrocławską i Wydziałem Podstawowych Problemów Techniki co przejawia się udziałem w Konwencie Wydziału oraz wsparciem finansowym dla czasopisma naukowego „Optica Applicata” wydawanym przez Wydział Podstawowych Problemów Techniki.

 

Jerzy M.
Wróbel
Wydział Podstawowych Problemów Techniki
1978

JERZY WRÓBEL – absolwent Wydziału Podstawowych Problemów Techniki Politechniki Wrocławskiej w 1978 roku. Studia doktoranckie na Wydziale Fizyki Politechniki Wrocławskiej ukończył w 1984 roku.  
Jego wyjątkowa osobowość dała się zauważyć już podczas studiów na Politechnice Wrocławskiej. Był bardzo zdolnym studentem, aktywnym naukowo, przez trzy lata pełnił funkcje przewodniczącego Stowarzyszenia Naukowego Studentów w Instytucie Fizyki Politechniki Wrocławskiej. Jako osoba odpowiedzialna za aktywność stowarzyszenia zorganizował szereg wyjazdowych studenckich seminariów i konferencji. Był również bardzo mocno zaangażowany w życie studenckie. W okresie kiedy studiował na Politechnice, organizowane były tzw. „Ligi Wydziałów”. Były to studenckie imprezy rozrywkowe w formie turnieju między wydziałami. Jerzy Wróbel przyczynił się istotnie do sukcesów swojego Wydziału podczas tych turniejów.
Po wyjeździe z Polski, pokonując kolejne szczeble kariery zawodowej, począwszy od stanowiska asystenta, osiągnął bardzo wysoką pozycję (Department Chair) Wydziału Fizyki i Astronomii University of Missouri, Kansas City(UMKC). Jest to stanowisko, które dotyczy niewielkiego grona pracowników naukowo-dydaktycznych pochodzenia polskiego zatrudnionych w USA, a tym bardziej wąskiego grona tych absolwentów Politechniki Wrocławskiej którzy realizują swoją karierę zawodową poza granicami kraju. 
W miarę realizacji swojej kariery zawodowej i umacnianiu swojej pozycji na Uniwersytecie Missouri, ścisły kontakt i współpraca z Politechniką Wrocławską zaczęły przybierać realny kształt w postaci wymiany naukowej i dydaktycznej pomiędzy tymi uczelniami. W ramach tej współpracy zrealizowane już zostały 4 staże naukowe i szereg wspólnych prac naukowych opublikowanych w czasopismach międzynarodowych  z których większość należy do czasopism listy filadelfijskiej. 
Prof. Jerzy Wróbel był wielokrotnie nagradzany z racji aktywności w dziedzinie dydaktyki. Jest autorem szeregu akademickich podręczników fizyki o międzynarodowej renomie. 
Jest pionierem w udostępnianiu materiałów dydaktycznych w wersji elektronicznej w postaci prezentacji multimedialnych  i poprzez internet (od końca lat 90-tych ub. wieku) Jest również m.in. autorem cyklu godzinnych wykładów z podstaw fizyki dostępnych w intrenecie od 2010 r. Są to kursy obejmujące program fizyki z zakresu mechaniki, fal i termodynamiki oraz z zakresu elektryczności, magnetyzmu, optyki i fizyki współczesnej. Wykłady te cieszą się wielkim powodzeniem wśród studentów ze względu na niebywały talent dydaktyczny Profesora. 
W wyniku współpracy prof. Ewy Popko z Wydziału Podstawowych Problemów Techniki Politechniki Wrocławskiej  z prof. J. Wróblem, również na Politechnice zrealizowany został cyklu wykładów z podstaw fizyki w postaci filmów dydaktycznych. Jak wynika ze statystyk ich oglądalności stanowi popularne źródło wiedzy, po które sięgają uczniowie liceów i studenci. Część animacji, które zawierają te filmy powstała na bazie pomysłów autorstwa prof. J. Wróbla.

 

Zbigniew
Radzimski
Wydział Elektroniki
1973

ZBIGNIEW RADZIMSKI jest wybitnym specjalistą w zakresie technologii  i badań materiałów półprzewodnikowych. Ma ponad czterdzieści lat doświadczenia w prowadzeniu prac badawczych i zarządzaniu projektami rozwojowymi zarówno w uczelniach jak i w firmach przemysłu mikroelektronicznych układów scalonych. Obecnie zamieszkuje w USA i prowadzi firmę konsultingową. Zbigniew Radzimski ukończył Wydział Elektroniki Politechniki Wrocławskiej w 1973 roku w specjalności Elektronika Ciała Stałego, a w roku 1976 uzyskał stopień doktora. Zatrudniony w Instytucie Technologii Elektronowej (I-25) Politechniki Wrocławskiej na stanowisku adiunkta, oprócz działalności dydaktycznej, zajmował się tematyką badawczą związaną z zastosowaniem technik elektronowych i jonowych w procesach technologicznych na potrzeby przemysłu elektronicznego.
W 1986 roku Zbigniew Radzimski otrzymał zaproszenie z Uniwersytetu Stanowego Północnej Karoliny (NCSU) w USA i rozpoczął tam badania nad charakteryzacją materiałów półprzewodnikowych ze szczególnym uwzględnieniem kontroli defektów w monokryształach krzemu. Rezultaty badań publikował w czasopismach i na konferencjach naukowych w Stanach Zjednoczonych, Europie i Japonii. W 1991 roku, Zbigniew Radzimski odbył roczny staż naukowy w Centrum Badawczym Układów Scalonych  na uniwersytecie w Hiroshimie (HU). Dzięki jego inicjatywie została nawiązana współpraca naukowa między NCSU i HU. W trakcie pobytu na Uniwersytecie w Hiroszimie dr Z. Radzimski zainicjował także międzynarodową współpracę między dr S. Shingubara i dr W. Posadowskim z Wydziału Elektroniki Mikrosystemów i Fotoniki PWr nad zastosowaniem kołowego magnetronowego układu rozpylającego, konstrukcji W. Posadowskiego, umożliwiającego samopodtrzymujące się rozpylanie miedzi do metalizacji głębokich „vias” w produkcji układów scalonych. Do tej współpracy dołączył wkrótce dr Steven M. Rossnagel z IBM (T. J. Watson Research Center) w Yorktown Heights, NY, USA. Owocem tej współpracy było kilkanaście publikacji i wystąpień na konferencjach międzynarodowych. W 1996 roku Zbigniew Radzimski opuścił NCSU i rozpoczął pracę w przemyśle produkującym krzem na potrzeby rynku elektronicznego. Zajmując kierownicze stanowiska był odpowiedzialny za rozwój, wdrażanie do produkcji i sprzedaż krzemu w różnej postaci, przede wszystkim podłoży do produkcji układów scalonych. W związku z tą działalnością, jest uznawany za wybitnego eksperta przez wiele amerykańskich firm takich jak  Intel, HP, Texas Instruments, Motorola, Sony, Western Digital. Ponadto, jako konsultant, dr Z. Radzimski uczestniczył w pracach rozwojowych kilku nowo powstających firm, które zajmują się nowymi technologiami ogniw słonecznych. 
Zbigniew Radzimski jest autorem lub współautorem ponad 120 publikacji naukowych i patentów. Część tych publikacji powstała w wyniku współpracy z pracownikami Politechniki Wrocławskiej, którzy korzystając z kontaktów naukowych, metod badawczych i dostępu do aparatury zapewnianych przez Zbigniewa Radzimskiego, mieli możliwość szybszego przeprowadzenia swoich przewodów doktorskich i habilitacyjnych. 
W czasie swej działalności w USA, Zbigniew Radzimski nawiązał także kooperację z producentem podłoży krzemowych w Polsce Cemat SA Warszawa oraz ma długoletnie powiazania biznesowe z firmą Semicon w Warszawie prowadzoną przez dr Jacka Tomaszewskiego, także absolwenta Wydziału Elektroniki Politechniki Wrocławskiej.
Poza zaangażowaniem czysto zawodowym, dr Radzimski włączał się w polonijną działalność społeczną i kulturalną propagując historię i zwyczaje polskie. Był aktywnym członkiem Towarzystwa Polsko-Amerykańskiego w Raleigh, NC. Miedzy innymi, był głównym organizatorem sympozjum i wystawy na NCSU z okazji 200-lecia rocznicy Konstytucji 3 maja. 
Należy też wspomnieć o Jego stałych i bliskich kontaktach z kolegami i środowiskiem naukowym w Polsce oraz w macierzystej uczelni, w szczególności na Wydziale Elektroniki Mikrosystemów i Fotoniki Politechniki Wrocławskiej.

 

 

 

Piotr
Fryźlewicz
Wydział Matematyki
2000

PIOTR FRYŹLEWICZ ukończył studia na specjalności Matematyka Finansowa i Ubezpieczeniowa na Wydziale Podstawowych Problemów Techniki Politechniki Wrocławskiej w 2000 roku.
Karierę zawodową rozpoczął w 2003 roku jako  Champan Research Fellow, Department of Mathematics, Imperial College London.  W latach  2005-2009 pracował na stanowisku Lecturer in Statistics, później part-time Lecturer in Statistics, następnie part-time Senior Lecturer in Statistics Department of Mathematics University of Bristol Anglia. W latach 2008-2009 był part-time Researcher Winton Capital Management, Anglia oraz Reader  Statistics na London School of Economics.
Obecnie Piotr Fryźlewicz jest profesorem statystyki na prestiżowej uczelni London School of Economics. Ponadto jest edytorem prestiżowego czasopisma naukowego „Journal  of the Royal Statistical Society Series B” Jest również członkiem Konwentu Wydziału Matematyki Politechniki Wrocławskiej.

 

 

 

Paweł
Miśta
Wydział Matematyki
2006

PAWEŁ MIŚTA ukończył studia magisterskie na specjalności Matematyka Finansowa i Ubezpieczeniowa na Wydziale Podstawowych Problemów Techniki Politechniki Wrocławskiej w 2001 roku.  
W 20017 roku obronił pracę doktorską z matematyki na tym wydziale. 
Od 2005 roku  pracuje w KGHM Polska Miedź S.A. w Departamencie Zabezpieczeń, gdzie zajmuje się zarządzaniem ryzykiem rynkowym. Od 2010 roku kieruje Wydziałem Pomiaru Ryzyka gdzie szacuje się ryzyko rynkowe  całej grupy KGHM wraz z jednostkami w Chile, Kanadzie USA i Polsce.

 

 

 

 

Wyróżniony Absolwent Politechniki Wrocławskiej 2015

Barbara
Mońka
Inżynierii Sanitarnej
1979
Pracę rozpoczęła w resortowym Instytucie Ochrony Środowiska Oddział we Wrocławiu gdzie uczestniczyła m. in. w opracowywaniu Perspektywicznych planów gospodarki wodnej dla wszystkich dorzeczy w Polsce. Od 1998 roku związana jest zawodowo z Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej we Wrocławiu (RZGW), gdzie od 2007 roku pełni funkcje Z-cy Dyrektora ds. zasobów wodnych. realizując szereg zadań wynikających ze zobowiązań Polski wobec Unii Europejskiej.
Barbara Mońka jest współautorką kilkudziesięciu publikacji i referatów o tematyce związanej z planowaniem i gospodarką wodno-ściekowej. W trakcie pracy zawodowej brała udział w realizacji wielu projektów z zakresu planowania gospodarowania wodami i ochrony wód. Podnosząc swoje kwalifikacje ukończyła studia podyplomowe „Zarządzanie dla nie ekonomistów” na WSB we Wrocławiu oraz organizowała cykl konferencji „Zarządzanie zasobami wodnymi w dorzeczu Odry” oraz „Problemy ochrony wód w dorzeczu Odry”. Czynnie uczestniczy w pracach grup roboczych
w ramach Międzynarodowej Komisji Ochrony Odry przed Zanieczyszczeniem oraz Międzynarodowej Komisji Ochrony Łaby (MKOŁ). Ponadto jest członkiem grup roboczych utworzonych w ramach współpracy na polsko-niemieckich i polsko-czeskich wodach granicznych. Jest kierownikiem polskiej części grupy zajmującej się wdrażaniem Ramowej Dyrektywy Wodnej WFD.
Otrzymała dwie nagrody naukowe Dyrektora Naczelnego Instytutu Kształtowania Środowiska w Warszawie, za osiągnięcia badawcze z dziedziny ochrony środowiska a w 2007 roku została uhonorowana przez Ministerstwo Środowiska odznaką za Zasługi dla Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

 

 

 

 

 

Łukasz
Neuman
Informatyki i Zarządzania
2001
Uzyskał tytuł MBA w 2010 roku. Partner Zarządzający w firmie GoTechnologies. Wcześniej CIO (dyrektor ds. IT) w KRUK S.A. Autor międzynarodowej platformy windykacyjnej Delfin. Zbudował obszar IT od podstaw, składający się ze 150 pracowników w kilku krajach Europy (Polska, Rumunia, Czechy, Słowacja), wraz z zespołem zrealizował ok. 200 projektów obecnie budujących wartość firmy. Odpowiadał m.in. za budowanie strategii IT w Grupie, zarządzanie obszarem IT, współpracę z klientami, rozwój obszaru IT ma rynkach zagranicznych, współpracę z partnerami, bezpieczeństwo, administrację i serwis zasobów IT.
W latach 2008-2010 prowadził swój zespół do ścisłego finału konkursu Lidera informatyki (tytuł finalisty Lidera Informatyki), by w 2010 roku zdobyć tytuł Laureata. W tym samym roku otrzymał wyróżnienie w konkursie CIO Roku (Dyrektor IT Roku), rok później otrzymał prestiżowy tytuł CIO Roku 2011 nadawany przez branżowy magazyn CIO wydawany przez IDG Poland.
W 2005r. został jednym z pomysłodawców i współzałożycieli Stowarzyszenia Managerów Call Center, którego w latach 2005-2007 był wiceprezesem. Wspólnie z IDG zorganizował pierwszą konferencję poświęconą tematyce Call Center „Z klientem przez telefon; Ze sobą twarzą w twarz” – dziś popularna Call Contact Center.
Od trzech lat Członek Rady Programowej Klubu CIO (prestiżowe gremium osób o uznanym dorobku i autorytecie w środowisku IT), którego misją jest maksymalizowanie wartości wnoszonej przez IT do organizacji oraz gospodarki, integrowanie środowiska CIO, budowanie płaszczyzny wymiany doświadczeń m.in. poprzez analizowanie nowych i innowacyjnych kierunków IT i ich adaptacji w przedsiębiorstwach.
Doradca – członek International Advisory Board w Centrum ENGINE – European research centre of Network intelliGence for INnovation Enhancement działąjącego na Politechnice Wrocławskiej, 2013-15.

 

 

 

 

 

Dorota
Jarodzka-Śródka
Architektury
1986
W latach 1984-1987 współpracowała jako projektant wnętrz ze „Sztuką Polską”, Spółdzielnią Pracy Twórczej. Współzałożycielka Grupy Archicom. Prezes Zarządu Archicom S.A. Wcześniej od 2008 roku Prezes Zarządu Archicom Holding Sp. z o.o., Prezes Zarządu i Dyrektor Generalny Archicom Sp. z o.o. (nazwa wcześniejsza: Studio Projekt Sp. z o.o.). Od początku powstania Grupy w 1986 roku wraz z mężem Kazimierzem Śródką prowadzą autorską pracownię projektową.

 

 

 

Współuczestniczyła w rozszerzaniu działalności Archicomu o kompleksowe zarządzanie procesem inwestycyjnym oraz realizację mieszkań i biur w systemie deweloperskim.

Ponad trzydziestoletnie doświadczenie zdobyte przy projektowaniu różnorodnych obiektów budowlanych, m.in. osiedli budynków mieszkalnych jedno- i wielorodzinnych oraz obiektów użyteczności publicznej zostało
docenione i potwierdzone licznymi nagrodami ministerialnymi oraz branżowymi. Dorota Jarodzka-Śródka odbyła staże zawodowe we Francji, Kanadzie i Niemczech. W roku 1996, na zaproszenie Ministra Kultury i Sztuki, prezentowała wraz z Kazimierzem Śródką swoje osiągniecia na Światowym Biennale Architektury w Wenecji.

Dbając o budowanie relacji z klientami oraz dążąc do ukształtowania standardów branży deweloperskiej aktywnie wspiera działania Polskiego Związku Firm Deweloperskich. Od momentu powstania związku w 2002 roku zasiada w Radzie Związku jako jej Przewodnicząca lub Wiceprzewodnicząca, a wraz z ukonstytuowaniem się Wrocławskiego Oddziału PZFD objęła funkcję Prezesa.

Posiada uprawnienia do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, w specjalności architektonicznej, bez ograniczeń nr 597/87/UW, nr 192/93/UW oraz kwalifikacje do wykonywania prac projektowych w specjalności architektonicznej przy zabytkach nieruchomych. Jest wpisana na listę członków Dolnośląskiej Okręgowej Izby Architektów pod numerem DS-0274.

W 2002 oraz 2008 ukończyła roczne kursy dla managerów w ICAN Institute (Strategic Leadership Academy, Management). Swoją wiedzą i doświadczeniem dzieli się od 2009 roku ze studentami Podyplomowych Studiów Deweloperskich w Szkole Głównej Handlowej.

Dorota Jarodzka-Śródka odznaczona została Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, medalem Merito de Wratislavia – Zasłużony dla Wrocławia oraz licznymi nagrodami Ministerialnymi za wybitne osiągnięcia twórcze w
dziedzinie architektury i budownictwa.

 

 

Jerzy Tomasz
Młyński
Chemicznego
1988
Jerzy Tomasz Młyński po ukończeniu studiów na Politechnice Wrocławskiej podjął prace na etacie we Wrocławskich Zakładach Graficznych i równolegle w 1990 roku rozpoczął działalność gospodarczą w zakresie fotografii i poligrafii. Zarówno podczas pracy etatowej jak i działalności indywidualnej zawsze podejmował się rozwiązywania wielu nowatorskich zadań z zakresu High Technology. Współtwórca wraz z żoną Haliną firmy „WROPAK” zajmującej się od 1999 roku specjalistyczną produkcją etykiet samoprzylepnych. W każdej z dziedzin jego działalności zawodowej i gospodarczej (szczególnie w firmie „Wropak”) systematycznie wprowadza nowoczesne techniki produkcji oraz metody zarządzania firmą. Ukończył w 2005 roku na Politechnice Wrocławskiej Podyplomowe Studia „Zarządzanie Jakością” po czym wdrożył w firmie Wropak systemy zarządzania wg norm ISO 9001, ISO 14001 i ISO 27001. Jego innowacyjna działalność opierała się m. in. na prowadzeniu produkcji poligraficznej stosując nowoczesną technikę barwnego fleksodruku z zastosowaniem farb utwardzanych promieniami UV, wprowadzaniu najnowocześniejszych metod zarządzania barwą w druku kolorowym oraz produkcji opakowań termokurczliwych . W roku 2010 uruchomił wycinanie etykiet samoprzylepnych promieniami lasera, natomiast w 2013 roku wprowadził przemysłowy druk etykiet techniką cyfrowa z użyciem atramentów utwardzanych promieniami UV. Firma Wropak obecnie jest w stanie konkurować z najbardziej zaawansowanymi drukarniami w Europie, jest laureatem Złotego Certyfikatu wiarygodności i rzetelności „Biała Lista”. W latach 2006-2015 Wropak uzyskał 7 tytułów „Gazela Biznesu” przyznawane przez redakcję „ Puls Biznesu” najbardziej dynamicznie rozwijającym się firmom. W 2015 roku Kapituła Wrocławskiej Izby Gospodarczej przyznała Jerzemu Tomaszowi Młyńskiemu tytuł „Ikona Biznesu Wrocławia” m.in. za 25 lat prowadzenia z sukcesami działalności gospodarczej. Od ukończenia studiów współpracuje z Politechniką Wrocławską organizując dla studentów prezentacje firmy, staże, praktyki oraz prace dyplomowe. Prywatnie miłośnik fotografii, podróżnik, żeglarz – członek Bractwa Kaphornowców za opłynięcie w 2011 roku Przylądka Horn.

 

 

 

 

 

Jan
Czekajewski
Łączności (dzisiaj Elektroniki)
1958
Studiował w latach 1952-1958 na Wydziale Łączności ( dzisiaj Elektroniki) na Politechnice Wrocławskiej. Ukończył studia z dyplomem magistra inżyniera na sekcji Miernictwa Elektronicznego pod kierunkiem Prof. Andrzeja Jellonka. W latach 1958-1960 pracuje jako asystent techniczny w Zakładzie Pomocniczym przy Katerze Urządzeń Radiofonicznych pod kierunkiem Prof. Stefana Bincera. W tymże zakładzie konstruuje swe pierwsze konstrukcje w postaci Miernika Wilgotności Zboża jak i Tranzystorowy Miernik Hałasu. Współpracuje również z mgr. inż. Andrzejem Drozdem przy instalacji pierwszych przekaźników telewizyjnych skonstruowanych w Polsce, właśnie w Zakładzie Pomocniczym przy Katedrze Urządzeń Radiofonicznych. W roku 1960 wyjeżdża do Szwecji i otrzymuje pozycje asystenta badawczego w Instytucie Fizyki Uniwersytetu w Uppsali, a w latach późniejszych także podobną pozycję w Instytucie Farmakologii Uniwersytetu w Uppsali, gdzie konstruuje przyrządy potrzebne do badań neurologicznych. W czasie pracy na Uniwersytecie w Uppsali, konstruuje szereg unikalnych przyrządów do badan medycznych, które były podstawa do otrzymania dyplomu odpowiadającego amerykańskim doktoratom, a później produkowanych w USA w jego własnej firmie.
W roku 1968 Jan Czekajewski emigruje do Stanów Zjednoczonych na zaproszenie Instytutu Biologii Arktycznej Uniwersytety na Alasce. W roku 1970 zakłada swoją firmę Columbus Instruments produkującą do dzisiaj przyrządy do badan medycznych i ochrony środowiska. Jan Czekajewski jest ciągle właścicielem i dyrektorem firmy Columbus Instruments, która w roku 2015 obchodzi 45 rocznicę swego istnienia. Pod kierunkiem Jana Czekajewskiego w firmie Columbus Instruments powstało setki konstrukcji przyrządów do badan medycznych i środowiskowych, które zostały zakupione przez wiodące Uniwersytety i firmy farmaceutyczne na świecie, włączając w to polskie uniwersytety. Przykładowymi są przyrządy do pomiaru metabolizmu zwierząt laboratoryjnych o nazwie firmowej „Oxymax” i CLAMS oraz przyrząd o nazwie „Micro-Oxymax” do pomiary metabolizmu kultur bakteryjnych i oddychania planktonu lub pleśni. Za działalność w dziedzinie biznesu jak i naukowym, Jan Czekajewski został wyróżniony nagroda jako Najlepszy Biznesman w Dziedzinie Wysokiej Technologii w Stanie Ohio. Jan Czekajewski jest właścicielem czterech patentów. Na marginesie swej dzielności naukowej jak i biznesowej, Jan Czekajewski publikuje artykuły w polonijnej i krajowej prasie na tematy naukowe i społeczne, oraz sponsoruje spotkania absolwentów Politechniki Wrocławskiej Wydziału Łączności.
Jest również członkiem instytutu „Polish Institute of Arts and Sciences” w N.Y , „Instytutu im. Józefa Piłsudskiego” i stowarzyszeniu inżynierów amerykańskich polskiego pochodzenia, „Polonia Technika”. W roku 2014 Jan Czekajewski został wyróżniony Pierwszą Nagrodą za działalność biznesową i publicystyczną przez Instytut im. Józefa Piłsudskiego w N.Y. Jan Czekajewski opisał swoją działalność jak naukowiec i biznesman w Polsce i za granicą w książce, wydanej w Polsce pod tytułem : „Do sukcesu pod wiatr”. Przykładową listę naukowych publikacji, w których autorzy posługują się przyrządami skonstruowanymi w firmie Jan Czekajewskiego można otrzymać posługując się wyszukiwarką „Google Scholar” wpisując przykładowo słowa: Columbus Instruments i np. Oxymax.

 

 

 

 

 

Janusz
Łomotowski
Inżynierii Środowiska
1978
W 1978 roku ukończył z wyróżnieniem studia magisterskie. Kontynuując naukę na Politechnice Wrocławskiej J. Łomotowski uzyskał stopnie doktora i doktora habilitowanego oraz tytuł profesora nauk technicznych. Od ponad 30 lat prowadzi wykłady na Uniwersytecie Przyrodniczym we Wrocławiu, w latach 2000- 2013 związany był z Politechniką Świętokrzyską w Kielcach. Dotychczas wypromował 12 doktorantów nauk technicznych lub rolniczych. W chwili obecnej jest promotorem naukowym 6 doktorantów. Podręcznik akademicki „Nowoczesne systemy oczyszczania ścieków”, którego jest współautorem, został sprzedany w nakładzie ponad 10 000 egz.. Jest również współautorem książki „Poradnik eksploatatora oczyszczalni ścieków”. Janusz Łomotowski organizował wiele konferencji polskich i międzynarodowych. Dzięki współpracy z wieloma polskimi przedsiębiorstwami wodociągowymi, doświadczeniu w prowadzeniu licznych badań projektowych jest uznanym ekspertem znanym wśród eksploatatorów systemów wodociągowych i kanalizacyjnych.

 

 

 

 

 

Zbigniew
Lubczyński
Doktor nauk technicznych. Ukończył Studium Pedagogiczne i studia podyplomowe z zakresu organizacji i zarządzania oświatą. Współautor podręczników: „Urządzenia Elektryczne” i “Urządzenia Zasilające w Telekomunikacji Kolejowej". Członek Komisji Programowej przy Ministrze Komunikacji i Rady Dyrektorów Szkół przy Dyrekcji Generalnej PKP.Recenzent kilku podręczników i programów nauczania. Autor programów nauczania z zakresu trakcji elektrycznej. Wykładowca na kursach pedagogicznych z metodyki nauczania przedmiotów zawodowych oraz na kursach dla maszynistów kolejowych. Pionier trakcji elektrycznej – pracownik Dolnośląskiej Dyrekcji Okręgowych Kolei Państwowych i jednostek jej podległych (1960-1981).Pełnił funkcje nadzoru nad odbiorami i eksploatacją urządzeń trakcyjnych. Opiekun stażystów, autor wielu referatów i artykułów dotyczących zagadnień eksploatacji sieci i podstacji trakcyjnych, organizator konferencji naukowo-technicznych z tego obszaru tematycznego. Nauczyciel Technikum Kolejowego od 1962 r i dyrektor Technikum w latach 1981-2000.W Stowarzyszeniu Elektryków Polskich od 1964 r. Prezes Oddziału Wrocławskiego SEP w latach 1981-87 i 1990-1998. Członek Zarządu Głównego SEP w okresie 1981-2010 w tym członek Prezydium w latach 1987-94. Członek Głównego Sądu Koleżeńskiego SEP w kadencjach 2010-2018. Członek honorowy SEP (1998). Uhonorowany szafirową odznaką SEP i diamentową NOT, Złotą Odznaką Politechniki Wrocławskiej, złotą Oznaką Honorową Zasłużony dla Województwa Wrocławskiego, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

 

 

 

 

 

Urszula
Sachadel
Mechanicznego
2006
W 2006 roku ukończyła studia doktoranckie na Wydziale Mechaniczno – Energetycznym Politechniki Wrocławskiej. Praca doktorancka pod tytułem: „Optymalizacja własności cieplnych
i mechanicznych stopowych matryc srebrnych stosowanych
w nadprzewodnikach wysokotemperaturowych” W latach 2007 – 2012 rozwijała karierę wzwodową w Holandii w Tata Steel Research, Development and Technology Centre na stanowiskach Principal Researcher oraz Project Leader.
Od 2012 roku związana z firmą SKF Group Technology Development w Holandii, gdzie zajmuje kierownicze stanowiska: Team Leader Bearing Steels & NTD, Menager Bearing Steels oraz Team Leader Bearing Steels & Light Alloys. Jako Szef Zespołu Badawczego Stali Łożyskowych i Stopów Aluminium (do 2013) oraz Badań Nieniszczących nadzoruje wszystkimi projektami badawczymi z zakresu stali łożyskowych oraz ponosi odpowiedzialność za rozwój strategii badawczej SKF w tej dziedzinie. Zarządza Programem Badawczym Stali Łożyskowych, obejmującym rozwój nowatorskich stali i ich obróbek cieplnych dla wszystkich typów łożysk i ich zastosowań w przemyśle metalurgicznym, energetyce konwencjonalnej i odnawialnej,
w przemyśle papierniczo-celulozowym, górnictwie, przetwórstwie surowców mineralnych i cementowniach, w przemyśle wydobywczym ropy naftowej i gazu, w przemyśle rolniczym, w transporcie samochodowym, kolejowym i lotniczym,
w aparaturze medycznej, urządzeniach domowych, pompach, wentylatorach, elektronarzędziach, obrabiarkach. Od momentu wyjazdu do Holandii (rok 2007) do chwili obecnej prowadzi (bez honorariów) dwa razy w roku akademickim wykłady dla studentów Indywidualnego Programu Studiów na Wydziale Mechanicznym.

 

 

 

 

 

Wyróżniony Absolwent Politechniki Wrocławskiej 2014

Lach
Edward
Architektury
1969
Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę zawodową na stanowisku projektanta w firmie Miastoprojekt w Bielsko-Białej, po 4 latach został starszym projektantem w Inwestprojekt we Wrocławiu. W latach 1978-1990 został oddelegowany do pracy w Kuwejcie jako lider zespołu architektów. W 1990 był współzałożycielem firmy Studio AR5 z Wrocławia ,w której również zajmował stanowisko projektanta. Obecnie pracuje zawodowo i jest właścicielem samodzielnej działalności Studio El. Realizacje jego autorstwa pozytywnie wpisały się w sylwetkę Wrocławia, co potwierdzają liczne nagrody , nominacje i wyróżnienia. Z najbardziej rozpoznawalnych można wymienić: Dom wielofunkcyjny „ Howell” na ulicy Szewskiej- nominowany do nagrody roku 2000-SARP, Hotel „Park Plaza” ul. Dubois, „Galerię Dominikańską” i Hotel „Mercure-Panorama” przy pl. Dominikańskim czy też budynek biurowy „Globis” ul. Powstańców Śląskich, który otrzymał I nagrodę na najlepszą realizację w konkursie :Piękny Wrocław” w 2008 r. Działalność zawodowa architekta objęła również inne miasta Polski, w tym: Toruń, Szczyrk, Kraków czy Rzeszów, gdzie rozbudowa Uniwersytetu przy ul. Jaracza otrzymała Nagrodę Pierwszego Stopnia z Diamentem oraz Budowa Roku Podkarpacia 2012. Jako założyciel i członek w Zarządzie Porozumienia Architektów Pracodawców organizował współpracę Biur Projektowych we Wrocławiu od lat 90. XX w. do czasu powstania Izby Architektów w 2001r. Jest członkiem Rady Naukowej Muzeum Architektury we Wrocławiu od 2001r. oraz twórcą idei i organizacji Galerii Jednego Projektu w Muzeum Architektury we Wrocławiu, która promuje i prezentuje prace polskich pracowni architektonicznych, w tym absolwentów i pracowników Wydziału Architektury PWr. Od roku 2013 współpraca Edwarda Lacha z wydziałem zacisnęła się dzięki przyjęciu przez Kandydata zaszczytnej funkcji Przewodniczącego Konwentu-Rady Społecznej Wydziału Architektury PWr.

 

 

 

 

 

Rodriguez Viqueira
Manuel
Architektury
1971
W latach 1977-1982 i 1984 – 1986 był pracownikiem Instytutu Historii Architektury, Sztuki i Techniki na Wydziale Architektury, w roku 1986 obronił rozprawę doktorską.Po powrocie na stałe do Meksyku poświęcił się pracy naukowej, dydaktycznej i organizacyjnej na meksykańskiej uczelni- Universidad Autonoma Metropolitana w mieście Meksyk. W swoim życiu zawodowym przeszedł całą drogę awansu akademickiego do profesora włącznie. Jest członkiem Meksykańskiej Akademii Architektury. Stał się autorytetem w zakresie historii architektury meksykańskiej oraz architektury bioklimatycznej, czego potwierdzeniem są liczne publikacje książkowe i wystąpienia na konferencjach naukowych. Od 1985 zajmował różnie funkcje kierownicze i organizacyjne m. in. Dyrektora instytutu, członka rady wybierającej rektora oraz różnych komisji naukowych. W ostatnim okresie piastował funkcję przewodniczącego Komitetu Nauk Humanistycznych odpowiedzialnego za mianowanie kandydatów do CONACYT ciała analogicznego do Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej przy Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego).Od początku pracy w Meksyku podjął działania na rzecz współpracy meksykańskiej uczelni z Politechniką Wrocławską. Dzięki jego staraniom już w 1986 roku przebywał i prowadził swoje badania na politechnice Wrocławskiej prof. Javier Covarrubias. W ostatnim dziecięciu latach prof. Rodriguez często przyjeżdżał do Polski na gościnne wykłady. Jednocześnie stymulował kontakty naukowe pomiędzy UAM a Politechniką Wrocławską oraz wymianę studentów polskich i meksykańskich, Efektem tych starań jest m. in. utrzymująca się do 2006 roku współpraca z Wydziałem Nauk i Sztuk dla Projektowania (CyAD) Universidad Autonomia Metrpolitana Azcapotzalco.

 

 

 

 

 

Baranowska-Kortylewicz
Janina
Chemicznego
1977
Tytuł doktorat otrzymała w University of Kentucky, a staż podoktorancki odbyła w Albert B. Chandler Medical Center, następnie prowadzać prace badawcze w Harvard Medical School. Obecnie jest profesorem w University of Nebraska Medical Center, Department of Radiation Oncology, J. Bruce Henriksen Cancer Research Laboratories. Jest także dyrektorem UNMC Harry J. Bahr Radiolabeling Facility, gdzie pod jej nadzorem w ostatnich dwudziestu latach wiele leków, obecnie szeroko stosowanych, zostało przygotowanych do badan klinicznych, miedzy innymi Bexxar i Zevalin. Główna działalność naukowa grupy prowadzonej przez Dr Baranowską Kortylewicz to projektowanie, synteza oraz przed-kliniczna ewaluacja theranostics, tzn. leków radioaktywnych dla skierowanej molekularnej radioterapii chorób nowotworowych oraz nieinwazyjnej diagnozy tych chorób. Dr Baranowska-Kortylewicz otrzymała szereg US i międzynarodowych patentów, a ostatnio, aplikacja na stosowanie nowego leku odkrytego i opracowanego w jej laboratorium została zatwierdzona przez US Food and Drug Administration. Dzięki swojej ekspertyzie w rozwoju i wdrażaniu nowych leków radioaktywnych, od wielu lat przeprowadza recenzje prac naukowych dla Komitetu Naukowego Eppley Cancer Center, National Institutes of Health, a także Departament of Defense, gdzie w roku 2011 była przewodniczącą sekcji badawczej w diagnostyce obrazowej. Dr Baranowska-Kortylewicz jest członkiem rad redakcyjnych wielu międzynarodowych czasopism chemicznych i medycznych oraz członkiem kilku narodowych i międzynarodowych organizacji naukowych, miedzy innymi Amerykańskiego Towarzystwa dla Postępu Naukowego, gdzie jest ona “naukowcem na wezwanie” w Programie Naukowej Odpowiedzialności. Jedna z ważniejszych i nieustających działalności dająca jej ogromna satysfakcje zawodowa to praca ze studentami i post doktorantami.

 

 

 

 

 

Wenecki
Tadeusz
Chemicznego
1977
Jest Absolwentem Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Ponadto ukończył m. in. Studium Prawa dla Bankowości w Instytucie Nauk Prawnych Polskie j Akademii Nauk, Zarządzanie Strategiczne Przedsiębiorstw w Instytucie France De Gestion W Warszawie Oraz pięciostopniowy kurs menedżerski w zakresie controllingu na Akademii Controllingu ODiK W Gdańsku. Od Roku 2007 związany jest ze Spółką Koksownia Częstochowa Nowa Sp. z o.o., gdzie pełni funkcję Prezesa Zarządu- Dyrektora Generalnego, doprowadzając do rewitalizacji przedsiębiorstwa i aranżując projekty inwestycyjne w nowoczesną produkcję koksu o wartości 400 mln PLN. W latach 1980-1997 pracował w Zakładach Koksowniczych Przyjaźń w Dąbrowie Górniczej, zaczynając od stanowiska mistrza, poprzez Kierownika wydziału przygotowania węgla, Szefa Produkcji, a kończąc na Dyrektorze Zakładów. W latach 1997-1999 był Dyrektorem ds. Rozwoju, a następnie Prezesem Zarządu Agencji Węgla i Stali Sp. z o.o. W latach 2000-2002 pełnił obowiązki Wiceprezesa Zarządu STANDARD INVEST Korporacji Handlu i Finansów Sp. z o.o., a w latach 2002-2004- obowiązki Prezesa Zarządu, Dyrektora Naczelnego Huty Metali Nieżelaznych SZOPWICE S.A> Grupy Impexmetal, przeprowadzając z sukcesem gruntowną restrukturyzację z wykorzystaniem środków pomocy publicznej. W latach 2004-2006 był prezesem Zarządu Towarzystwa finansowego SILESIA Sp. z o.o. gdzie zaangażował się w prace restrukturyzacji branży hutniczej, w tym Walcowni Rur Andrzej, Walcowni Rur Jedności oraz Huty Stali Częstochowa, w prywatyzacji której brał wiodący udział. Tadeusz Wenecki jest również Przewodniczącym Rady Nadzorczej Spółki FOR-NET S.A., Świadczącej usługi finansowe, Członkiem Rady Nadzorczej Przedsiębiorstwa Komunalnego Sp. z o.o., a także Członkiem Rady Nadzorczej Przedsiębiorstwa Modernizacji Urządzeń Energetycznych Remak S.A. W Opolu.

 

 

 

 

 

Sarnecki
Włodzimierz
Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii
1984
Ukończył studia na Wydziale Górniczym PWr w 1984 roku, specjalność – Technologia Eksploatacji Złóż uzyskując stopień magistra inżyniera. W tym samym roku został zatrudniony w Kopalni Węgla Brunatnego Bełchatów na stanowisku sztygara zmianowego, następnie ciągle awansując zajmował coraz wyższe stanowiska. W 2009 został Członkiem Zarządu, Dyrektorem ds. Inwestycji BOT KWB Bełchatów. Rok później w wyniku procesu konsolidacji powstała Spółka PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna S.A., w skład której weszła m. in. Kopalnia Węgla Brunatnego jako Oddział Spółki. Od tego czasu Włodzimierz Sarnecki pełni funkcję Dyrektora Technicznego – Zastępcy Dyrektora Oddziału i jednocześnie Kierownika Ruchu Zakładu Górniczego KWB „Bełchatów”. Działalność zawodowa i społeczna Włodzimierza Sarneckiego jest wysoko ceniona przez współpracowników, lokalną społeczność oraz środowiska branżowe i naukowe.

 

 

 

 

 

Dziubek
Jacek
Inżynierii Środowiska
1993
W latach 1993-2007 pracował na różnych stanowiskach KGHM „Polska Miedź” S. A. – od technologa do dyrektora zakładu Gospodarki Wodno-Ściekowej W Energetyce sp. z o.o.. Od roku 2007 i nadal Prezes Zarządu –Dyrektor Generalny PWiK W Głogowie. Podczas pracy w KGHM doprowadził do wdrożenia kilku metod uzdatniania wód kotłowych oraz oczyszczania ścieków przemysłowych Hut Miedzi Głogów I, Głogów II i Legnicy. Uzupełnił swoje wykształcenie kończąc między innymi studia podyplomowe na Uniwersytecie Wrocławskim, Akadami Ekonomicznej we Wrocławiu i PWSZ w Głogowie. W roku 2012 na podstawie przedstawionej rozprawy doktorskiej ”Usuwanie arsenu ze ścieków przemysłowych” uzyskał tytuł Doktora Nauk Technicznych w zakresie inżynierii środowiska. Od kilku lat jako sponsor bierze aktywny udział w organizowaniu Konferencji Doktorantów i Młodych Pracowników Naukowych -EKO-DOK.

 

 

 

 

 

Koziarski
Szymon
Inżynierii Środowiska
1973
W latach od 1973 do 1992 pracował na różnych stanowiskach w resortowym Instytucie Ochrony Środowiska ,Oddział we Wrocławiu- od inżyniera stażysty do kierownika Zakładu Badań i Projektów Specjalnych. Od Roku 1992 kierował Przedsiębiorstwem BIOSYSTEM, Przedsiębiorstwem Projektowania i Realizacji Beztlenowo Tlenowych Systemów Oczyszczania Ścieków w latach 1992-1999 i Przedsiębiorstwem Inżynierii Biochemicznej w latach 1999-2012. Za aktywną i twórczą pracę uzyskał prestiżowe nagrody m.in. Funduszu Marii Skłodowskiej- Curie(dwukrotnie), I-go stopnia ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, instytutu Kształtowania Środowiska oraz Instytutu Ochrony Środowiska. Był autorem i współautorem ponad 120 artykułów i referatów konferencyjnych oraz ponad 100 ekspertyz i opinii z zakresu ochrony wód i gleby.

 

 

 

 

 

Dąbrowski
Piotr
Elektroniki
1995
Po ukończeniu studiów związał się z firmą REFA Świebodzice(po zamianach własnościowych: Schneider Electric Poland) gdzie zajmował stanowiska od konstruktora do dyrektora sprzedaży. W swoim życiu zawodowym zrealizował wiele projektów i wdrożeń przemysłowych. Opracował, wdrożył oraz zarządzał projektem produkcji zestawów Elektroenergetycznej Automatyki Zabezpieczeniowej w zakładzie REFA Świebodzice, a następnie zajął się wdrożeniem systemu sprzedaży oraz serwisu Zakładu Automatyki i Systemów Elektroenergetycznych w REFA. W ramach współpracy pomiędzy Schneider Electric Poland i Instytutem Energoelektryki Politechniki Wrocławskiej opracował i zrealizował program systematycznych szkoleń inżynierów elektryków w zakresie Elektroenergetycznej Automatyki Zabezpieczeniowej.

 

 

 

 

 

Łaskawiec
Jerzy Mieczysław
Mechaniczno-Energetycznego
1973
Urodzony 1949.08.09, kończył studia podyplomowe na Politechnice Wrocławskiej oraz na Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu. Ponadto w 2002 roku kształcił się na studiach podyplomowych Polsko-Austriackich w zakresie Zarządzania. W roku 2011 dodatkowo ukończył studia podyplomowe z zakresu Energetyki jądrowej. W latach 1973-2004 zatrudniany w Elektrowni Turów gdzie zajmował stanowiska od kierownika wydziału do Prezesa Zarządu. Przeprowadził gruntowną przebudowę struktur organizacyjnych przedsiębiorstwa Elektrownia Turów. Dokonał w latach 1994-2004 pierwszej na taką skalę całkowitej wymiany 6 bloków energetycznych na najnowocześniejsze w tym czasie na świecie. Od 2004 do 2006 po utworzeniu BOT(Bełchatów, Opole, Turów) SA członek Zarządu i Prezes Zarządu. Na bazie BOT SA w procesie konsolidacyjnym powstało PGE SA największe w Polsce przedsiębiorstwo energetyczne. W latach 2010-2013 Prezes i Dyrektor Generalny Fabryki kotłów SEFAKO S.A. w Sędziszowie. Posiada dorobek patentowy z zakresu technologii spalania i ekologii, jest autorem licznych publikacji i felietonów w czasopismach branżowych” ENERGETYKA CIEPLNA I ZAWODOWA. Ma otwarty przewód doktorski na Politechnice Wrocławskiej. Został wyróżniony złotą odznaką Politechniki Wrocławskiej. Podczas Pracy zawodowej aktywnie uczestniczył we współpracy z Politechniką najpierw jako opiekun praktyk studenckich a następnie kierując Elektrownią Turów jako jeden z głównych animatorów adaptacji do celów dydaktycznych dawnej kotłowni a obecnie budynku A-4 Politechniki nazywanego popularnie „STARA KOTŁOWNIA”. Współzałożyciel w imieniu Elektrowni Turów Fundacji Politechniki Wrocławskiej. P rzez dwie kadencje Przewodniczący Stowarzyszenie Absolwentów PWr, obecnie vice Przewodniczący. Członek konwentu Wydziału Mechaniczno-Energetycznego.

 

 

 

 

 

Wyróżniony Absolwent Politechniki Wrocławskiej 2013

Czernuszewicz
Roman
Chemiczny
1975
Słynny naukowiec w świecie w dziedzinie rezonansowej spektroskopii Ramana, a zwłaszcza jej zastosowań do problemów biologicznych o bardzo dużym dorobku publikacyjnym i doświadczeniu badawczym. Znacząco przyczynił się do naszego zrozumienia elektronowych, strukturalnych i funkcjonalnych właściwości takich układów biologicznych jak niebieskie białka miedzi, żelazo-siarka białka i białek i enzymów zawierających centra aktywnego hemu. Jest pionierem aplikacji rezonansowej spektroskopii Ramana i nawierzchni wzmocnionej rezonansowej spektroskopii Ramana jako sondy struktury metaloporfiryn w olejach surowych i paliwach kopalnych. Jest promotorem czternastu doktoratów (w tym pięciu z Polski, włączając dwóch z naszej uczelni) i wielu prac licencyjnych i magisterskich. Był kilkukrotnym wizytującym profesorem w Japonii, często wykładał na uczelniach w wielu krajach Europy i Azji. Brał czynny udział w międzynarodowych konferencjach organizowanych przez Uniwersytet Wrocławski i Politechnikę Wrocławską, na których dzielił się swoimi doświadczeniami i osiągnięciami naukowymi. Z jego rekomendacji ponad 50 osób z Polski realizowały prace doktorskie, staże podoktoranckie, lub etaty dydaktyczne na wielu prestiżowych uczelniach amerykańskich. Wykształcenie i doświadczenie zawodowe: W 1970 roku ukończył Technikum Chemiczne w Gorzowie Wielkopolskim z pracą dyplomową pod nadzorem prof. Aleksandry Dołganowa. W 1975 roku ukończył studia magisterskie na Politechnice Wrocławskiej, gdzie specjalizował się w obliczeniowej analizie widm Ramana drgań sieciowych w organicznych monokryształach pod kierunkiem prof. Tadeusza Lutego w Zakładzie Fizyki Chemicznej Instytutu Chemii Organicznej i Fizycznej. W roku akademickim 1975/1976 był doktorantem prof. Bogusława Kędzi w Instytucie Chemii Nieorganicznej i Pierwiastków Rzadkich, gdzie prowadził badania w spektroskopii oscylacyjnej związków koordynacyjnych. Studiował także na Marquette University w Milwaukee, Wisconsin, USA, gdzie w roku 1981 uzyskał doktorat w dziedzinie Chemii Nieorganicznej i Spektroskopii Molekularnej pod kierunkiem prof. Kazuo Nakamoto. Zajmował się podstawowymi badaniami nad selektywnością rezonansowego rozpraszania światła Ramana jako funkcji odległości pomiędzy maksimów absorpcji wynikających z różnych przejść elektronowych. W latach 1981–1984 odbył staż podoktorancki w zespole badawczym prof. Thomas. G. Spiro na Wydziale Chemicznym w Princeton University, Princeton, New Jersey, gdzie również pracował jako adiunkt w latach 1984–1988 specjalizując się w dziedzinie chemii bionieorganicznej, spektroskopii oscylacyjnej i chemii kwantowej. Od 1989 roku jest profesorem w Department of Chemistry, University of Houston, Houston, Texas, USA.

 

 

 

 

 

Pasierbski
Marek
Mechaniczno-Energetyczny
1983
Marek Pasierbski stworzył unikatową firmę wytwarzającą pojazdy specjalne, między innymi do pracy w głębokich kopalniach miedzi. Oryginalne konstrukcje samochodów specjalnych znalazły rynek w Polsce (szczególnie w KGHM przy dostawach samochodów do przewożenia ludzi w kopalni) oraz za granicą. Jego działalność jest przykładem bardzo dobrej inżynierii wraz z uwieńczoną pełnym sukcesem komercjalizacją oryginalnych rozwiązań. Jest autorem patentu nr 208475 na „Samojezdny wóz transportowy” – pojazd przeznaczony do eksploatacji w niemetalowych wyrobiskach kopalń metali kolorowych oraz autorem samodzielnych konstrukcji pojazdów specjalnych (opartych o podwozia Land Rover) przeznaczonych dla wojska, policji, służb specjalnych, straży pożarnej, ratownictwa, wyspecjalizowanych przedsiębiorstw cywilnych. Wyróżniony jest ambasadorem Politechniki i Wydziału Mechaniczno-Energetycznego tak w kraju, jak i za granicą.

 

 

 

 

 

Gubański
Stanisław
Elektryczny
1974
Jest uznanym w świecie specjalistą w dziedzinie inżynierii wysokich napięć. Jego zainteresowania naukowe koncentrują się wokół materiałoznawstwa elektrotechnicznego, w szczególności w odniesieniu do zasad projektowania, zjawisk starzeniowych oraz rozwoju technik pomiarowych dla diagnostyki izolacji aparatów elektrycznych. Stopień doktora nauk technicznych uzyskał w 1976 r. W latach 1976-1989 pracował na stanowisku adiunkta na PWr. Od 1989 r. przebywa na stałe w Szwecji, gdzie w latach 1989-1996 pracował w Królewskim Instytucie Technicznym w Sztokholmie. Stopień docenta nadała mu Rada Wydziału Elektrycznego tej uczelni w 1991 r. Od 1996 r. jest profesorem Uniwersytetu Technicznego (Chalmers University of Technology) w Goteborgu. W 2012 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego, nadany przez Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej. Jest autorem/współautorem 370 prac opublikowanych, 2 skryptów akademickich, kilku broszur technicznych CIGRE i norm technicznych IEEE. Jest członkiem IEEE i CIGRE. Współpracuje z PWr, w szczególności z Instytutem Elektrotechniki. Przykładami tej współpracy może być wspólny udział w projektach europejskich (program REDIATOOL oraz MALET Centre of Excellence) oraz organizacja serii konferencji naukowych z cyklu Advances in Processing, Testing and Application of Dielectric Materials. Jest inicjatorem współpracy pomiędzy Instytutem Podstaw Elektrotechniki i Elektrotechnologii PWr, a ośrodkiem ABB Corporate Research w Krakowie oraz współpracy Wydziału Elektrycznego PWr i Chalmers University of Technology w ramach programu Erazmus.

 

 

 

 

 

Jurkiewicz
Wiktor
Inżynierii Środowiska
1981
Wiele lat przepracował w Biurze Projektów Budownictwa Komunalnego, a następnie w Miejskim Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji. W latach 1993-2004 wraz z członkami Zarządu MPWiK przyczynił się do zmiany sposobu funkcjonowania i obrazu firmy komunalnej. Obecnie wykorzystuje doświadczenia pracując na stanowisku Dyrektora Działu/Głównego Konsultanta w dużej międzynarodowej firmie konsultingowej URS Polska Sp. z o.o. (Scott Wilson Ltd.) świadczącej usługi dla szerokiego grona klientów zarówno publicznych jak i prywatnych. Realizował wiele poważnych przedsięwzięć, w tym nadzorowanie realizacji Wrocławskiego Węzła Wodnego; modernizację łódzkiego systemu wodno-kanalizacyjnego; projektowanie i nadzorowanie realizacji systemu zaopatrzenia w wodę wybrzeża Czarnogóry; pomoc w pozyskiwaniu finansowania dla największych inwestycji komunalnych w Polsce – realizowanych przez MPWiK w Warszawie. Od ukończenia studiów utrzymuje żywe kontakty z Uczelnią. Dotychczasowa współpraca dotyczyła m.in.: – badań technologicznych technologii uzdatniania wody w Stacji Pilotowej w Zakładzie Produkcji Wody „Mokry Dwór”; – badań technologicznych technologii uzdatniania wody w Stacji pilotowej w Zakładzie Produkcji Wody „Na Grobli”; – badań składu osadów zalegających w sieci wodociągowej Wrocławia; – badań hydraulicznych wrocławskiej sieci wodociągowej; – projektowania i budowy Wrocławskiej Oczyszczalni Ścieków na Janówku; – wdrażania do budowy sieci kanalizacyjnych innowacyjnych materiałów oraz metod renowacji podziemnej infrastruktury kanalizacyjnej.

 

 

 

 

 

Zawadzki
Wojciech
Podstawowych Problemów Techniki
1977
W latach 1975 – 1991 był wiceprezesem KM AZS Politechnika Wrocławskiej. Przyczynił się do tego, że klub AZS Politechnika Wrocławska w latach 70-tych i 80-tych był najlepszym klubem akademickim w Polsce. W roku 1986 był założycielem giełdy komputerowej na Politechnice. Od 1991 roku prowadzi własną firmę informatyczną Zakład Usług Komputerowych Probit, która wytwarza oprogramowanie komputerowe do wspomagania zarządzania różnych jednostek gospodarczych, zatrudnia 70 osób. Udostępnia stworzone w Probicie oprogramowania do celów dydaktycznych w Instytucie Organizacji i Zarządzania PWr, Kilkukrotne sponsorował Dolnośląskie Zawody w Programowaniu Zespołowym organizowanych przez Instytut Informatyki Stosowanej PWr. W roku 2012 uczestniczył w komitecie organizacyjnym obchodów 60-lecia Klubu Sportowego AZS Politechnika Wrocławska. Z tej okazji wydał książkę o działalności sportowo rekreacyjnej AZSu na Politechnice w latach 70-tych i 80tych.Jest organizatorem i sponsorem wielu imprez szachowych.na Dolnym Śląsku.

 

 

 

 

 

Kaczkowski
Wojciech
Inżynierii Środowiska
1983
Karierę zawodową rozpoczął w Miejskim Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji we Wrocławiu. Praca w MPWiK związana była z zarządzaniem, planowaniem, budową, remontami i eksploatacją infrastruktury podziemnej Wrocławia tj. systemu zaopatrzenia w wodę, odbioru i oczyszczania ścieków. W praktyce zawodowej pełnił zarówno rolę inwestora jak i wykonawcy. Zdobył doświadczenie w realizacji procesów inwestycyjnych udokumentowane uprawnieniami wykonawczymi i budowlanymi. Aktualnie pełni funkcję Dyrektora Wydziału Inżynierii Miejskiej Urzędu Miejskiego we Wrocławiu oraz funkcję Inżyniera Miasta. Współpracował z PWr przy inwentaryzacji hydraulicznej i kalibracji wrocławskiej sieci wodociągowej celem opracowania i wdrożenia komputerowego modelu symulacji pracy i rozkładu ciśnień w sieci. W ramach powołanego i funkcjonującego przy MPWiK Zespołu Ekspertów współpracował z Uczelnią w zakresie budowy Wrocławskiej Oczyszczalni Ścieków na Janówku. W latach 1991-2013 współpracował z Uczelnią w ramach wdrażania do budowy innowacyjnych materiałów (GRP, PEHD) oraz metod renowacji podziemnej infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej. Powierzał wykonywanie opracowań i ekspertyz stanu technicznego kluczowych kolektorów ściekowych we Wrocławiu.

 

 

 

 

 

<a data-cke-saved-href=" Podolski
Robert
Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii
1974
Od 2000 r. pracuje w Okręgowym Urzędzie Górniczym we Wrocławiu, od 2012 r. na stanowisku Dyrektora. Członek Komitetu Organizacyjnego Międzynarodowych Zawodów Ratowniczych Głogów 2004 r.; wieloletni animator międzynarodowych zawodów ratowniczych, trener szkolący ratowników JRGH do międzynarodowych zawodów; członek zespołu konsultacyjnego Ministra Skarbu przy likwidacji KWB „Sieniawa”; członek zespołu mieszanego (WUG, OUG, KGHM) pracującego nad korektą projektu przepisów do Ustawy Prawo Geologiczne i Górnicze w latach 2001-2002. Współpracuje z macierzystym Wydziałem w zakresie organizacji praktyk dla studentów, prowadzenia wykładów z zakresu metod szkolenia w ratownictwie górniczym, określeni minimalnych wymagań programowych dla kierunku górnictwo i geologia oraz wymogów niezbędnych do stwierdzania kwalifikacji osób kierownictwa i dozoru ruchu w odkrywkowych i podziemnych Zakładach Górniczych. W ostatnich latach pełniąc odpowiedzialne funkcje w Okręgowym Urzędzie Górniczym we Wrocławiu stale konsultuje i wspomaga działania Wydziału związane z prowadzeniem kierunku górnictwo i geologia.

 

 

 

 

 


Wyróżniony Absolwent Politechniki Wrocławskiej 2012

Błęcki
Bohdan
Inżynierii Środowiska
1963
Absolwent Wydziału Inżynierii Środowiska, specjalności: Urządzenia sanitarne, rocznik 1963. Po studiach rozpoczął pracę w Instytucie Gospodarki Wodnej we Wrocławiu jako inżynier, następnie starszy asystent. Od 1968 r. pracował w Biurze Projektów Gospodarki Wodno-Ściekowej "Biprowod" kolejno na stanowiskach projektanta, starszego projektanta, Kierownika Zespołu Badawczego, Głównego Technologa, Kierownika Pracowni Badawczej, Głównego Specjalisty Oddziału ds. koordynacji produkcji, Kierownika Zespołu Pracowni, Dyrektora Oddziału. Od 1992 r. aż do przejścia na emeryturę pełnił funkcję Dyrektora Zarządu Sp. z o.o. W latach 1965-1972 oprócz pracy w instytucjach branżowych realizował się w pracy dydaktyczno-wychowawczej pracując jako nauczyciel w Technikum Chemicznym we Wrocławiu na Wydz. Gospodarki Wodno-Ściekowej. W czasie swojej pracy zawodowej uczestniczył w realizacji projektów stacji pilotowych oraz w pracach badawczych dla nowoprojektowanych oczyszczalni ścieków m.in. w Gorzowie Wielkopolskim, Zielonej Górze, Świebodzicach, Brzegu Dolnym. W "Biprowodzie" pod kierunkiem B. Błęckiego opracowano szereg projektów oczyszczalni ścieków komunalnych i przemysłowych oddanych do eksploatacji na terenie całej Polski. Wysokie kwalifikacje zawodowe uznane zostały w środowisku inżynierskim, co znalazło wyraz w powierzeniu mu funkcji Prezesa Towarzystwa Konsultantów Polskich – Oddział we Wrocławiu oraz Członka Zarządu Głównego Towarzystwa Konsultantów Polskich w Warszawie. Otrzymał szereg odznaczeń wojewódzkich, resortowych i sportowych. Jest czynnym członkiem Sekcji Brydża Sportowego AZS Politechnika Wrocławska, w której zdobył m.in. pięć medali Mistrzostw Polski.

 

 

 

 

 

Bulla
Rainer
Inżynierii Środowiska
1965
Absolwent Wydziału Inżynierii Środowiska, specjalności: Wodociągi i kanalizacja, rocznik 1965. Pracę zawodową rozpoczął na stanowisku asystenta w Instytucie Inżynierii ochrony Środowiska PWr, gdzie pracował w latach 1965-1974. W tym okresie oprócz zajęć dydaktycznych z zakresu wodociągów i kanalizacji uczestniczył w realizacji kilku projektów badawczych. W 1974 r. podjął pracę w Biurze Projektów Budownictwa Komunalnego we Wrocławiu, w którym w 1985 r. został Dyrektorem Generalnym i pełnił te funkcję do 2007 r. Biuro opracowało szereg dokumentacji projektowych, z których wiele nagradzano prestiżowymi nagrodami, opracowano m.in. dokumentację projektową biologicznej oczyszczalni ścieków dla Wrocławia oddanej do eksploatacji w roku 2001 oraz projekt rozbudowy Wrocławskiej Oczyszczalni Ścieków. W czasie pracy stale podnosił kwalifikacje: uzyskał uprawnienia projektowe i budowlane, I Stopień Specjalizacji Zawodowej Inżyniera (kierunek specjalizacji: wodociągi i kanalizacja), ukończył studia podyplomowe w Instytucie Informatyki i Zarządzania PWr oraz Międzynarodowej Wyższej Szkole Logistyki i Transportu we Wrocławiu. Z osiągnięć zawodowych mgra inż. Rainera Bulli do najważniejszych można zaliczyć: projekt zaopatrzenia w wodę Legnicko-Głogowskiego okręgu Miedziowego LGOM I; koncepcję techniczną przesyłu wody w systemie wodociągowym LGOM II, docelowa wydajność 200 000 m3/d; koncepcję techniczną rozprowadzenia wody w systemie wodociągowym "Sudety", docelowa wydajność 1 000 000 m3/d; projekt rozbudowy wodociągu Zespołu Miejskiego Wałbrzycha o wydajności docelowej 180 000 m3/d; projekt wodociągu "Bukówka" o wydajności 50 000 m3/d; projekt rozbudowy wodociągu Sulejów-Łódź z wydajności 2,2 m3/s do wydajności 6,6 m3/s. W latach 1965-66 był przewodniczącym Rady Uczelnianej Zrzeszenia Studentów Polskich, członkiem Rady Okręgowej i Rady Naczelnej Zrzeszenia Studentów Polskich. Przez wiele lat był opiekunem praktyk studenckich studentów macierzystego Wydziału, od 1985 r. realizowane w Biurze Projektów Budownictwa Komunalnego we Wrocławiu projekty zakładów wodociągowych i oczyszczalni ścieków były konsultowane z pracownikami Zakładu Technologii Wody i Ścieków Instytutu Inżynierii Ochrony Środowiska PWr.

 

 

 

 

 

Chrabąszcz
Małgorzata
Architektury
1983
Absolwentka Wydziału Architektury, specjalności: Architektura i Urbanistyka, rocznik 1983 r. Przebieg pracy zawodowej: w latach 1983-88 pracowała w Miastoprojekt Wrocław jako asystent, a następnie projektant; w latach 1989-1990 była asystentem i projektantem w londyńskiej firmie EPR Architects; 1991-1995 r. była współwłaścicielem i kierownikiem pracowni projektowej i Głównym Projektantem Point Spółka z o.o.; od 1996 r. jest Głównym udziałowcem, Głównym Projektantem oraz Prezesem Zarządu Point Co. Ltd Pracownia Projektowa Sp. z o.o. Jest uznanym architektem. Projekty jej autorstwa były publikowane w książce "Leksykon Architektury Wrocławia" oraz w czasopismach branżowych takich jak: "Architektura i Biznes", "Architektura", "Dom i Biuro", "Inteligentny Budynek", "Just Office", "Ładny Dom", "Businessman", itp. Uzyskała wiele nagród, m.in.: – I Nagroda w Konkursie DOLNOŚLĄSKA BUDOWA ROKU 2009 w kategorii Budynków Biurowych za budynek biurowo-usługowy we Wrocławiu przy ul. Białoskórniczej 1 (2010 r.), – wyróżnienie "MISTER WROCŁAWIA" za najlepszy projekt wnętrz 1999 r. – projekt FOOD COURT dla American Restaurant Services w Centrum Handlowym Korona we Wrocławiu, – I Nagrodę Towarzystwa Miłośników Wrocławia w IV Konkursie Klubu Budowniczych Wrocławia za najpiękniejsze wnętrze roku 1996 za projekt Oddziału Banku Rozwoju Eksportu we Wrocławiu. W roku 1996 została zaproszona do prezentowania Polskiej Architektury na VI BIENALE ARCHITEKTURY w Wenecji, gdzie wśród ośmiu polskich architektów prezentowała swoje projekty. W 1994 r. otrzymała I Nagrodę Wojewody Wrocławia za charakter architektury wyrażony w projektach i realizacjach w Regionalnym Przeglądzie Architektury. Otrzymała I Nagrodę w Konkursie Architektonicznym na wnętrza CURTIS PLAZZA w Warszawie, I Nagrodę w Międzynarodowym Konkursie architektonicznym za Projekt Domu handlowego w Mińsku w Białorusi, Wyróżnienie w Ogólnopolskim Przeglądzie Opracowań Projektowych Krzyki-Partynice na 15 tys. mieszkańców, Nagrodę II Stopnia w IV Ogólnopolskim Przeglądzie Opracowań projektowych Katowice '88. Jest członkiem założycielem Stowarzyszenia Architektów Pracodawców, Członkiem Stowarzyszenia Architektów Polskich SARP, Sekretarzem Dolnośląskiej Izby Architektów oraz była członkiem organu doradczego "Kolegium Architekta Miasta Wrocławia". Współpracuje z AZS Politechniki Wrocławskiej przy projektach graficznych i ilustratorskich. Z ramienia SARP jako członek i V-ce przewodniczący Kolegium Sędziów Konkursowych współpracowała przy obronach magisterskich prac dyplomowych na Wydziale Architektury PWr. Współpracuje w zakresie praktyk studenckich i staży dla absolwentów Wydziału Architektury.

 

 

 

 

 

Dziadek
Daniel
Elektrycznego
2000
Absolwent Wydziału Elektrycznego, kierunku: Elektrotechnika, specjalności: Systemy Elektroenergetyczne, 2000 r. Od 2000 r. związany jest zawodowo z firmą Transition Technologies S.A., w której zaczynając od stanowiska asystenta projektanta doszedł do stanowiska kierownika utworzonego przez siebie oddziału tej firmy we Wrocławiu (Control Solution Center we Wrocławiu). Jest kierownikiem wielu projektów automatyki w zakresie systemów DSC dla energetyki, od fazy projektowej poprzez tworzenie aplikacji z uruchomieniami na obiekcie włącznie, zarówno w kraju jak i za granicą. Z Wydziałem Elektrycznym i Instytutem Energoelektryki PWr współpracuje od początku swojej pracy zawodowej. Współpraca ta dotyczy: organizowania praktyk studenckich w firmie wraz z opieką merytoryczną studentów w zakresie systemów DCS; opracowania tematów prac magisterskich oraz nadzoru nad realizacją ich części praktycznej, sponsorowania i nadzoru nad konkursem na najlepszą prace magisterską z dziedziny nowoczesnych technologii TT-HiTech, udziału w pracach komisji oceniającej prace i przyznającej nagrody oraz wręczenie nagrody podczas inauguracji roku akademickiego, taka forma współpracy została rozszerzona w latach następnych o wydziały Mechaniczno-Energetyczny oraz Elektroniki. Obejmuje ona również sponsorowanie konferencji "młodzi w Energetyce" dla doktorantów Wydz. Mechaniczno-Energetycznego PWr. a także uczestnictwo firmy Transition Technologies w: Konwencie Wydziału Elektrycznego, "Klastrze Wspólnota Wiedzy i Innowacji w Zakresie Technik Informacyjnych i Komunikacyjnych", "Innowacyjnym Klastrze Generacji i Użytkowania energii w Mega i Nano skali".

 

 

 

 

 

Kędzia
Wojciech
Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii
1992
Absolwent Wydziału Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii, rocznik 1992. Pracę zawodową rozpoczął w Zakładach Górniczych "Rudna". Od szeregu lat pełni ważne funkcje w KGHM Polska Miedź S.A. Pracował na stanowiskach: kierownika Wydziału w Departamencie Nowych Przedsięwzięć Inwestycyjnych, Głównego Inżyniera w Departamencie Nowych Przedsięwzięć Inwestycyjnych, Dyrektora Naczelnego ds. Planowania, nadzoru Produkcji i Kosztów, Dyrektora Departamentu ds. Planowania, Nadzoru Produkcji i Kosztów, Dyrektora Departamentu Planowania i Optymalizacji Produkcji, Dyrektora Departamentu ds. Analiz i Monitorowania Produkcji. W latach 2010-2011 pełnił obowiązki Dyrektora Generalnego ds. Produkcji, a od 2011 jest Wiceprezesem Zarządu i Prezesem Zarządu ds. Produkcji KGHM Polska Miedź S.A. Za swoją działalność został odznaczony Srebrnym krzyżem Zasługi i tytułem Zasłużonego dla Górnictwa RP. Pełni ponadto funkcję Przewodniczącego Rady Nadzorczej Dolnośląskiej Fabryki Maszyn Zanam-Legmet Sp. zo.o. oraz Przewodniczącego Rady Nadzorczej PeBeKa S.A. W 2001 r. uzyskał stopień naukowy doktora nauk ekonomicznych w zakresie ekonomii, praca doktorska pt." Ocena ryzyka i niepewności w inwestycjach rzeczowych". Jest absolwentem studiów podyplomowych na PWr i Akademii Ekonomicznej. Aktywnie współpracuje z Wydziałem zarówno w zakresie współpracy naukowo-badawczej jak i dydaktycznej. Działa również aktywnie na rzecz absolwentów Wydziału utrzymując z nimi żywe kontakty.

 

 

 

 

 

Krutzik
Norbert
Mechanicznego
1961
Absolwent Wydziału Mechanicznego o specjalności: Maszyny Robocze Ciężkie, rocznik 1961. Po studiach pracował w zakładach samochodowych JELCZ na stanowisku konstruktora, w Głównym Instytucie Górnictwa na stanowisku asystenta naukowego, w Centralnym Ośrodku Badawczo Projektowym Górnictwa Odkrywkowego POLTEGOR na stanowisku starszego projektanta. W roku 1968 wyjechał do Niemiec, gdzie po wstępnej pracy w biurze projektowym (Karkowsky GmbH / Fa WIBAU) wstąpił do techniki reaktorowej (koncerny AEG/ Siemens/ Framatome).Tutaj pełnił funkcje konstruktora, projektanta, kierownika grup i sekcji (1970-1978), kierownika Działu Obliczeń Projektowych (1978-1996), doradcy naukowego i zastępcy dyrektora (1996 – 2002). Związany był z opracowywaniem konstrukcji samochodowych, maszyn roboczych górnictwa i maszyn drogowych do kompleksowej budowy autostrad, później przez przeszło 32 lata z konstrukcja reaktorów atomowych i obiektów budowalnych towarzyszących (obliczenia projektowe dla przeszło 50 różnych reaktorów niemieckiego typu) pod wpływem obciążeń statycznych i dynamicznych związanych z praca reaktorów oraz postulowanymi wpływami zewnętrznymi (obciążenia sejsmiczne , udary samolotów , sabotaże , eksplozje itp) , równolegle kierował ( od 1989 ) realizacją prac obliczeniowych związanych z wymagana poprawa bezpieczeństwa i modernizują reaktorów rosyjskiego typu ( VVER-440 /1000) pracujących w wschodnio-europejskich krajach (Bułgaria , Słowacja, Węgry). Wprowadzał nowatorskie metody obliczeniowe przy konstruowaniu i wymiarowaniu konstrukcji, udoskonalał techniki modelowania struktur i weryfikowania wyników kompleksowych obliczeń cyfrowych poprzez identyfikacje prawidłowości parametrów wejściowych i rezultatów na drodze eksperymentalnej. Po wielu latach pracy badawczej, projektowej, obliczeniowej oraz pozytywnych osiągnieciach przy spełnieniu licencyjnych wymogów stawianych na krajowych i światowych stanowiskach budów elektrowni atomowych przez internacjonalne instancje nadzorcze i zatwierdzające stał się uznanym ekspertem w tej dziedzinie. W 2002 r. obronił pracę doktorską pt. "Granice stosowalności metody Elementów Skończonych do symulacji wstrząsów w budynkach reaktorowych przy obciążeniach udarowych" na uniwersytecie Technicznym "Fredericana" w Karlsruhe. Pomimo przejścia na emeryturę pozostaje nadal aktywny zawodowo, pełni funkcje doradcy naukowego, rzeczoznawcy, wykonuje ekspertyzy, sprawuje kontrole jakości projektowania obiektów budowlanych i wyposażeń technologicznych. Współpracuje jako ekspert z IAEA (International Atomic Energy Agency) w Wiedniu, uczestniczy w wypracowaniu nowych normatywów IAEA służących poprawie stanu bezpieczeństwa elektrowni atomowych, jest czynnym członkiem organizacji technicznych KTG ( Kerntechnische Gesellschaft), DGEB (Deutsche Gesellschaft Erdbebeningenieruwesen und Bautechnik) oraz IASMIRT (International Association Strucrural Analyses in Reactor Technology), prowadzi gościnnie wykłady z dziedziny dynamiki konstrukcji i kwalifikacji obliczeń strukturalnych in w gronach fachowych , uniwersytetach , stowarzyszeniach i seminariach . Jest autorem/ Co-autorem wielu prezentacji na międzynarodowych konferencjach i publikacji (120) w technicznych journalach . Utrzymuje kontakt z macierzystą uczelnią szczególnie z kolegami Wydziału Mechanicznego wymieniając aktualne doświadczenia.

 

 

 

 

 

Kuźniar
Jarosław
Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii
1990
Absolwent Wydziału Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii, rocznik 1990. Pracę zawodową rozpoczął w 1990 roku w Zakładach Górniczych "Lubin". Będąc pracownikiem Kopalni Lubin przeszedł wszystkie szczeble kariery inżyniera górnika. W roku 2004 został powołany na stanowisko Dyrektora ds. Technicznych KGHM Polska Miedź S.A. O/ZG "Lubin". Tę funkcję piastował również w Zakładach Górniczych Rudna i Zakładach Górniczych Polkowice-Sieroszowice. Od 2010 r. jest Dyrektorem Naczelnym w Kopalni Polkowice-Sieroszowice. Do ważniejszych osiągnięć zawodowych zaliczyć należy pracę i kierownictwo w licznych zespołach badawczo-rozwojowych. Udział w pracach nad rozwojem i wdrażaniem nowych systemów organizacji pracy, implementacja nowych systemów technologii i metod zarządzania. Kreowanie i przewodnictwo zespołem pracującym nad adaptacją zawodową młodych inżynierów, integrację pokoleń górniczych oraz tworzenie inicjatyw, które powodują włączenie się młodych adeptów sztuki górniczej w prace w kołach i stowarzyszeniach. Był wielokrotnie nagradzany m.in. O. Zasłużony dla Górnictwa RP, Brązowym Krzyżem Zasługi, O. Zasłużony dla KGHM Polska Miedź S.A., O. Zasłużony dla O/ZG "Lubin", Honorową Szpadą górniczą, Srebrnym Medalem za zasługi dla obronności kraju. Aktywnie współpracuje z Wydziałem w sprawach dydaktycznych – ZG "Polkowice-Sieroszowice" są zakładem w, którym studenci odbywają praktyki zawodowe i dyplomowe, działa na rzecz adaptacji zawodowej absolwentów podejmujących prace w kopalni. Jest motorem zatrudniania najlepszych absolwentów Wydziału w kierowanym Zakładzie. ZG "Polkowice-Sieroszowice" pod kierownictwem J. Kuźniara korzystają z możliwości badawczych PWr poprzez zlecanie szeregu badawczych i wdrożeniowych prac do realizacji w wielu Instytutach.

 

 

 

 

 

Laska
Wojciech
Budownictwa Lądowego i Wodnego
1995
Absolwent Wydziału Budownictwa Lądowego i Wodnego o specjalności Konstrukcje Budowlane, rocznik 1995. Za wyróżniającą się pracę magisterską otrzymał nagrodę Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz nagrodę Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa. Bezpośrednio po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w firmie Sika, gdzie po krótkim czasie doszedł do stanowiska Dyrektora Oddziału Południowego. Obecnie pełni funkcję Prezesa Zarządu firmy KEIM Farby Mineralne Sp. z o.o. Jako dostawca technologii i materiałów uczestniczył w wielu ważnych projektach jak np.: (z firmą Sika) budowa Estakady Gądów we Wrocławiu, budowa szybu R XI dla KGHM, budowa oczyszczalni ścieków Żelazny Most dla KGHM, budowa komina w Elektrowni Turów, remont chłodni kominowych w Elektrowni Turów, remont oczyszczalni ścieków Z.Ch. Rokita w Brzegu Dolnym. Z firmą KEIM dostarczał technologie i farby do malowania elewacji budynków, przykładowe projekty: Politechnika Wrocławska – gmach główny A1 oraz gmachy A2, B1 i E1, Hala Stulecia we Wrocławiu, Dworzec Główny we Wrocławiu, Opactwo Cysterskie w Krzeszowie, Sukiennice w Krakowie, Zamek Królewski na Wawelu w Krakowie, Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie, Teatr im. Słowackiego w Krakowie, Zamek Królewski i Katedra w Lublinie, Muzeum Zamoyskich w Kozłówce, Ministerstwo Finansów w Warszawie, Ministerstwo Edukacji Narodowej w Warszawie, Kościół św. Krzyża w Warszawie, Dworek F. Chopina w Żelazowej Woli, Ratusz w Zamościu, Pałace Kotliny Jeleniogórskiej. Mgr inż. Wojciech Laska od początku kariery zawodowej utrzymuje ścisły kontakt z macierzystym Wydziałem. Pracując w firmie Sika współpracował z Akredytowanym Laboratorium Badawczym Instytutu Budownictwa. Od szeregu lat, pracując w firmie Sika jak i kierując firmą KEIM, sponsoruje działalność naukową, wydawniczą i konferencyjną Wydziału oraz wspiera inicjatywy studenckie (m.in. rajdy budowlańca).

 

 

 

 

 

Laskowski
Mirsoław
Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii
1985
Absolwent Wydziału Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii, rocznik 1985. Przeszedł wszystkie szczeble kariery zawodowej w kopalniach KGHM Polska Miedź S.A. W ZG "Rudna" i "Polkowice-Sieroszowice". Aktualnie pełni funkcję Dyrektora w O/ZG Rudna. Jest absolwentem studiów podyplomowych na Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu (Finanse i Zarządzanie), ukończył szereg kursów z zakresu przywództwa i innowacji, posiada certyfikat menagera projektów TenStep. Współpracuje z Wydziałem Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii w zakresie naukowo-badawczym jak i dydaktycznym, działa na rzecz adaptacji zawodowej absolwentów Wydziału. ZG "Rudna" są zakładem, w którym studenci odbywają praktyki zawodowe i dyplomowe. Pod kierownictwem M. Laskowskiego ZG "Rudna" korzystają z możliwości Politechniki Wrocławskiej w zakresie rozwiązywania problemów o charakterze badawczym i wdrożeniowym.

 

 

 

 

 

Lenar
Mateusz
Informatyki i Zarządzania
1999
Absolwent Wydziału Informatyki i Zarządzania, specjalności: Systemy Informacyjne, rocznik 1999. Po studiach rozpoczął pracę w Getin Sp. z o.o. na stanowisku programisty systemów informatycznych, w latach 2000-2008 był asystentem naukowo-dydaktycznym na Politechnice Wrocławskiej. Od 2000 r. związany jest zawodowo ze spółką INTESK Integracja Systemów Komputerowych Sp. z o.o., w której od 2008 r. zasiada w zarządzie, a od 2010 r. pełni funkcję Prezesa Zarządu. Od 2008 r. jest współwłaścicielem i Wiceprezesem Zarządu Value Based Advisors Sp z o.o. Jest autorem lub współautorem 17. publikacji naukowych. W 2005 roku otrzymał nagrodę Best Paper Award na konferencji International Conference on Knowledge-Based and Intelligent Information & Engineering Systems w Melbourne w Australii. Do ważniejszych osiągnięć zawodowych należą m.in.: wdrożenie elektronicznego obiegu dokumentów w Telefonii Lokalnej S.A. (2001r.); wdrożenie multimedialnego systemu gromadzenia i udostępniania artykułów prasowych w Telefonii Lokalnej S.A. (2003 r.); wdrożenie systemu rozliczeniowego w Telefonii Dialog S.A. wspierającego rozliczenia wszystkich kanałów sprzedaży w spółce (2004-2006 r.); zaprojektowanie i kierowanie pracami zespołu opracowującego innowacyjne narzędzie wspierające wdrożenie i utrzymanie systemu zarzadzania jakością ISO 9001:2000 w polskich przedsiębiorstwach (2006-2008 r.); zaprojektowanie i uruchomienie wieloserwerowego środowiska klastrowego tematycznej hurtowni danych w PKP Energetyka S.A. (2008 r.); kierowanie zespołem wykonawczym przy wdrożeniu pierwszego zwirtualizowanego środowiska integracyjnego w sektorze kolejowym w PKP Energetyka S.A. (2009-2010 r.); realizacja projektu polegającego na opracowaniu dokumentu pt. "Analiza wybranych procesów biznesowych i rekomendacja wyboru technologii szyny integracyjnej dla TK Telekom" (2010 r.), pełnienie funkcji architekta technicznego przy wdrożeniu szyny integracyjnej w ramach projektu "Automatyzacji rozliczeń finansowych w Oddziałach Obrotu, Dystrybucji i Paliw" w PKP Energetyka (2010 r.); kierowanie i nadzór merytoryczny nad projektem pt. "Opracowanie projektu architektury informatycznej zgodnie z paradygmatem SOA" zrealizowanego przez konsorcjum Politechniki Wrocławskiej z INTESK Integracja Systemów Komputerowych sp. z o.o. na rzecz PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. (2010 r.). Utrzymuje, jako współwłaściciel i współzarządzający firm aktywnych i rozpoznawalnych na polskim rynku informatycznym, ścisłe i stałe kontakty z Instytutem Informatyki PWr. Efektem tych kontaktów jest współpraca, której wymiernymi rezultatami są m.in. wspólne projekty informatyczne oferowane i świadczone na rzecz firm trzecich, udział w realizacji projektów koordynowanych przez PWr (projekt POIG), wykłady i konsultacje dla studentów kierunku informatyka z zakresu nowych technologii informatycznych oraz zarządzania projektami informatycznymi, udział w grantach (Grant Plus POKL) oraz praktyki studenckie.

 

 

 

 

 

Leszczyńska
Danuta
Chemicznego
1974
Absolwentka Wydziału Chemicznego o specjalności: Tworzywa Sztuczne, rocznik 1974. Przebieg pracy zawodowej: Professor, Department of Civil and Environmental Engineering, Jackson state University, Jackson, MS, 2006 – Visiting Research Faculty, Lawrence Livermore National Laboratory, Livermore, CA, 2006-2008, Fulbright Scholar, 2004-2005, Associate Professor, Department of Civil and Environmental Engineering, Florida State University, 1995-2006, Assistant Professor, Department of Chemistry, Jackson State University, Jackson, Mississippi 1991-1995, Post Doctorate Associate, Dept. Of Environmental Sciences and Engineering, University of Florida 1987-1990. Uznania i uzyskane odznaczenia: Member of National Academy of Inventors, since 2011 Professorship Courtesy Appointment with Jiangnan University, Wuxi, Jiangsu, China, 2010-2012 Certificate of Appreciation from Student’s Chapter of ASCE, Jackson, MS 2008 Florida State University, FAMU-FSU College of Engineering, Department of Civil and Environmental Engineering, recognition of excellent service 1995-2006 Faculty Fellowship at Lawrence Livermore National Laboratory, Livermore, CA, 2006-2007 Certificate of Recognition from the Vice-President of the Wroclaw University of Technology, Wroclaw Poland, 2005 Fulbright Fellowship, 2004-2005 Faculty Research Award, Florida A&M University, 2004-2005 Letter of Recognitions by Dr Abele, provost of the Florida State University, 2004 Florida State University Teaching Award: Excellence in Teaching (Best Teacher of the Year), 2002-2003 Aktywnie współpracuje z macierzystym Wydziałem. Współpraca z Instytutem Chemii Fizycznej i Teoretycznej PWr dotyczy m.in. wykładów dla doktorantów w zakresie „Environmetnal Engineering” oraz „Distance Learning”. Od ostatnich 7 lat prowadzi intensywne badania nad wlasnosciami wybranych nanoczasteczek i ich nie kontrolowanymi interakcjami w srodowisku.

 

 

 

 

 

Libicki
Dominik
Inżynierii Środowiska
1987
Absolwent Wydziału Inżynierii Środowiska o specjalności: Oczyszczanie wody i ścieków, rocznik 1987. Dominik Libicki jest Prezesem Zarządu Grupy Kapitałowej Cyfrowy Polsat, w skład której wchodzi Telewizja Polsat oraz Cyfrowy Polsat – największa w Polsce i czwarta co do wielkości w Europie platforma satelitarna posiadająca ponad 3,5 mln abonentów. Pełni również funkcję Prezesa Zarządu Cyfrowy Polsat Technology Sp. z o.o. oraz zasiada w Radzie Nadzorczej Telewizji Polsat Sp. z o.o. Od lutego 2005 roku jest Wiceprezesem Związku Pracodawców Prywatnych Mediów, działającego w ramach Polskiej Konfederacji Pracodawców Prywatnych "Lewiatan". Jego wcześniejsze doświadczenie zawodowe jest związane głównie z branżą produkcji telewizyjnej i telekomunikacją. Pełnił funkcję Dyrektora Zarządzającego w PAI Film. Prowadził własną firmę producencką Studio Meg. W latach 2005 – 2008 zasiadał w Radzie Nadzorczej Polskiej Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. (dziś T-Mobile), w tym od 2006 roku jako jej Wiceprzewodniczący. Od 1999 roku do 2011 roku był członkiem Rady Nadzorczej spółki Polskie Media S.A. (TV 4). Posiada certyfikat Ministerstwa Gospodarki upoważniający do zasiadania w radach nadzorczych spółek Skarbu Państwa. Cyfrowy Polsat jest oferentem praktyk i staży dla studentów, z których mogą korzystać także studenci wybranych wydziałów Politechniki Wrocławskiej. Pozwalają one na późniejsze zatrudnienie absolwentów zarówno w sektorze telewizyjnym, jak i branży telekomunikacyjnej. Dominik Libicki współpracuje z KM AZS Politechniki Wrocławskiej.

 

 

 

 

 

Randall
Elizabeth
Chemicznego
1997
Absolwentka Wydziału Chemicznego, specjalności: biochemia, rocznik 1977. Po ukończeniu magisterium, Elizabeth Randall rozpoczęła swoja naukową karierę w Instytucie Podstaw Chemii na Akademii Rolniczej we Wrocławiu pod nadzorem prof. A. Sienkiewicza. Zajmowała się badaniami nad wykorzystaniem kultur roślin wodnych z rodziny Lemnaceae i grzybów z rodziny Rhodotorula mucilaginosa do przeprowadzenia kontrolowanych reakcji chemicznych, za co otrzymała nagrodę Ministra Edukacji Narodowej w 1988 i 1990 r. W 1991 roku wyjechała to Stanów Zjednoczonych na studia doktoranckie na Uniwersytecie Stanowym w Carbondale Illinois na wydziale Chemiczno – Biochemicznym. Zajmowała się badaniem wpływu światła na zmiany topograficzne G-białka, Rhodopsyny pod nadzorem dra Paula Hagrave. Po ukończeniu doktoratu tj. od 1985 r. do 1990 roku kontynuowała swoją karierę naukową na Uniwersytecie Stanowym w Stanie Misouri w laboratorium dra Olena Browna. Przeprowadzała badania dotyczące efektu jaki mają Oxygen Radical Scanvengers w naprawie dopływu krwi do serca po ataku serca. W latach 1990-1992, Elizabeth Randall pracowała w Narodowym Instytucie Zdrowia (NIH) w Bethesda w stanie Maryland (Stany Zjednoczone). Pracowała w laboratorium dra D. Sibley’a, gdzie zajmowała się badaniami D1, D2 i D3 Dopamine and Adenosine receptorów. W 1992 roku otrzymała stanowisko Associate Professor w Immunulogii na Uniwersytecie Północnej Karoliny w Chapel Hill, gdzie kontynuowała swoja karierę naukową do 1999 roku. W 2000 roku rozpoczęła pracę w przemyśle farmaceutycznym i obecnie pracuje w koncernie farmaceutycznym Pharma-Net/i3 (Stany Zjednoczone). Zajmuje się badaniami klinicznymi. Badania kliniczne są to programy badań nad lekami, prowadzone z udziałem pacjentów, mające na celu określenie, czy nowa forma terapii jest bezpieczna i na ile jest skuteczna. W efekcie prowadzonych badań określone są nowe sposoby zapobiegania, diagnozowania lub leczenia poszczególnych chorób. Badania kliniczne w bezpośredni sposób przyczyniają się do postępu w medycynie. Elizabeth Randall specjalizuje się w badaniami klinicznymi w następujących obszarach terapeutycznych: nowotwory piersi, płuc, AIDS, nefrologia, choroby skóry, choroby układu krążenia, choroby układu oddechowego, choroby układu nerwowego i badania psychiatryczne. Do osiągnięć Wyróżnionej należy zaliczyć 4 patenty, 15 publikacji, liczne prezentacje naukowe. Jest członkiem Society of Clinical Research Associates, Society for Clinical Data Management Professionals, Society for Neuroscience. Współpracuje z Instytutem Chemii Fizycznej i Teoretycznej Politechniki Wrocławskiej. Firma Pharma-Net/i3 jest obecna na polskim rynku z dużymi perspektywami rozwoju współpracy.

 

 

 

 

 

Seidel
Wojciech
Budownictwa Lądowego i Wodnego
1973
Absolwent Wydziału Budownictwa Lądowego i Wodnego o specjalności Budownictwo Miejskie i Przemysłowe, rocznik 1973. Po studiach pracował na Politechnice Wrocławskiej na kolejno na stanowiskach asystenta, starszego asystenta, a od 1982 r. adiunkta. W 1981 r. uzyskał stopień doktora (praca pod kierunkiem prof. Zbigniewa Kowala pt. "Próba analizy i syntezy wybranych losowych właściwości struktur przestrzennych"). Od 1990 do 1994 r. pracował w biurze projektowym konstrukcji stalowych STN w Altbach (Niemcy) w ramach kontraktu polsko-niemieckiego. Od 1994 do 2004 r. prowadził własną działalność projektową w Niemczech, obecnie jest prezesem Arch-e Sp. z o.o. (biura projektowego). Do osiągnięć naukowych zaliczyć należy kilkanaście artykułów naukowych, dwa z nich znalazły się w indeksie cytowań, oraz dwa patenty. Ważniejsze osiągnięcia zawodowe (projekty zrealizowane w Polsce): hale magazynowe dla Opery Wrocławskiej (2012 r.); budynek "Just in Center" przy ul. Krawieckiej we Wrocławiu (2006 r.); budynek Kościoła w Czernicy Wrocławskiej (1984 r. W latach 1990-2004 zrealizował w Niemczech wiele projektów w zakresie konstrukcji przemysłowych dla renomowanych firm jak Mercedes-Benz, Siemens, Metabo, Bachofer, fabryki papieru w Schwedt, fabryki cukru w Gross Gerau, hali sportowej do koszykówki w Stuttgaracie, hali lodowiska w Pforzheim i ok. 85 wież antenowych. Posiada uprawnienia projektowe i wykonawcze, uprawnienia rzeczoznawczy PZiTB, uprawnienia Rzeczoznawczy Budowlanego nadane przez Krajową Komisję Kwalifikacyjną Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa. Pan W. Seidel posiada liczne sukcesy sportowe. Zdobył 21 medali (w tym większość złotych) na Mistrzostwach Polski Politechnik oraz Mistrzostwach mistrzów Polski Szkół Wyższych w biegach sprinterskich; 3 medale na Akademickich Mistrzostwach Polski w biegach sprinterskich; 3 medale na Indywidualnych Mistrzostwach Polski w lekkiej Atletyce w biegu sztafetowym 4x100m. W 1996 r. zdobył Mistrzostwo Europy Weteranów L.A. w biegu na 100m i 3. miejsce na 200m. W 2001 r. pobił rekord świata weteranów w trójboju sprinterskim w hali. Jest aktualnym Mistrzem Polski Weteranów L.A. w biegach na 100 i 200m oraz aktualnym rekordzistą Polski Weteranów L.A. w biegach na 100 i 200 m i w skoku w dal. Aktywnie współpracuje z macierzystym Wydziałem organizując praktyki dla studentów i absolwentów, współpracuje z AZS Politechnika w reprezentowaniu uczelni na sportowej arenie.
Skorupa
Aleksander Marek
Podstawowych Problemów Techniki
1979
Absolwent kierunku Matematyka Stosowana na Wydziale Podstawowych Problemów Techniki o specjalności Metody probabilistyczne w górnictwie, rocznik 1979. Do oku 1990 był zatrudniony w Zakładach Badawczych i Projektowych Miedzi CUPRUM Spółki KGHM jako specjalista naukowo-badawczy w laboratorium ochrony powierzchni. Przez kolejnych 17 lat pełnił funkcje burmistrza miasta i gminy Brzeg Dolny. W latach 90-tych sprawował jednocześnie mandat radnego miasta Wrocławia i radnego Sejmiku Wrocławskiego następnie od roku 1998 do 2002 był radnym Sejmiku Dolnośląskiego. Był członkiem Kongresu Liberalno-Demokratycznego i Unii Wolności, od roku 2001 jest związany z Platforma Obywatelską. W wyborach do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w roku 2007 uzyskał mandat poselski. W latach 2007-2010 był posłem na Sejm. Przed upływem kadencji, w dniu 28 grudnia 2010 został powołany na stanowisko wojewody dolnośląskiego, które to stanowisko sprawuje do dnia dzisiejszego. Jest autorem ponad trzydziestu prac naukowo-badawczych dla kopalni górnictwa rud miedzi i kopalni Bogdanka, sześciu publikacji dotyczących szkód górniczych oraz trzech patentów. W czasach studenckich był organizatorem życia sportowego w Instytucie Matematyki. W czasach jego prezesowania Klub Instytutowy AZS Matematyki dwukrotnie wygrał rywalizację sportową (1975 i 1976) między instytutami Politechniki Wrocławskiej, do czego również przyczynił się jako zawodnik. Jako Burmistrz zbudował w Brzegu Dolny kompleks sportowy, często rywalizujący z Wrocławiem o organizację poważnych sportowych imprez międzynarodowych. W latach 2008-2012 pełnił funkcję Prezesa Wojewódzkiej Federacji Sportu. Jest organizatorem i sponsorem sekcji brydżowej KS AZS Politechnika Wrocławska. Współpracował z Wydziałem Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii, współpraca dotyczy prowadzenia prac naukowo-badawczych dla kopalni rud miedzi dotyczących Mechaniki Górotworu. Prowadził wspólne prace z Wydziałem Budownictwa Lądowego i Wodnego PWr na temat odporności budynków i budowli na deformacje powierzchni (szkody górnicze) w tym wstrząsy górnicze.
Szmigiel
Wacław
Budownictwa Lądowego i Wodnego
1980
Absolwent Wydziału Budownictwa Lądowego i Wodnego, rocznik 1980. Po studiach pracował w Zakładzie Budownictwa i Produkcji Materiałów Budowlanych w Miliczu, następnie na stanowiskach kierowniczych w Spółdzielni Mieszkaniowej w Żmigrodzie, Grupie Roboczej Energomontaż Zachód w Żmigrodzie. Od roku 1989 związany był zawodowo z firmą Budexpol-Wrocław, w której pełnił funkcję Kierownika Budowy we Wrocławiu, Kierownika Kontraktu w Pradze. W latach 1992-1995 w firmie Energomontaż Zachód kierował kontraktem w Niemczech – Osiedla Mieszkaniowego w Lipsku. Od roku 1997 do dnia dzisiejszego związany jest z firmą ORTH-GIPSE w której pełnił funkcje: oficjalnego przedstawiciela firmy na Polskę, Kierownika Sprzedaży, Dyrektora Handlowego, Dyrektora firmy ORTH-GIPSE w Jaworznie. Od 2005 r. jest V-ce Prezesem Zarządu VG-ORTH Polska w Jaworznie. Aktywnie współpracuje z macierzystym Wydziałem m.in. w zakresie opracowywania opinii Instytutu Budownictwa dot. innowacyjności projektu firmy ORTH-GIPSE Polska "Rozwój firmy poprzez wdrożenie nowej linii do formowania płyt gipsowych". Projekt zrealizowany w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego – Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw; Priorytet 2- Bezpośrednie wsparcie przedsiębiorstw; Działanie – Wzrost konkurencyjności małych i średnich przedsiębiorstw poprzez inwestycje w latach 2004-2006. Uczestniczył w opracowaniu opinii o innowacyjności przygotowanej przez Wydział dot. wniosku aplikacyjnego przedsiębiorcy – projekt pt. "Rozwój firmy poprzez rozbudowę linii do produkcji płyt gipsowych pełnych MultiGips o płyty Grubości 100mm" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2007-2013. Współpraca dotyczy również sponsorowania oraz współorganizowania konferencji naukowo-technicznych, dostarczania próbnych materiałów do badań laboratoryjnych w laboratoriach Wydziału, prezentowania technologii i realizacji dla studentów, wspierania działalności studenckiej poprzez dofinansowanie imprez organizowanych przez samorząd Wydziału.
Świderski
Stanisław
Inżynierii Środowiska
1955
Absolwent Wydziału Inżynierii Środowiska, specjalności: Wodociągi i kanalizacje, rocznik 1955. Pracę zawodową (nakaz pracy) rozpoczął w roku 1955 w Biurze Projektów Budownictwa Komunalnego w Gdańsku, następnie pracował w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej we Wrocławiu. Do roku 1969 był Dyrektorem Technicznym Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Kaliszu, pracując dodatkowo jako nauczyciel w Technikum Budowlanym w Kaliszu. Następnie został zatrudniony w Pracowni Urbanistycznej przy Urzędzie Miasta Kalisza jako starszy projektant, w Kaliskim Biurze Projektów oraz w Biurze Projektów Inwestprojekt w Łodzi. W latach 1975-1982 pełnił funkcję Dyrektora technicznego Zjednoczenia Przedsiębiorstw Gospodarki Komunalnej, Mieszkaniowej i Budownictwa Komunalnego w Kaliszu, a od 1982 r. (do momentu przejścia na emeryturę) funkcję zastępcy Dyrektora Wydziału Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej, Wydziału Infrastruktury Technicznej w Kaliszu. W swoim dorobku zawodowym ma wiele przedsięwzięć z dziedziny gospodarki wodno-ściekowej zrealizowanych na terenie ziemi kaliskiej, w realizacji których brał czynny udział od uzyskania akceptacji na realizację i finansowanie, poprzez opracowanie projektu i zorganizowanie wykonawstwa, pełnienie nadzoru technicznego i inwestorskiego do przekazania obiektów do eksploatacji. Ważniejsze projekty to: – zwiększenie wykorzystania zasobów wód jurajskich i zagospodarowanie rezerw wody z ujęć jurajskich zakładów przemysłowych do zaopatrzenia w wodę miasta Kalisza; – wybudowanie ujęcia i nowej stacji uzdatniania wody "Lis" dla miasta Kalisza; – budowa nowych i rozbudowa istniejących systemów wodociągowych w kilkunastu miastach byłego województwa kaliskiego; – wybudowanie miejskich oczyszczalni ścieków w kilku miastach byłego województwa kaliskiego; – zakończenie budowy, rozruch i oddanie do eksploatacji Gazowni Miejskiej w Kaliszu. Do osiągnięć z działalności organizacyjnej należy zaliczyć m.in. utworzenie samodzielnego jednobranżowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Kaliszu, zorganizowanie w miastach byłego województwa kaliskiego jednobranżowych samodzielnych oddziałów Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej, zorganizowanie i powołanie Spółek Wodno-Ściekowych. W uznaniu zasług odznaczony został wieloma odznaczeniami i nagrodami. Współpracował z Politechniką Wrocławską w zakresie badania jakości wody na ujęciu dla m. Ostrowa Wlkp. W dolinie rzeki Ołobok, dla oceny aktualnej jakości i zabezpieczenia jej przed zrzutem ścieków z oczyszczalni ścieków dla m. Ostrowa Wlkp. położonej powyżej tego ujęcia wody i ujęcia wody na Lisie dla Kalisza.
Nazwisko
Norbert
Mechanicznego
1961
Absolwent Wydziału Mechanicznego o specjalności: Maszyny Robocze Ciężkie, rocznik 1961. Po zakończeniu studiów zatrudniony został w kopalni węgla brunatnego "Turów", z którą to branżą związał się na całe zawodowe życie. W czasie swojej 15-letniej pracy w Biurze Konstrukcyjnym kopalni "Turów" szybko awansował od sztygara do kierownika Biura Konstrukcyjnego. W 1981 r. otrzymał Nagrodę Państwową I stopnia za koparkę KWK 1400, która pracuje do dziś w kopalni "Turów". W 1977 r. przeniósł swoje miejsce pracy do Zgorzelca, do Fabryki Maszyn Górnictwa Odkrywkowego FAMAGO, gdzie przez kolejne 14 lat pełnił funkcję Głównego Konstruktora, a od 1986 r. Dyrektora ds. Budowy Maszyn Podstawowych Górnictwa Odkrywkowego FAMAGO. Do osiągnięć z tego okresu należy uruchomienie krajowej produkcji pierwszych i dalszych maszyn dla potrzeb branży węgla brunatnego, dzięki czemu zlikwidowano w całości ich import. W uznaniu zasług i sukcesów zawodowych został odznaczony Srebrnym (1977 r.) oraz Złotym Krzyżem Zasługi (1983 r.), a w roku 1986 Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Jest autorem lub współautorem 18 patentów oraz 24 publikacji. Od 1991 r. jest współzałożycielem i członkiem zarządu firmy SKW Biuro Projektowo-Techniczne Sp. z o.o. Firma działa na arenie międzynarodowej, w ogólnopolskim konkursie NOT tytuł "Mistrza Techniki 2005" przyznano zwałowarce ZGOT-15400.120 oddanej w 2004 r. do eksploatacji na odkrywce Szczerców (KWB Bełchatów). W okresie swojej pracy zawodowej mgr inż. Norbert Wocka utrzymywał ożywione kontakty z PWr, a w szczególności z Instytutem Konstrukcji i Eksploatacji Maszyn.


Wyróżniony Absolwent Politechniki Wrocławskiej 2011

 

Kowieski
Bolesław
Inżynierii Sanitarnej
1970
Pracę zawodową rozpoczął na stanowisku inżyniera w biurze projektowym Luis Berger and Associates w East Orange (USA) od projektowania odwodnień dróg i autostrad. W latach 70-tych pracował dla URS Corporation; projektował oczyszczalnie ścieków komunalnych i przemysłowych oraz zajmował się hydrologią i hydrauliką rzek w kontekście ochrony przeciwpowodziowej. W latach 1977-1988 pracował dla Federal Emergency Management Agency, administracji federalnej w Nowym Jorku będąc odpowiedzialnym za 2 programy federalne. Jako Dyrektor od Spraw Technicznych, nadzorował weryfikowanie projektów przeciwpowodziowych. Z pozycją Dyrektora od Spraw Technicznych wiązała się funkcja Przewodniczącego Federalnej Komisji składającej się z siedmiu federalnych agencji, kierując przygotowaniem i wdrożeniem planów zabezpieczenia ludności w razie awarii w elektrowniach atomowych. Od roku 1988 do dnia dzisiejszego jest prezesem firmy konsultingowej Natural and Technological Hazards Management Consulting Inc., która opracowuje mapy zalewów powodziowych w technice cyfrowej. W efekcie tych prac powstają mapy terenów zalewowych dla 100 500 letnich powodzi. Mapy są używane przez rząd federalny, stanowy i lokalny w dziedzinie zagospodarowania przestrzennego, jak również polityki ubezpieczeniowej. Bolesław Kowieski zajmuje się również opracowywaniem projektów w dziedzinie bezpieczeństwa ludności zamieszkującej w obrębie elektrowni atomowych, jak również ewaluacja ćwiczeń treningowych prowadzonych przez służby ochronne i ratownicze wokół elektrowni atomowych w całych Stanach Zjednoczonych. Bolesław Kowieski jest członkiem wielu stowarzyszeń m.in. American Society of Civil Engineers, American Nuclear Society, Association of State Floodplain Managers. Za swą pracę i poświęcenie w planowaniu przestrzennym i przeciwpowodziowym otrzymał kilka odznaczeń od władz federalnych oraz wyróżnień od władz lokalnych. Utrzymuje stały kontakt z absolwentami macierzystego wydziału. Jest organizatorem i uczestnikiem okresowych zjazdów koleżeńskich. Więcej…
Biały
Edward
Inżynierii Sanitarnej
1968
Pracę zawodową rozpoczął w roku 1962 w Instytucie Upraw, nawożenia i Gleboznawstwa – Oddział Wrocław, następnie pracował jako technik w Wyższej Szkole Rolniczej we Wrocławiu, a w latach 1966 – 1974 w Politechnice Wrocławskiej w charakterze technika, a po skończeniu studiów inżyniera. W latach 1971 – 1980 pracuje w Laboratorium, a następnie w Ośrodku Badań i Kontroli Środowiska we Wrocławiu, pełniąc funkcję Zastępcy Dyrektora i Kierownika Oddziału. W 1980 roku przenosi się do biura projektów GWiŚ "Biprowad" O/ Wrocław, a od 1982 roku pracuje w administracji rządowej jako Zastępca Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu. W grudniu 2008 roku został mianowany Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska we Wrocławiu. Podczas pracy na Politechnice Wrocławskiej opublikował 8 artykułów w czasopismach specjalistycznych, otrzymał świadectwa autorskie na wzór użytkowy urządzenia do badań technologicznych oraz współtwórcy wynalazku urządzenia do usuwania olejów i ciekłych tłuszczów z cieczy. Był także współautorem 24 prac naukowo-badawczych i wdrożeniowych dla przemysłu. Trzykrotnie otrzymał nagrodę Rektora Politechniki Wrocławskiej. W czasie pracy zawodowej wykonał samodzielnie lub zespołowo około 130 prac eksperckich związanych z gospodarką wodno-ściekową. Za swoją działalność zawodową otrzymał kilkanaście różnych wyróżnień, dyplomów i nagród resortowych. Edward Biały brał aktywny udział w pracach samorządowych na terenie Wrocławia, był m. in. Radnym, pełnił funkcję ławnika Sądu Rejonowego. Po wejściu Polski do Unii Europejskiej był odpowiedzialny za wdrażanie na terenie Dolnego Śląska dyrektyw unijnych dotyczących gospodarki wodnej i ochrony środowiska. Brał udział we wdrażaniu Krajowego Programu Oczyszczania Ścieków Komunalnych. W 2011 r. został powołany przez Prezydenta Rzeczpospolitej na członka Narodowej Rady Ekologicznej. Odznaczony został Brązowym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Od lat współpracuje z uczelnią na płaszczyźnie zawodowej, najpierw wykonując prace zlecone dla przemysłu (ekspertyzy, opinie, instrukcje eksploatacji gospodarki wodno-ściekowej zakładów), następnie opracowując urządzenia o dużym znaczeniu dla rozwoju badań technologicznych nad oczyszczaniem ścieków przemysłowych. W ostatnich latach umożliwia studentom i absolwentów W-7 odbycie stażu w Dolnośląskim Urzędzie Wojewódzkim, zapraszanie specjalistów z Wydziału do uczestnictwa w komisjach eksperckich, zlecanie ekspertyz branżowych w ochronie środowiska. Więcej…
Budz
Jerzy
Chemicznego
1977
Światowej sławy specjalista w dziedzinie emulsji fotograficznych. W 1984 r. uzyskał stopień doktora nauk chemicznych na Politechnice Wrocławskiej. Odbył staż podoktorski w University College w Londynie, następnie w State University of New York, Buffalo, USA. Posiada bogate doświadczenie zawodowe. W latach 2000-2008 pracował w laboratoriach badawczych w Eastman Kodak Company w Rochester jako: Research Associate (Image Output Platform), Project Manager/Supervisor (Global Manufacturing &Technology Organization), Product Developer/Manager (Color Paper Design and Testing Operations). Od 2008 r. pracuje na stanowisku Particle Engineering of Pharmaceutical Compounds w Novartis Pharmaceuticals Corporation w New Jersey. Do osiągnięć naukowych należy zaliczyć szereg publikacji, w tym dwadzieścia sześć wielokrotnie cytowanych w literaturze światowej i w książkach, dwadzieścia jeden patentów USA, i liczne projekty naukowe. Szczególnego podkreślenia wymaga fakt, że dr Budz utrzymuje cały czas bliskie kontakty z Politechniką Wrocławską – Instytutem Chemii Fizycznej i Teoretycznej Wydziału Chemicznego, w zakresie wymiany informacji, wizyt naukowych i wspomagania absolwentów Wydziału. Więcej…
Gnych
Mariusz
Informatyki i Zarządzania
1990
Ukończył także studia podyplomowe w Wyższej Szkole Bankowej w Poznaniu (doradztwo podatkowe) oraz na Wydziale Praw i administracji Uniwersytetu Wrocławskiego (prawo inwestycyjne). Ukończył również studia doktoranckie na Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu. Posiada uprawnienia do zasiadania w Radach Nadzorczych Jednoosobowych Spółek Skarbu Państwa (od r. 1992), licencję zarządcy nieruchomości- IFMO (1994 r.), jest członkiem komisji egzaminacyjnej w zakresie uprawnień "Zarządca nieruchomości" (od r. 1999). Mariusza Gnycha wyróżnia przede wszystkim działalność przedsiębiorcza. Jest prezesem Zarządu Astrum Sp. z o.o., członkiem Zarządu Luxprofi SARL z siedzibą w Luksemburgu, wiceprezesem Zarządu NG2 S.A., Prezesem Zarządu CCC Factory Sp. z o.o., wspólnikie MGC Inwest Sp. z o.o., komandytariuszem Prestiż MGC Inwest Sp. z o.o., akcjonariuszem Cuprum Arena MGC Inwest Sp. z o.o. s.k.a, zasiada w Radzie Nadzorczej Aqua Parku S.A. Jego osiągnięcia zostały docenione m.in. nagrodą dla najlepszego zarządu spółki notowanej na Giełdzie Papierów Wartościowych w 2008 r. i brązowym krzyżem zasługi za aktywność biznesową 2011 r. Więcej…
Grabarek
Tadeusz
Budownictwa Lądowego
1978
Po studiach pracował w Instytucie Budownictwa Politechniki Wrocławskiej (1978-1989). Od 1989 roku jest Prezesem Zarządu i obecnie największym udziałowcem Przedsiębiorstwa "PREBEX" – Spółka z o.o. we Wrocławiu, które specjalizuje się w projektowaniu i wykonawstwie obiektów o konstrukcji stalowej. "PREBEX" jest znaną i cenioną firmą na rynku usług budowlanych, dwukrotnie zajęła I miejsce w konkursie "Dolnośląska Budowa Roku". Autor artykułów i referatów naukowych, współautor piętnastu raportów Instytutu Budownictwa PWr serii SPR, uczestnik projektów badawczych. Za osiągnięcia w pracy naukowej i dydaktycznej wielokrotnie nagradzany przez Rektora PWr, Dziekana Wydziału, Dyrektora Instytutu Budownictwa. W uznaniu pracy zawodowej otrzymał złotą odznakę "Zasłużony dla Polskiego Stowarzyszenia Mykologów Budownictwa". Został również odznaczony przez Ministra Kultury i Sztuki RP honorową odznaką "Zasłużony działacz Kultury". Tadeusz Grabarek od wielu lat aktywnie współpracuje z macierzystym Wydziałem. Jego firma wykonała szereg jednostkowych, skomplikowanych stanowisk badawczych wykorzystywanych przez doktorantów oraz dla potrzeb Akredytowanego Laboratorium Badawczego Instytutu Budownictwa. Jest członkiem Rady Społecznej Wydziału. Przedsiębiorstwo "PREBEX" sponsoruje działalność naukową i konferencyjną Wydziału, wspiera inicjatywy studenckie (m.in. rajdy budowlańca), umożliwia studentom odbycie praktyk zawodowych. Więcej…
Kajl
Stanislaw
Inżynierii Sanitarnej
1978
W latach 1971-1991 pracował w Instytucie Inżynierii Chemicznej i Urządzeń Cieplnych PWr na stanowiskach kolejno: asystenta i adiunkta. W okresie 1977-1979 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Pionu ds. studenckich PWr. Od roku 1991 jest profesorem Uniwersytetu Ecole de technologie superieure w Montrealu, od 1998 r. profesorem tytularnym. Stanisław Kajl pełni wiele odpowiedzialnych funkcji administracyjnych. Byl dyrektorem Departamentu Genie Mecanique w Ecole de technologie superieure. Jest członkiem wielu towarzystw naukowych i zawodowych, w tym m.in.: Związku Inżynierów w Quebeku, American Society of Heating, Refrigerating and Air-conditioning Engineers, Association Quebecoise de la Maitrise de l'Energie. Był promotorem kilkudziesięciu prac magisterskich oraz 6 prac doktorskich. W 2001 r. otrzymał nagrodę dla najlepszego dydaktyka w Ecole de technologie superieure. Był odpowiedzialny za projekt i konstrukcję laboratorium naukowo- badawczego w dziedzinie procesów cieplnych z zastosowaniem pary wodnej o wysokiej temperaturze i ciśnieniu – jedynym takim laboratorium uniwersyteckim w Ameryce Północnej. Jego dorobek naukowy to szereg artykułów publikowanych w renomowanych światowych pismach naukowych. Był członkiem komitetów organizacyjnych wielu specjalistycznych konferencji. Stanisław Kajl aktywnie współpracuje z macierzystym Wydziałem będąc członkiem komitetów naukowych prawie wszystkich konferencji organizowanych przez Instytut Klimatyzacji i Ogrzewnictwa. Z jego rekomendacji dwie osoby z Wydziału realizowały prace doktorskie w Uniwersytecie Ecole de technologie superieure w Montrealu. Więcej…
Karolczak
Tadeusz
Mechanicznego
1978
Pracę zawodową rozpoczął w WSM "PZL – Krotoszyn", obecnie MAHLE Polska Sp. z o.o. (Krotoszyn), gdzie pełnił wiele odpowiedzialnych funkcji zawodowych, a od 2004 r. funkcję Dyrektora Zakładu Produkcji Tulei. Prokurent Firmy, Pełnomocnik Zarządu ds. Zarządzania Jakością, Dyrektor Techniki. W roku 2000 obronił pracę doktorską w Instytucie Technologii Maszyn i Automatyzacji pt.:" Analiza czynników technologicznych wpływających na sposób wielkoseryjnej produkcji tulei cylindrowych". Bogate doświadczenie umożliwiło mu napisanie publikacji z zakresu produkcji tulei cylindrowych. Posiada w dorobku zawodowym projekty wynalazcze i racjonalizatorskie dotyczące usprawniania pracy odlewni i obróbki mechanicznej. Aktywnie współpracuje z Politechniką Wrocławską w rozwiązywaniu problemów naukowo-technicznych z zakresu skrawalności oraz wspólnym wdrażaniu technik Kaizen. Uczestniczy czynnie w seminariach i prezentacjach z zakresu Rapid Prototyping, szkoleniach branżowych z zakresu norm jakościowych serii ISO 9000, ISO 14000, VDA 6.1, QS 9000. W ramach współpracy studenci Wydziału Mechanicznego mają możliwość m.in. uczestniczenia w prezentacji procesów produkcyjnych w zakładach MAHLE. Więcej…
Marciniszyn
Bolesław
Inżynierii Sanitarnej
1976
Pracę zawodową rozpoczął od stanowiska kierownika gospodarki wodno-ściekowej w Zakładach ELMOT w Świdnicy, następnie przez 10 lat pracował w Okręgowej Dyrekcji Inwestycji w Świdnicy (pełnił funkcje inspektora nadzoru, a następnie dyrektora ds. technicznych). Działacz Solidarności, internowany w stanie wojennym. W latach 1993-1995 był Prezydentem Miasta Świdnica, a w roku 1998 był Wojewodą Wałbrzyskim. Od roku 1999 wspólnik w biurze Inżynierskim TEXEL, w latach 2008-2011 inspektor nadzoru przy budowie stadionu EURO 2012 we Wrocławiu. Do ważniejszych osiągnięć zawodowych należą: opracowanie i wdrożenie technologii odzyskiwania oleju ze zużytych chłodziw technicznych stosowanych w obróbce metali (1976-1979); projekt i wykonanie innowacyjnego pozyskiwania ciepła za pomocą pompy ciepła odnawialnego źródła pod dnem potoku Witoszówka w Świdnicy (2008); projekt ogrzewania za pomocą 12 sond pionowych i pompy ciepła 1800 m2 powierzchni podłogowej w kościele NMP w Świdnicy (2011). Mgr inż. Bolesław Marciniszyn od zakończenia studiów utrzymuje stałe kontakty zawodowe z macierzystym Wydziałem. Był współautorem i współrealizatorem projektu dydaktycznego – stała wystawa produktów firmy METALPLAST WAVIN. Brał udział w organizowaniu kilku zjazdów absolwenckich. Więcej…
Olbrych
Maciej
Mechaniczno-Energetycznego
1980
Jest wszechstronnym specjalistą z zakresu energetyki cieplnej. W latach 70-tych wykonywał prace pomiarowe i badawcze w zakresie termoenergetyki w Politechnice Wrocławskiej. W latach 1980-1990 realizował wspólnie z NOT prace pomiarowe, regulacyjne, projektowe, bilanse cieplne, szkolenia i egzaminowanie palaczy kotłów. Uczestniczył w pracach Polskiego Komitetu Normalizacyjnego w komisjach ds. naturalnych paliw i mechanicznej przeróbki węgla opracowujących i aktualizujących normy węglowe. Od roku 1980 związany jest zawodowo z Zespołem Elektrowni Pątnów-Adamów-Konin, gdzie od 2004 r. pełni funkcję Dyrektora ds. Koordynacji Remontów i Zarządzania Majątkiem. Jest przewodniczącym Komisji Kwalifikacyjnej powołanej przez URE przy ZE PAK S.A. Maciej Olbrych jest ambasadorem Wydziału Mechaniczno-Energetycznego w środowisku polskich elektrowni. Aktywnie wspiera Wydział w zakresie modernizacji programów nauczania, współpracuje w zakresie dokształcania kadry inżynieryjno-technicznej ZE PAK S.A.. Uczestniczy w Radzie Społecznej Wydziału, Radzie Społecznej Instytutu Techniki Cieplnej i Mechaniki Płynów. Współpraca z macierzystym Wydziałem w zakresie naukowo-technicznym dotyczy modernizacji urządzeń energetyki zawodowej. Więcej…
Pluciński
Paweł
Chemicznego
1976
Dr Paweł Pluciński urodził się w roku 1952 we Wrocławiu. Studiował Inżynierię Chemiczną na Wydziale Chemii Politechniki Wrocławskiej, gdzie w 1980 uzyskał stopień doktora (promotor: Prof. Maksymilan Pająk) i został zatrudniony na stanowisku asystenta, a następnie adiunkta. W roku 1985 podjął on pracę na Wydziale Chemii Uniwersytetu Technicznego w Monachium, gdzie w roku 1995 uzyskał stopień doktora habilitowanego z dziedziny Chemia Techniczna. Od 1998 pracuje na Wydziale Inżynierii Chemicznej Uniwersytetu w Bath (Wielka Brytania). Jest współautorem ponad 80 prac naukowych oraz dwudziestu jeden opracowań dla przemysłu, był promotorem szesnastu prac doktorskich (z czego dwóch z Polski). Ciągle współpracuje z Politechniką Wrocławską. W ostatnich latach był opiekunem trzech naszych studentów będących na stażu w ramach programu ERASMUS. Jego obecne zainteresowania naukowe obejmują projektowanie wielofunkcyjnych reaktorów chemicznych, podstawowe badania z zakresu katalizy chemicznej, oraz synteza i zastosowanie nano-katalizatorów w chemii organicznej i biotechnologii. Więcej…
Rzepecki
Jacek
Elektrycznego
1977
est bardzo zasłużonym i cenionym pracownikiem Huty Miedzi w Głogowie, z którą zawodowo związany jest od szeregu lat. Od roku 1989 pełni funkcję Kierownika Oddziału Rozdzielni i Stacji Elektroenergetycznych. Do ważniejszych osiągnięć zawodowych należą projekty: Zabezpieczenie silników asynchronicznych przed uszkodzeniem na skutek różnicy napięć fazowych (1987), Rozwiązanie sterowania i kontroli pracy noża gilotyny NTA 3150 (1988), Zastosowanie dławika zwarciowego typu BCAT do rozruchu silników 6kV M567 i M566 wentylatorów odpylni konwertorowej H-II (1999); Badania typu regulatora systemu elektroenergetycznego RSE typ 85 (1994). Aktywnie współpracuje z macierzystym Wydziałem w zakresie realizacji prac badawczych. Dzięki staraniom i dużemu wkładowi pracy Jacka Rzepeckiego, na terenie Huty Miedzi w Głogowie, przez 30 lat działała Terenowa Stacja Badań Izolatorów Politechniki Wrocławskiej. Badania prowadzone na tej Stacji, unikatowej nie tylko w skali kraju, bardzo przyczyniły się do rozwoju kadry naukowej Zakładu Wysokich Napięć Instytutu Podstaw Elektrotechniki i Elektrotechnologii Politechniki Wrocławskiej. Więcej…
Zabłocki
Andrzej
Górniczego
1967
Inż. Andrzej Zabłocki jest wybitnym inżynierem na arenie międzynarodowej. Od szeregu lat pełni ważne funkcje w światowej firmie Atlas Copco. Od 1992 r. jest prezesem Zjednoczenia Polskiego im. Ignacego Domeyki w Chile oraz wiceprezesem Unii Stowarzyszeń i Organizacji Polonijnych Ameryki Łacińskiej. Był członkiem zarządu Stowarzyszenia Inżynierów Górnictwa w Chile (2006-2009), doradcą prestiżowego miesięcznika górniczego "Mineria Chilena" (2007-2008). Bogate doświadczenie umożliwiło mu napisanie kilkudziesięciu publikacji w zakresie nowoczesnego drążenia tuneli i chodników, technologii wierceń i mechanizacji w górnictwie dla specjalistycznych pism w Chile, Polsce, Finlandii, Peru i Meksyku. Jest współautorem podręczników inżynierii górniczej publikowanych w Finlandii. W uznaniu pracy zawodowej i działalności społecznej otrzymał wiele odznaczeń, m.in. Krzyż Komandorski Orderu Zasługi RP (2004), Medal Uznania Izby Deputowanych Chile (2004), prestiżowy tytuł Górnika Roku 2008/2009 od ministerstwa górnictwa Chile. W 2011 r. został wyróżniony i nagrodzony przez Instytut Inżynierów Górnictwa w Chile. Aktywnie współpracuje z macierzystym Wydziałem zarówno w zakresie realizacji prac badawczych jak i dydaktyki. Inicjator podpisania umowy o współpracy pomiędzy Wydziałem Geoinżynierii Górnictwa i Geologii Politechniki Wrocławskiej i partnerskim wydziałem Uniwersytetu w Santiago Chile. Więcej…


Wyróżniony Absolwent Politechniki Wrocławskiej 2010

Andrulewicz
Krzysztof
Budownictwa Lądowego i Wodnego
1993
Po ukończeniu studiów pracował w firmach budowlanych (Budexpol, BPL), a obecnie pełni funkcję Prezesa Zarządu Skanska S.A. Uczestniczył aktywnie w tworzeniu Grupy Firm Budowlanych działających na rzecz bezpieczeństwa w budownictwie. Członek Rady Polskiego Związku Pracodawców Budownictwa. W ramach współpracy Wydziału z firmą SKANSKA od kilku lat odbywają się coroczne spotkania ze studentami, związane z rekrutacją na praktyki zawodowe. Firma uczestniczy także w sponsorowaniu konferencji organizowanych na Wydziale oraz działalności studenckiej (m.in. rajdy budowlańca).
Arlet
Zdzisław
Chemiczny
1969

Od roku 2000 jest dyrektorem zakładu Fiat Auto Poland S.A. w Tychach. W tym czasie produkowane samochody uzyskały zaszczytne tytuły samochodów roku: -model Panda- europejski tytuł „Samochód Roku 2004”; – model Fiat 500 – europejski tytuł „ Samochód Roku 2007”. Zarządzany przez niego Zakład dołączył do prestiżowego grona przedsiębiorstw „Word Class Manufacturing” (w 2007 r. Brązowy Medal i w 2009 r. Srebrny Medal).

Utrzymuje kontakt z Instytutem Technologii Nieorganicznej i Nawozów Mineralnych (I-26) Politechniki Wrocławskiej, współpracował w zakresie technologii kwasu azotowego.

Bugajski
Witold
Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii
1980
Od szeregu lat pełni ważne funkcje w strukturach KGHM Polska Miedź S.A.: był dyrektorem kopalni Rudna, wiceprezesem Zarządu KGHM Polska Miedź S.A., obecnie pełni funkcję Dyrektora Generalnego ds. Produkcji. Do osiągnięć zawodowych zaliczyć należy kilkanaście publikacji, kilkanaście rozwiązań patentowych, nagrodę II stopnia Naczelnej Organizacji Technicznej za najwybitniejsze osiągnięcia w dziedzinie techniki, opracowanie i skuteczne zrealizowanie Programu Restrukturyzacji i Obniżki Kosztów w KGHM Polska Miedź S.A. O/ZG Rudna. Współpracuje z macierzystym Wydziałem w zakresie realizacji prac badawczych i wspólnego rozwiązywania problemów górnictwa miedziowego, był członkiem Społecznej Rady Wydziału Górniczego, aktywnie działa na rzecz absolwentów Wydziału pracujących w KGHM.
Dudziński
Krzysztof
Mechaniczno-Energetyczny
1973

Obecnie jest Prezesem Zarządu TurboCare Sp. z o.o. Do osiągnięć zawodowych należy utworzenie Spółek Prawa Handlowego: WIBREM Sp. z o.o. (1991), Pruftechnik- Wibrem Sp. z o.o. (1999), TurboCare Sp. z o.o. (2004), Osborne Engineering Sp z o.o. (2007), kontrola i nadzór nad ich działalnością oraz rozwojem.

Współpracuje z PWr w zakresie: organizowania dla studentów sesji edukacyjnych związanych z technologiami remontowymi turbin parowych, organizowania praktyk studenckich, organizowania studiów podyplomowych, tworzenia ekspertyz i opinii technicznych. Firma TurboCare, której pan K. Dudziński jest prezesem, współpracuje z Instytutem Materiałoznawstwa i Mechaniki Technicznej PWr w zakresie dydaktyki, badań naukowych i ekspertyz. Wspólne prace badawcze doprowadziły m. in. do opracowania technologii obróbki cieplnej wielkogabarytowych korpusów turbin energetycznych oraz jej wdrożenia i realizacji w RAFAKO (Racibórz).

Jackiewicz
Mariusz
Budownictwa Lądowego i Wodnego
1974

W 1978 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych, pracował na Wydziale jako asystent, a następnie adiunkt. W 1979 r. przeszedł do pracy w przemyśle związanym z budownictwem m.in. przez wiele lat kierując rozwojem i działalnością firmy DEITERMANN-Polska.

Od wielu lat pracując w różnych firmach związanych z budownictwem wspiera działalność Instytutów macierzystego Wydziału poprzez sponsorowanie konferencji naukowych, współpracuje w zakresie nowych materiałów i technologii (prace badawcze w zakresie kompozytów do wzmacniania konstrukcji murowych i żelbetowych) oraz wspomaga działalność środowiskową studentów. Jest autorem i współautorem kilkudziesięciu publikacji i opracowań, w tym przygotowanych we współpracy z Wydziałem BLiW.

Jagiełło
Zbigniew
Informatyki i Zarządzania
1989
Od 2009 r. Prezes Zarządu Banku PKO BP S.A. Członek Zarządu Związku Banków Polskich. W latach 2001 – 2009 związany z Grupą Pioneer: od 2001 roku pełnił funkcję Prezesa Zarządu Pioneer Pekao Towarzystwa Funduszy Inwestycyjnych S.A., a od 2005 równolegle – funkcję Prezesa Zarządu Pioneer Pekao Investment Management S.A. Aktywnie zaangażował się w rozwój i promocję wysokich standardów rynku finansowego w Polsce. Doceniono go za to w konkursie „Lider Polskiego Biznesu 2007” organizowanym przez BCC, w tym samym roku został laureatem Orła „Rzeczpospolitej”. Za propagowanie idei społecznej odpowiedzialności biznesu wyróżniony został w 2008 r. Medalem Solidarności Społecznej. Odznaczony przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Juszczyk
Andrzej
Elektryczny
1989

Pracuje obecnie w AREVA T&D Sp. z o.o., po wieloletniej pracy w tej czołowej krajowej firmie branży automatyki elektroenergetycznej osiągnął wysoką pozycję zawodową.

Opracował założenia oraz algorytmy w 6 projektach nowych urządzeń elektroenergetycznej automatyki zabezpieczeniowej – urządzenia te zostały wdrożone do produkcji w AREVA, ALSTOM, REFA i zainstalowane w różnych krajach na świecie, w 1999 r. otrzymał nagrodę Prezesa Rady Ministrów za "Wybitne Krajowe Osiągnięcie Naukowo- Techniczne", otrzymał trzecie miejsce w konkursie im. prof. M. Pożaryckiego na najlepsze artykuły w 2009 r. w czasopismach z zakresu elektryki. Z wydziałem Elektrycznym współpracuje od początku swojej pracy zawodowej. Współpraca ta obejmuje m.in.: wspólne badania naukowe, przekazywanie Politechnice sprzętu do celów dydaktycznych w formie darowizn od firmy REFA S.A. oraz ALSTOM T&D, zainicjowanie wieloletniej bezpośredniej współpracy badawczo-naukowej Instytutu Energoelektryki z AREVA T&D Stafford w UK, wspólne publikacje z pracownikami Instytutu Energoelektryki, organizowanie praktyk studenckich, wykłady dla studentów, sponsoring związany z konkursem na najlepszą pracę dyplomową, współpromotorstwo prac dyplomowych i udostępnianie niezbędnych materiałów, uczestnictwo w Radzie Programowej Wydz. Elektrycznego.

Kozłowski
Witold
Budownictwa Lądowego i Wodnego
1988
W latach 1989 do 1996 pracował na terenie Niemiec Zachodnich prowadząc budowy w zakresie stanów surowych. Od 1996 r. pracuje w firmie Dyckerhoff Polska na stanowisku Dyrektora Techniczno- Handlowego. W firmie Dyckerhoff jest odpowiedzialny za dział betonu towarowego, który został przy jego udziale zbudowany na terenie Polski. W 1999 r. był jednym z założycieli Stowarzyszenia Producentów Betonu Towarowego w Polsce, w którym jest obecnie Wiceprezesem. Od szeregu lat czynnie współpracuje z macierzystym Wydziałem w zakresie prowadzenia badań betonu i opracowywania betonów specjalnych, wspiera konferencje naukowe organizowane przez jednostki Wydziału, umożliwia studentom odbywanie praktyk zawodowych oraz wspiera ich działalność środowiskową.
Lesisz
Marek
Chemiczny
1977
Jest obecnie Prezesem Zarządu LOTOS Biopaliwa Sp. z o.o. Od początku kariery zawodowej jest związany z przemysłem rafineryjnym, w którym przeszedł drogę od stażysty do Prezesa Zarządu- Dyrektora Naczelnego Rafinerii Czechowice S.A. Jest jednym z twórców LOTOS Biopaliwa Sp. z o.o. i uznanym specjalistą z zakresu technologii rafineryjnych oraz organizacji i zarządzania firmami przemysłu naftowego. Współtwórca 9 patentów, posiada wiele odznaczeń państwowych i branżowych. Zarządzana przez niego firma od wielu lat współpracuje z Wydziałem Chemicznym PWr.
Minch
Marek
Inżynierii Sanitarnej
1973
Karierę zawodową rozpoczął w Societe de Construction et D’Entreprises Generale „Socol” w Brukseli. Następnie pracował we Wrocławskim Biurze Budownictwa Przemysłowego oraz w firmach: KMW Engineering, TKT Polska i LSMW. Obecnie pracuje w polskim oddziale firmy M+W Process Industries Sp. z o.o., na stanowisku dyrektora Oddziału w Warszawie. Do najważniejszych osiągnięć w pracy zawodowej należą projekty instalacji klimatyzacji, sanitarnych i mediów technologicznych dla Zakładów Wapienniczych w Karbali w Iraku, projekt klimatyzacji Rotundy Panoramy Racławickiej we Wrocławiu, projekty klimatyzacji i wentylacji nowych lotnisk w Monachium i Atenach, projekt klimatyzacji hotelu Marriott w Warszawie oraz projekt klimatyzacji nowej siedziby wydawnictwa Axel Springer Verlag w Hamburgu. Projektował oraz współpracował przy projektowaniu i realizacji wielu obiektów biurowych, komercyjnych oraz przemysłowych na terenie Polski i Europy. Jest rzeczoznawcą PZiTS w zakresie instalacji sanitarnych, cieplnych i wentylacyjnych. Współpracuje z Politechniką Wrocławską przy organizacji corocznych zjazdów absolwentów. Jako prezes firmy TKT Polska SA, był głównym sponsorem obchodów 50-lecia Wydziału Inżynierii Sanitarnej.
Piotrowski
Tomasz
Architektury
1975
Autor lub współautor 74 projektów, m.in. Amerykańskiej Szkoły w Warszawie. Specjalizuje się przede wszystkim w architekturze obiektów infrastruktury komunikacyjnej – mostów, kładek pieszych, stacji kolejowych. Od roku 1978 jest jednym z czterech dyrektorów renomowanego biura projektów H2L2 Architects / Planners w Filadelfii (USA), kieruje ponadto filią biura w Nowym Jorku. Jest członkiem American Institute of Architecture, American Institute of Highway Engineers, International Association of Bridge and Structural engineers, SARP. Utrzymuje ścisłe kontakty z Wydziałem Architektury Politechniki Wrocławskiej, wielokrotnie gościł na Wydziale wygłaszając wykłady dla studentów na tematy związane z estetyką i architekturą projektów mostowych.
Rabek
Jan
Chemiczny
1958
Ukończył Technologię Tworzyw Sztucznych. Jest uznanym w Polsce i na świecie specjalistą w dziedzinie fizykochemii polimerów, a zwłaszcza procesów fotochemii polimerów o bardzo dużym dorobku publikacyjnym i doświadczeniu badawczym. Przez ostatnie 35 lat był profesorem w Królewskim Instytucie Technologicznym i Karolińskim Instytucie Medycznym w Sztokholmie oraz w Uniwersytecie Technologiczno-Przyrodniczym w Bydgoszczy. Wykładał na uczelniach w Polsce, Szwecji, Francji, Chinach i Japonii. Pracując za granicą nie zerwał kontaktu z macierzystą Uczelnią. Efektem współpracy z PWr jest m.in. doktorat honoris causa PWr przyznany dla prof. Bengt Ranby z The Royal Institute of Technology w Sztokholmie, który zapraszał na staże naukowe pracowników PWr. W latach 70-90 przywoził książki naukowe, będące w tym czasie trudnodostępne na polskich uczelniach. Brał czynny udział w konferencjach naukowych organizowanych przez Instytut I-27, na których dzielił się swoimi doświadczeniami naukowymi.
Roth
Wiesław
Chemiczny
1977
Specjalizował się w spektroskopii związków koordynacyjnych pod kierunkiem Prof. Adama Barteckiego w Instytucie Chemii Nieorganicznej i Pierwiastków Rzadkich. Światowej sławy specjalista w dziedzinie syntezy zeolitów, pracownik ośrodków badawczych Mobil i ExxonMobil w latach 1988-2009.Współodkrywca nowej klasy materiałów, Mesoporowatych Sit Molekularnych MCM- 41 i M41S. Dwie pionierskie prace (w Nature i JACS), są cytowane około 13000 razy od 1992 roku. Odkrycie zostało wyróżnione prestiżową nagroda International Zeolite Association – D.W. Breck Award w 1994 r. przyznawaną za największe osiągnięcia z ostatnich lat w dziedzinie zeolitow. W 2008 r. otrzymał nagrodę Research and Development Council of New Jersey im. Thomasa Alva Edisona za patent 5,108,725 “Synthesis of Mesoporous Materials”. Jeden z pionierów badań odkrywania i rozwijania warstwowych precursorów zeolitów, autor pierwszej pracy przeglądowej. Jego osiągnięcia należą do najwyższej klasy światowej. Współpracuje z Zakładem Modelowania Molekularnego i Chemii Kwantowej Politechniki Wrocławskiej.
Sozański
Marek
Inżynierii Sanitarnej
1966
Ukończył specjalność Urządzenia Sanitarne. Karierę zawodową rozpoczął na Politechnice Wrocławskiej, obecnie pracuje na Politechnice Poznańskiej na stanowisku profesora. Współautor dwóch patentów, 44 wdrożeń technologicznych, autor książek branżowych, 77 pozycji w tym 31 w czasopismach PAN i zagranicznych. Otrzymał 4 nagrody Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz 12 nagród Rektora Politechniki Wrocławskiej. Utrzymuje związek z macierzystym Wydziałem m.in. poprzez współorganizowanie konferencji naukowych.
Szulc
Waldemar
Mechaniczno-Energetyczny
1982

Swoją działalność zawodową związał z energetyką. Jest członkiem Zarządu PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna S.A., ekspertem w zespołach roboczych Izby Gospodarczej Ciepłownictwo Polskie, Przewodniczącym Komisji egzaminacyjnej w zakresie uprawnień energetycznych w SEP Oddział w Bełchatowie, Przewodniczącym Rady Regionalnej we Wrocławiu Izby Gospodarczej Ciepłownictwo Polskie, Członkiem Rady IGCP w Warszawie. Jego aktywność przejawia się w popieraniu rozwoju innowacyjnych technologii energetycznych, dążeniu do minimalizacji oddziaływania na środowisko i klimat, wspieraniu kooperacji nauki i gospodarki, wdrażaniu innowacyjnych technik produkcji czystej energii.

Brał czynny udział w pracach Instytutu Techniki Cieplnej i Mechaniki Płynów PWr poprzez popieranie inicjatyw wdrażania innowacyjnych technik spalania paliw. Patronował projektowi operacyjnemu w dziedzinie efektywności bloków energetycznych opalanych węglem brunatnym. Zainicjował i podpisał porozumienie o współpracy pomiędzy PWr a Elektrownią Bełchatów. Czynnie uczestniczy w działalności Instytutu.

Wielicki
Tomasz
Informatyki i Zarządzania
1973

Doktorat w zakresie organizacji badań naukowych i symulacji komputerowej obronił w Instytucie Organizacji i Zarządzania PWr. Jest profesorem informacyjnych systemów zarządzania w Craig School of Business, California State University, Fresno, USA, dyrektorem Digital Economy Center w CSUF oraz byłym Dziekanem Wydziału Systemów Informacyjnych i Nauk Decyzyjnych na tej uczelni. W roku akademickim 1998/1999 został laureatem Stypendium Fulbrighta w kategorii Senior Scholars wykładając gościnnie na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Głównej Szkole Handlowej w Warszawie. W latach stanowisku profesora nadzwyczajnego w Głównej Szkole Handlowej w Warszawie. W latach 1993-1996 jako dyrektor projektu finansowanego przez Departament Stanu USA doprowadził do powstania w Nowym Sączu pierwszej prywatnej szkoły biznesu w Polsce. Jest autorem ponad 80 publikacji z zakresu systemów informacyjnych zarządzania, e-learningu, systemów wspomagania decyzji oraz TQM.

Utrzymuje ścisłe kontakty naukowe z macierzystym Wydziałem, a w szczególności z instytutowym Zakładem Systemów Zarządzania i Marketingu, aktywnie uczestnicząc w pracach badawczych, zwłaszcza w zakresie analizy struktur i procesów zarządzania w gospodarce. Dzięki jego działalności na polu nauki w USA, 15 polskich pracowników naukowych znalazło się na stażach lub etatach dydaktycznych w California State University.

Włodyga
Jacek Tadeusz
Inżynierii Sanitarnej
1966
Mgr inż. urządzeń sanitarnych. Obecnie pracuje w Starostwie Powiatowym w Jeleniej Górze na stanowisku Starosty Jeleniogórskiego. Współautor dwóch patentów, uhonorowany Nagrodą II Stopnia Ministra Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa za pracę „Technologia biodegradacji zanieczyszczeń organicznych emitowanych w procesach formowania płyt wiórowych w pełnej skali przemysłowej”. Członek Zarządu Polskiego Związku Narciarskiego, Międzynarodowej Federacji Narciarskiej FIS, autor projektów profili skoczni w Austrii, Zakopanem, Karpaczu i Wiśle. W roku 2008 otrzymał nagrodę Centrum im. Adama Smitha „Najbardziej Podziwiany Starosta 2008 r.”. Współpracuje z Politechniką Wrocławską w Jeleniej Górze w zakresie organizacji sympozjów, konferencji naukowych i spotkań.

 

Wyróżniony Absolwent Politechniki Wrocławskiej 2009

 

Nowak
Andrzej
Podstawowych Problemów Techniki
1977

W 1977 r. ukończył Wydział Podstawowych Problemów Techniki ze specjalnością: matematyka stosowana, a w 1981 r. uzyskał doktorat z nauk matematycznych. W 1993 r. habilitował się w Instytucie Matematyki UWr, w 2004 r. – uzyskał tytuł profesora. Jest dyrektorem Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Nysie.

Wybitny znawca aplikacji matematyki w ekonomii, który stosuje wyniki analizy funkcjonalnej do opisu procesów stochastycznych i teorii gier. Jego osiągnięcia w badaniu gier dynamicznych, w szczególności stochastycznych, znacznie wzbogaciły wiedzę o możliwościach stosowania takich modeli.

Członek Komitetu Matematyki PAN, komitetów redakcyjnych specjalistycznych czasopism o światowym zasięgu: Matematyka Stosowana, MMOR i innych. Przewodniczący komitetu programowego IX Sympozjum w Adelajdzie (Australia) powołany przez Int. Society of Dynamic Games, członek komitetu organizacyjnego XIII Sympozjum we Wrocławiu w 2008 roku.

Wieczorek
Piotr Paweł
Chemiczny
1978

W 1978 r. ukończył Wydział Chemiczny, specjalizując się w fizykochemii polimerów.

Po doktoracie w Instytucie Technologii Organicznej i Tworzyw Sztucznych PWr podjął pracę naukową na Uniwersytecie Opolskim. W 2001 r. habilitował się, a w 2008 r. uzyskał tytuł profesora.

Jego badania dotyczą zastosowania membran ciekłych do rozdziału substancji organicznych, zwłaszcza w analizie chemicznej i środowiskowej, w analizie ksenobiotyków i produktów ich degradacji w próbkach środowiskowych, medycznych i w żywności, a także w analizie produktów naturalnych w próbkach żywności i ziół.

Laskownicki
Stefan
Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii
1991

W 1991 r. ukończył Wydział Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii ze specjalnością: technika podziemnej eksploatacji złóż.

Współtwórca wynalazków i wzorów użytkowych, np. elektronicznego miernika rozwarstwienia górotworu w wyrobiskach górniczych, żerdzi kotwiowej, obudowy podporowej. Opracował też sposób eksploatacji złóż minerałów użytecznych systemem komorowo-filarowym z lokowaniem skały płonnej w wybranej przestrzeni. Od 2002 r. jest prezesem Koła Terenowego Stowarzyszenia Absolwentów Wydziału Górniczego PWr przy KGHM Polska Miedź SA. Utrzymuje ścisłe kontakty naukowe i badawcze z macierzystym wydziałem. Obecnie jest głównym inżynierem górniczym w KGHM Polska Miedź SA Oddział ZG "Rudna", gdzie kieruje projektem "Głogów Głęboki – Przemysłowy".

Nauka
Krzysztof
Podstawowych Problemów Techniki
1980
W 1980 r. ukończył studia z fizyki stosowanej na Wydziale Podstawowych Problemów Techniki PWr, w 1985 r. uzyskał doktorat z fizyki półprzewodników w Massachusetts Institute of Technology (Cambridge, USA). Zajmuje się badaniem metod otrzymywania materiałów i ich zastosowaniem w nowoczesnych urządzeniach elektronicznych. Wprowadził nowoczesną metodę kontrolowania defektów w krzemie i wiele rozwiązań do technologii druku opartych na materiałach organicznych. Zastosował nanokrystaliczne materiały półprzewodnikowe do wytwarzania urządzeń elektronicznych, kropek kwantowych z Ge i GeSi. Zajmował się też ich aplikacją do urządzeń na bazie krzemu. Ma 24 patenty, ok. 170 publikacji w czasopismach technicznych, jest członkiem redakcji "Material Science". Zajmuje stanowisko samodzielnego badacza i kierownika działu naukowo-badawczego w Laboratorium Hewletta-Packarda w Palo Alto (CA, USA).
Walczak
Piotr
Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii
1985

W 1985 r. ukończył Wydział Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii ze specjalnością: technika podziemnej eksploatacji złóż. Jest dyrektorem i pełnomocnikiem Zarządu KGHM Polska Miedź SA Oddział ZG "Rudna".

Współtwórca patentu "system eksploatacji komorowo filarowy z ugięciem stropu i ruchomym filarem zamykającym", za który otrzymał tytuł Dolnośląskiego Wicemistrza Techniki (nagroda NOT z 2002 r.). Ratownik górniczy od 22 lat, kapitan zespołu, który w 2002 r. w Reno w USA wywalczył tytuł wicemistrza świata w Ratownictwie Górniczym. Trener zespołu, który w 2004 r. na Międzynarodowych Zawodach Ratowniczych w Głogowie zdobył mistrzostwo. Generalny dyrektor górniczy III stopnia.

Bryja
Zbigniew
Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii
1982

W 1982 r. ukończył Wydział Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii ze specjalnością: technologia eksploatacji złóż. Obecnie jest prezesem Zarządu PAK Górnictwo Spółka z o.o.

W przemyśle doszedł do stanowisk: głównego inżyniera Wydziału Mechaniki Górotworu i Obudowy, dyrektora ds. przygotowania produkcji, dyrektora naczelnego kopalni, dyrektora generalnego górnictwa, a wreszcie dyrektora generalnego ds. inwestycji i rozwoju w KGHM Polska Miedź SA. Był inicjatorem i współorganizatorem "Pierwszych dni Politechniki Wrocławskiej w KGHM Polska Miedź SA" w 2005 r. Ma uprawnienia kierownika ruchu zakładu górniczego i honorową godność Dyrektora Generała Górnictwa II stopnia. Współpracuje z uczelniami technicznymi, dzieląc się wiedzą pozyskaną w kraju i za granicą.

Rajca
Andrzej
Chemiczny
1981

W 1981 r. ukończył Wydział Chemiczny ze specjalnością: chemiczna technologia organiczna.

W 1985 r. uzyskał doktorat na Uniwersytecie Kentucky, gdzie pracował nad syntezą i spektroskopią magnetycznego rezonansu jądrowego (NMR). W 1988 r. rozpoczął pracę na Wydziale Chemicznym Uniwersytetu w Kansas jako assistant professor. Od 1992 r. jest profesorem Uniwersytetu Stanu Nebraska.

Jego badania służą poszukiwaniu nowych organicznych materiałów i biomateriałów, zwłaszcza chiralnych związków i magnetycznych biomateriałów wykorzystywanych w medycynie jako kontrasty do badań tomograficznych (Magnetic Resonance Imaging, MRI). Opublikował ok. 100 prac w renomowanych czasopismach, w tym ponad 40 w "Journal of American Chemical Society". Przyniosły mu one ok. 2100 cytowań.

Lange
Grzegorz
Mechaniczno-Energetyczny
1974

W 1974 r. ukończył Wydział Mechaniczno-Energetyczny, specjalność: energetyka przemysłowa. W 1982 r. uzyskał doktorat.

Organizował budowę zakładu przemysłowego firmy Viessmann w Legnickiej Strefie Ekonomicz- nej, tworzył struktury firmy Viessmann w Polsce, na Litwie, Łotwie, w Estonii i Kazachstanie. Zaprojektował i uruchamiał kotłownię parową na platformie wiertniczej Baltic Beta. Organizował szkolenia projektantów oraz pracowników firm instalacyjnych i przedsiębiorstw energetyki cieplnej z projektowania, montażu i obsługi urządzeń nowoczesnej techniki grzewczej. Trzykrotnie uzyskał tytuł Złotego Instalatora w konkursie "Złoty Instalator dla Najlepszych", przyznawanego przez Polską Korporację Techniki Sanitarnej, Grzewczej, Gazowej i Klimatyzacji.

Mościcka-Grzesiak
Hanna
Elektryczny
1958

W 1958 r. ukończyła Wydział Elektryczny ze specjalnością: technologia i materiałoznawstwo elektryczne.

Zawodowo związana z Wydz. Elektrycznym Politechniki Poznańskiej, gdzie osiągnęła stanowisko profesora zwyczajnego (1992). Zajmując się elektrotechniką, specjalizuje się w technice wysokich napięć i materiałoznawstwie elektrycznym. Była koordynatorką międzynarodowego projektu badawczego Reliable Diagnostic of HV Transformers Insulation for Safety Assurance of Power Transmission System i Centrum Doskonałości – Centre of Excellence in Generation, Transmission and Distribution of Electric Energy. Od lat aktywnie uczestniczy w pracach PAN: Komisji Nauk Elektrycznych, Sekcji Elektrotechnologii Komitetu Elektrotechniki, Sekcji Wielkich Mocy i Wysokich Napięć Komitetu Elektrotechniki. Jest członkiem IEEE – Dielectrics and Electrical Insulation.

Kasztenny
Bogdan
Elektryczny
1989

W 1989 r. ukończył Wydział Elektryczny na kierunku Elektrotechnika i specjalności: elektroenergetyczna automatyka zabezpieczeniowa. Doktoryzował się w Instytucie Elektroenergetyki PWr (1992).

Spędził cztery lata na amerykańskich uniwersytetach i 11 w znanych firmach w Kanadzie.

Uzyskał wiele patentów, część jego rozwiązań została wdrożona do produkcji. Przyniosło mu to prestiżową nagrodę Thomasa Edisona za wynalazczość. Aktywnie uczestniczy w pracach IEEE Power Kierował ponad 10 projektami prowadzącymi do powstania nowych urządzeń (wdrożonymi do produkcji w GE Multikin i zainstalowanymi w całym świecie) i projektem HardFiber ("Brick") "Światłowodowy system przetwarzania informacji w stacji elektroenergetycznej". Ma 16 patentów i zgłoszeń patentowych w USA, Kanadzie i Europie. Od 2009 r. zatrudniony w firmie Schweitzer Engineering Laboratories w Kanadzie.

Diakun
Andrzej
Elektryczny
1984

W 1984 r. ukończył Wydział Elektryczny, wybierając jako kierunek Elektrotechnikę ze specjalnością: elektroenergetyka i automatyka stosowana.

Współtwórca firmy ELEKTROTIM S.A., którą do dziś kieruje jako prezes zarządu. W 2007 r. firma weszła na Giełdę Papierów Wartościowych w Warszawie. Jako społecznik wspiera szkolnictwo średnie we Wrocławiu: zainicjował konkurs dla uczniów szkół średnich i walnie przyczynił się do reaktywacji Technikum Elektrycznego we Wrocławiu. Od wielu lat związany z Wydziałem Elektrycznym, inicjował otwarcie studiów podyplomowych "Projektowanie instalacji i urządzeń elektrycznych wspomagane komputerowo".

Kinal
Edward
Mechaniczno-Energetyczny
1970
W 1970 r. ukończył Wydział Mechaniczno-Energetyczny ze specjalnością: maszyny i urządzenia energetyczne. Związany zawodowo z budową Elektrowni Opole. Członek i sekretarz jej rady nadzorczej (1991-2003), założył tam Związek Zawodowy Kierownictwa i Dozoru oraz Koło SEP nr 5. Członek Komisji Kwalifikacyjnej Urzędu Regulacji Energetyki do stwierdzania kwalifikacji związanych z dozorem i eksploatacją urządzeń, sieci i instalacji energetycznych. Zaangażowany w przebudowę Starej Kotłowni Politechniki Wrocławskiej, członek zespołu nadzorującego przebieg inwestycji. W latach 2005-2008 brał udział w pracach badawczych, których efektem był niskoemisyjny palnik pyłowy (o emisji NOx poniżej 160 mg/Nm3).
Lewicki
Zbigniew
Inżynierii Sanitarnej
1970
W 1970 r. ukończył Wydział Inżynierii Sanitarnej ze specjalnością: zaopatrzenie w wodę i unieszkodliwianie ścieków i odpadów. W 1980 r. obronił pracę doktorską Ocena sprawności czynnych sieci wodociągowych na podstawie badań terenowych. Autor lub współautor ok. 50 artykułów i publikacji, 23 prac badawczych i usługowych, 25 programów komputerowych i aplikacji dydaktycznych, 190 opracowań technicznych. Pełni funkcje: rzeczoznawczy ministra ochrony środowiska, zasobów naturalnych i leśnictwa, biegłego z zakresu oceny oddziaływania na środowisko i postępowania wodnoprawnego, specjalisty usług technicznych w branży sanitarnej NOT Oddział Wojewódzki w Zielonej Górze. Utrzymuje ścisłe kontakty z macierzystym wydziałem.
Oleszkiewicz
Jan A.
Inżynierii Sanitarnej
1966

W 1966 r. ukończył Wydział Inżynierii Sanitarnej, kierunek: Inżynieria sanitarna, ze specjalnością: technologia wody i ścieków.

Studiował także na Vanderbilt University (Nashville, USA), gdzie uzyskał magisterium (M.Sc.,1972) z ochrony wód i doktorat (Ph.D., 1974) z inżynierii środowiska. Pracuje na University of Manitoba.

Pełnił funkcje: dyrektora Regionu Zachodniej Kanady w Kanadyjskim Stowarzyszeniu ds. Ochrony Wód, redaktora i członka redakcji wielu czasopism oraz członka komitetu naukowego. Współpracuje z uczelniami na całym świecie jako konsultant i wykładowca. Odnosi sukcesy jako konsultant i wdrożeniowiec, pełniąc zadania kierownika naukowego, głównego doradcy i kierownika projektu. Autor lub współautor 134 artykułów, 213 referatów i wielu materiałów konferencyjnych. Dwukrotnie odznaczony Złotym Medalem Ministra Ochrony Środowiska RP i nadaną przez Manitoba Round Table on Environmental and Economy Nagrodą Premiera za Badania.

 

Wyróżniony Absolwent Politechniki Wrocławskiej 2008

 

Borkowski Józef Mechanicznego 1969
Dyrektor Instytutu Niekonwencjonalnych Technologii Hydrostrumieniowych Politechniki Koszalińskiej oraz Kierownik Katedry Inżynierii Mechanicznej Przez dwie kandencje pełnił zaszczytną funkcję Rektrora Politechniki Koszalińskiej. Wybitny dydaktyki i wychowawca wielu inżynierów. Utrzymuje ścisłe kontakty z macierzystym Wydziałem.
Burkowski Andrzej Inzynierii Sanitarnej 1970
Prezes i Dyrektor Generalny Szczecińskiej Energetyki Cieplnej Sp. z o.o. Wybitny fachowiec w specjalności ogrzewnictwo i ciepłownictwo. Organizator cyklicznej Ogólnopolskiej Konferencji Ciepłowników, w której udział brali pracownicy W7 PWr. Współpracuje z Katedrą Klimatyzacji i Ciepłownictwa W7 PWr.
Dziedzicki Jan Mechaniczno-Energetycznego 1965
Dyrektor Techniczny Turbocare Wrocław Sp. z o.o. Wybitny fachowiec z dziedziny remontów maszyn energetycznych. Współpracuje z Instytutem Techniki Cieplnej i Mechaniki Płynów. Organizator i gospodarz praktyk wakacyjnych dla studentów PWr.
Dzięgielewski Benedykt Inżynierii Sanitarnej 1975
Profesor Southern Illinois University at Carbondale – Department of Geography and Environmental Resources. Współpracuje z Wydz. Inżynierii PWr, bierze udział w cyklicznych konferencjach, wygłasza wykłady dla pracowników i studentów, a także wzbogaca zbiory zbiory biblioteczne Wydziału o czasopisma i książki amerykańskie.
Graczyk Piotr Podstawowych Problemów Techniki 1985
Profesor w Instytucie Matematyki Uniwersytetu d'Angers we Francji. Wybitny specjalista w zakresie analizy harmonicznej i teorii potencjału. Współpracuje z Instytutem Matematyki i Informatyki PWr w ramach programu Erasmus- Sokrates.
Kotełko Błażej Informatyki i Zarządzania 1995
Dyrektor ds. Oprogramowania w firmie InsERT. Współpracuje z Wydz. Informatyki i Zarządzania w zakresie: przekazywania produkótw firmy InsERT dla potrzeb dydaktyki, prowadzenia wykładów dla studentów , organizacji konkursu informatycznego "Odkrywcy z kasą", sponsorowania ( 2004 r.) Konkursu na najlepszego studenta, organizacji praktyk specjalistycznych.
Mazurkiewicz Adam Mechanicznego 1976
Dyrektor Instytutu Technologii Eksploatacji Państwowego Instytutu Badawczego w Radomiu. Członek Prezydium i Sekretarz Komitetu Budowy Maszyn PAN. Wybitny specjalista z obszaru budowy i eksploatacji maszyn, inżynerii materiałowej i metodologii badań naukowych. Utrzymuje ścisłe kontakty z Wydziałem Mechanicznym PWr.
Napierała Piotr Budownictwa Lądowego i Wodnego 1983
Prezes Zarządu Przedsiębiorstwa Castellum Sp. z o.o. Wybitny znawca historii pałaców i zespołów pałacowo-ogrodowych Kotliny Jeleniogórskiej Współpracuje z Instytutem Budownictwa uczestnicząc i współfinansując (firma Castellum) organizowane Wiosenne Szkoły Fizyki Budowli. Członek Komitetu Organizacyjnego Konferencji REMO'2000 współorganizowanej przez Instytut Budownictwa.
Nowicki Krzysztof Elektrycznego 1974
Dyrektor PKP Energetyka Sp. z o.o., Prezes Oddziału Wrocławskiego SEP. Prowadzi szeroką współpracę z Wydz. Elektrycznym i Instytutem Energoelektryki PWr Uczestniczy w pracach Rady Programowej Wydziału Elektrycznego, współpracuje przy organizacji konferencji naukowo-technicznych, organizuje praktyki dla studentów, szkolenia zawodowe, konkursy na najlepsze prace dyplomowe.
Roter Marek Podstawowych Problemów Techniki 1985
Dyrektor Generalny Polskiego Oddziału Microsoft. Wcześniej dyrektor Enterprise Systems Group w Hewlett Packard Polska. Utrzymuje kontakt z macierzystym Wydziałem.
Salata Romuald Geoinżynierii Górnictwa i Geologii 2005
Wiceprezes Zarządu i Dyrektor Techniczny KWB Turów S.A. Członek rady Naukowej Poltegoru i Komitetu Sterującego Zagosp. Legnickiego Zagłębia Górniczo- Energetycznego Utrzymuje ścisły kontakt z Wydziałem Geoinżynirii Górnictwa i Geologii PWr w zakresie współpracy naukowo-badawczej
Sas Józef Chemii 1977
Zastępca Dyrektora ds. Naukowych Instytutu Nawozów Sztucznych w Puławach. Zajmuje się organizowaniem i koordynacją badań, współpracą Instytutu z przemysłem, innymi Instytutami, w tym resortu Rolnictwa, Wyższymi Uczelniami i placówkami PAN. Bieże udział w opracowaniu i wdrażaniu wielu rozwiązań technicznych z dziedziny technologii chemii nieorganicznej.
Suchy Marek Budownictwa Lądowego i Wodnego 1984
Dyrektor i właściciel Biura Projektów Dróg i Mostów BBKS-Projekt. Główny projektant ważnych i prestiżowych obiektów infrastruktury transportowej w Polsce. Współpracuje z Instytutem Inżynierii Lądowej w zakresie technologii budowy obiektów drogowo-mostowych, stworzył miejsca pracy dla wielu absolwentów PWr Wydz. Budownictwa Lądowego i Wodnego, Inżynierii Środowiska, Elektrycznego.
Sznajder Stanisław Inżynierii Sanitarnej 1976
Zastępca Dyrektora ds. Technicznych Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Wałbrzychu. Wybitny fachowiec w dziedzinie inżynierii sanitarnej, ekspert Ministra Rozwoju Regionalnego w dziedzinie gospodarki wodno-ściekowej. Utrzymuje ścisły kontakt z macierzystym Wydziałem.
Włoszczowska Maja Podstawowych Problemów Techniki 2008
Najbardziej utytułowana polska zawodniczka kolarstwa górskiego. Srebrna medalistka Olimpiady w Pekinie 2008, złota medalistka Mistrzostw Świata w maratonie MTB, wielokrotna wicemistrzyni i mistrzyni Europy. Rozsławia na świecie imię Politechniki Wrocławskiej.


Wyróżniony Absolwent Politechniki Wrocławskiej 2007
Nazwisko Imię Absolwent Wydziału Absolwent roku
Dodatkowe informacje
Barski Ryszard Elektroniki 1972
Wybitny projektant systemów automatyki, głównie w energetyce, a ostanio również w Operze Wrocławskiej.
Bicz Waldemar Inzynierii Sanitarnej 1975
Prezes Zarządu Wodociągi Kłodzkie. Długoletnia współpraca z Politechniką Wrocławską polegająca na organizowaniu praktyk studenckich i obozów naukowych dla studentów Wydziału Inzynierii Środowiska.
Bilkowski Eugeniusz Mechaniczno-Energetycznego 1963
Zarząd BOT Bełchatów, jest jedym z głownych organizatorów konferencji ENERGETYKA na Wydziale Mech.Energ.PWr. Ponadto prowadzi aktywną współpracę naukową i dydaktyczną z Wydziałem Elektrycznym i Wydziałem Budownictwa Ladowego i Wodnego PWr.
Dziuba Andrzej Górniczego 1980
Główny Inżynier ds. Inwestycji w KWK Ziemowit. Od roku 2000 Prezydent miasta Tychy, członek Zarządu Gmin Górniczych w Polsce. Utrzymuje ścisłe kontakty z macierzystym Wydziałem.
Lenartowski Maciej Inżynierii Sanitarnej 1958
Wybitny fachowiec w specjalności: ochrona wód i gleby oraz oczyszczanie ścieków. Były dyrektor Wydz. Ochrony Środ. Urzed. Wojew. W Zielonej Górze. Obecnie Ośr. Usłu Ekolog. EKOCENTRUM. Wzorcowo współpracuje z Politechniką Wrocławską.
Rutkowski Leszek Elektroniki 1977
Prof.dr hab.inż. Kieruje Katedrą Inż. Komputerowej oraz Zakł.Informatyki Teoretyczne i Stosowanej na Politechnice Częstochowskiej. Współpracuje i utrzymuje stałe kontakty naukowe z Inst. Informatyki, Automatyki i Robotyki PWr.
Sacharuk Zbigniew Budownictwa Lądowego i Wodnego 1977
Dr inż. Wybitny realiztor inwestycji budowlanych na świecie.Łączy działalność inzynierską z zainteresowaniami naukowymi. Współpracuje z Zakładem Wytrzymałości Materiałów w Instytucie Inżynierii Lądowej PWr.
Samotij Krzysztof Podstawowych Problemów Techniki 1976
Dr inż. Prezes Zarządu WBK AIB Towarzystwa Funduszy Powierniczych SA. Przyczynił się się do ustalenia wysokiej marki absolwentów matematyki WPPT w firmach bankowych i ubezpieczeniowych.
Szurlej Zbigniew Inżynierii Sanitarnej 1962
Jest wybitnym specjalistą w zakresie wodociągi i kanalizacja. Jego biuro projektów budownictwa komunalnego aktywnie współpracuje z macierzystym Wydziałem.
Wielicki Krzysztof Elektroniki 1972
Wybitny himalaista. Zdobył koronę Himalajów i Karakum, wszedł zimą jako pierwszy na Mount Everest, Kangczendzongę i Lhotse. Rozsławia na świecie imię Politechniki Wrocławskiej.


Wyróżniony Absolwent Politechniki Wrocławskiej 2006
Nazwisko Imię Absolwent Wydziału Absolwent roku
Gołda Karol Budownictwa Lądowego 1967
Leszczyński Jerzy Chemicznego 1972
Markowski Paweł Górniczego 1986
Kempa Edward Stanisław Inżynierii Sanitarnej 1954
Kowal Apolinary Leszek Inżynierii Sanitarnej 1954
Becz Jan Mechaniczno-Energetycznego 1974
Olfans Ryszard Mechaniczno-Energetycznego 1967
Stawiński Zbigniew Mechaniczno-Energetycznego 1972
Sebastian Zbigniew Mechanicznego 1973
Hawrylak Paweł Podstawowych Problemów Techniki 1979


Wyróżniony Absolwent Politechniki Wrocławskiej 2005


PIERWSI SŁUCHACZE 1945-1950 (*)

 

 

 

 

Nazwisko Imię Absolwent Wydziału Absolwent roku
Mielcarzewicz Edward Budownictwa *
Bieńkowski Kazimierz Architektury *
Biesiekierski Tadeusz Architektury *
Gągalski Bolesław Architektury *
Gliszczyński Mieczysław Architektury *
Godlewski Franciszek Architektury *
Hawling Lesław Architektury *
Hawrylak Jadwiga Architektury *
Izbicki Tadeusz Architektury *
Kaczmarski Jerzy Architektury *
Karp Andrzej Architektury *
Kociubiński Igor Architektury *
Klimczewska Bogna Architektury *
Klimczewski Kazimierz Architektury *
Kowalski Jerzy Architektury *
Kuhl Zdzisław Architektury *
Lombardzka Radosława Architektury *
Lombardzki Zbigniew Architektury *
Lipiński Witold Architektury *
Łuński Tadeusz Architektury *
Magdziarski Zygmunt Architektury *
Oleksy Czesław Architektury *
Plebankiewicz Lidia Architektury *
Prauziński Andrzej Architektury *
Szczerba Zbigniew Architektury *
Seifryd Edward Architektury *
Tawrzyczewska Maria Architektury *
Żuczkiewicz Ryszard Architektury *
Bieda Władysław Budownictwa *
Borek Stefan Budownictwa *
Chmiel Mieczysław Budownictwa *
Cholewa Henryk Budownictwa *
Czajka Tadeusz Budownictwa *
Dąbrowski Otton Budownictwa *
Dyga Stefan Budownictwa *
Glinkowski Edward Budownictwa *
Harasim Stanisław Budownictwa *
Hebrowski Bolesław Budownictwa *
Kamiński Stanisław Budownictwa *
Karabon Iścisław Budownictwa *
Kolendowicz Tadeusz Budownictwa *
Kotynia Zbigniew Budownictwa *
Kowalczyk Tadeusz Budownictwa *
Kmita Jan Budownictwa *
Leszczyszyn Jan Budownictwa *
Lipski Bogusław Budownictwa *
Łepkowski Jerzy Budownictwa *
Matula Mieczysław Budownictwa *
Mazur Stanisław Budownictwa *
Michejda Oskar Budownictwa *
Mysiak Mieczysław Budownictwa *
Niedźwiecki Zdzisław Budownictwa *
Olszewski Mieczysław Budownictwa *
Pilujski Ryszard Budownictwa *
Plebankiewicz Mieczysław Budownictwa *
Rzeszotarski Felix Budownictwa *
Sięrżęga Józef Budownictwa *
Skibiński Włodzimierz Budownictwa *
Sokolski Andrzej Budownictwa *
Sokolnicki Krzysztof Budownictwa *
Sorokowski Eugeniusz Budownictwa *
Szczechla Wacław Budownictwa *
Szewczyk Jan Budownictwa *
Terlikowski Edward Budownictwa *
Thiel Kazimierz Budownictwa *
Wójcik Stanisław Budownictwa *
Ziaja Marian Budownictwa *
Bartecki Adam Chemicznego *
Biestek Tadeusz Chemicznego *
Błaszczuk Aleksander Chemicznego *
Dydejczyk Ludwik Chemicznego *
Fuchs Witold Chemicznego *
Gromskowski Antoni Chemicznego *
Guzek Zbigniew Chemicznego *
Gwiazdowski Lechosław Chemicznego *
Jasieńko Stefan Chemicznego *
Idzikowski Andrzej Chemicznego *
Łukaszewicz-Izbicka Anna Chemicznego *
Karabon Bogdan Chemicznego *
Kochanowska Urszula Chemicznego *
Kołodziej Kazimierz Chemicznego *
Łukaszewicz Kazimierz Chemicznego *
Łukasiewicz Wojciech Chemicznego *
Maciaszek Stanisław Chemicznego *
Białorucka-Maluga Alina Chemicznego *
Wachowska-Mazur Aleksandra Chemicznego *
Orzeszkowska Hanna Chemicznego *
Pelc Lesław Chemicznego *
Prinke Anna Chemicznego *
Skórski Zygmunt Chemicznego *
Smyk Wiesław Chemicznego *
Pudan-Stromich Regina Chemicznego *
Szanser Irena Chemicznego *
Szczerba Stanisław Chemicznego *
Wróblewska Hanna Chemicznego *
Ziemba Tadeusz Chemicznego *
Prądzyński Andrzej Chemicznego *
Janz-Mydlak Krystyna Chemicznego *
Gummer Zdzisław Elektrycznego *
Poniewierski Henryk Elektrycznego *
Godziński Zbigniew Elektrycznego *
Gołąb Władysław Elektrycznego *
Serwa Henryk Elektrycznego *
Batycki Tadeusz Elektrycznego *
Biłobran Jerzy Elektrycznego *
Buck Józef Elektrycznego *
Dziurzyński Stanisław Elektrycznego *
Fekecz Jerzy Elektrycznego *
Gaska Henryk Elektrycznego *
Godlewski Antoni Elektrycznego *
Gogolewski Jerzy Elektrycznego *
Gołąbek Tadeusz Elektrycznego *
Hobler Mieczysław Elektrycznego *
Iwanowski Anatol Elektrycznego *
Jahn Bolesław Elektrycznego *
Jakubiak Andrzej Elektrycznego *
Kolbek Andrzej Elektrycznego *
Kluk Jerzy Elektrycznego *
Kołodziej Tadeusz Elektrycznego *
Księcikowski Józef Elektrycznego *
Lotoński Stanisław Elektrycznego *
Łapiński Adam Elektrycznego *
Maksymowicz Roman Elektrycznego *
Moszczyński Henryk Elektrycznego *
Mroczkowski Zbigniew Elektrycznego *
Piskozub Michał Michał Elektrycznego *
Popielas Stanisław Elektrycznego *
Postolski Stanisław Elektrycznego *
Preminger Juliusz Elektrycznego *
Rusin Jerzy Elektrycznego *
Ścibor-Rylski Stefan Elektrycznego *
Sarna Stanisława Elektrycznego *
Sierosławski Ignacy Elektrycznego *
Sulima Tadeusz Elektrycznego *
Tittenbrun Mieczysław Elektrycznego *
Treter Andrzej Elektrycznego *
Wajdzik Tadeusz Elektrycznego *
Wencel Zbigniew Elektrycznego *
Wojnarowicz Zbigniew Elektrycznego *
Wołodko Józef Elektrycznego *
Banys Kazimierz Mechanicznego *
Bar Jerzy Mechanicznego *
Bardon Jerzy Mechanicznego *
Bełtek Wiesław Mechanicznego *
Biel Zbigniew Mechanicznego *
Browarski Ireneusz Mechanicznego *
Burmecha Andrzej Mechanicznego *
Cichoń Jerzy Mechanicznego *
Drejer Helena Mechanicznego *
Drozdowski Zdzisław Mechanicznego *
Dziama Antoni Mechanicznego *
Graczyk Jan Mechanicznego *
Hawrylak Henryk Mechanicznego *
Koch Roman Mechanicznego *
Kolman Romuald Mechanicznego *
Kołodziej Tadeusz Mechanicznego *
Kopeczek Stanisław Mechanicznego *
Kotowski Lech Mechanicznego *
Krachelski Bogdan Mechanicznego *
Krynke Jan Mechanicznego *
Ludwin Franciszek Mechanicznego *
Mendes Henryk Mechanicznego *
Miller Zygmunt Mechanicznego *
Mittek Janusz Mechanicznego *
Młotkowski Zbigniew Mechanicznego *
Mrowiec Stefan Mechanicznego *
Pilecki Szymon Mechanicznego *
Położyński Wacław Mechanicznego *
Rogowski Józef Mechanicznego *
Romaniuk Stanisław Mechanicznego *
Samsonowicz Zdzisław Mechanicznego *
Sołtyński Andrzej Mechanicznego *
Stan Marceli Mechanicznego *
Stańda Jerzy Mechanicznego *
Sucharda Edward Mechanicznego *
Szata Zdzisław Mechanicznego *
Szczurkowski Czesław Mechanicznego *
Teisseyre Mieczysław Mechanicznego *
Trofimiak Miron Mechanicznego *
Trzęsimiech Jan Mechanicznego *
Węgrzyn Roman Mechanicznego *
Zwoliński Zbigniew Mechanicznego *
Zarzycka Wanda Architektury *
Han Lechosław Mechanicznego *
Sarna Mieczysław Elektrycznego *
Grossfeld Seweryn Budownictwa *
Dutkiewicz Rafał Podstawowych Problemów Techniki 1982